บททั้งหมดของ A Beautiful Nightmare: บทที่ 11 - บทที่ 20

Zederina's POV.***Three years later...Sobrang bilis ng tibok ng puso ko. Sobra-sobrang kaba ang nararamdaman ko habang palapit ang taxi'ng sinasakyan ko sa bahay. Paulit-ulit kong hinihiling na sana ay wala pa ang asawa ko. Nakipagkita ako kay Sab at siguradong hindi ako palalampasin ni Renzo kung maaabutan niyang wala ako sa bahay.Tatlong taon na mula noong ikasal kami, naging maayos ang unang taon pero isang araw nagising nalang ako na kinamumuhian na ako ng taong mahal ko, ng taong bumuo ng pagkatao ko. Nagising ako isang araw na wala na akong makitang kahit ano kundi galit at pagkamuhi mula sa asawa ko.Hindi ko alam kung anong nangyari. Hindi ko alam kung anong dahilan, kung bakit biglang nagbago ang lahat sa isang iglap."Ma'am nandito na po tayo." Pukaw ng taxi driver sa aking naglalakbay na isipan.Agad akong napa tingin sa bintana at mariing napapikit nang makitang nasa garahe na ang kotse niya at bukas na ang mga ilaw at mga kurtina sa bahay."I-ito ho ang bayad, manong.

Ryle's POV.***Dalawang taon na ang nakaka lipas mula noong umalis si Rare ng walang paalam. Walang kahit isa sa amin ang may ideya kung saan siya pumunta.Wala na siyang pamilya, namatay ang parents niya kaya wala na kaming alam na iba niyang pupuntahan. Sigurado din kami na wala siyang sapat na pera para umalis ng bansa dahil kilala namin si Rare at hindi siya humihingi ng pera kahit kanino. May credit card siya pero naiwan niya daw iyon nung gabing umalis siya. Wala siyang dalang kahit ano.Dalawang taon na siyang hinahanap ni Renzo, kahit kami ay tumutulong din. Hindi naman namin magawang ipalabas sa TV dahil pwedeng masira ang pangalan ni Renzo at ng pamilya ni Rare.Last year nagpakasal kami ni Sab at ngayon nga Tatlong buwan na siyang nagdadalang tao. Masaya ako pero may bahagi sa akin na hindi magawang maging masaya habang pinapanood kong maging miserable ang buhay ng kaibigan namin.In two years, Renzo became more alcoholic than before. He became a drug user and he even trie

Zederina's Pov.***Recap..."Here's your order---"O__________OFor a second, I felt my world stopped. Fear and anger ripped through me and I couldn't even react. 'He found us.'When I finally got back to my senses, I flashed a smile. 'Act normal.'"Here's your order, sir." I formally said.Pero tahimik lang siya na ipinagpapasalamat ko nalang."I'll just be outside sir. Please press this button if you need assistance. Enjoy your Lunch." Muli kong wik at tumalikod na.Pero agad akong napa pikit nang maramdaman ko ang pamilyar na init ng palad na marahan pang dumampi sa akong kamay.'Keep calm and act normal!'Binawi ko ang kamay ko mula sa pagkaka hawak niya at humarap sa kaniya. Marahan lamang ang ginawa kong pagbawi dito.Now I can see his face clearly. He look more mature now. His brown tantalizing eyes are just like before. His long curled eyelashes, sharp nose and red lips. Mas lumaki at naging mas matikas ang katawan niya ngayon."Do you need anything sir?" I ask as formal as I

Zederina's POV.***When I woke up in the morning walang bakas ni Renzo. He's nowhere in our house. Even his things are gone. He left. Siguro sumuko na siya, napagod na siya. Nasobrahan ako last night. Pero ito naman ang gusto ko di'ba? Na mawala nalang siya at umalis sa buhay namin. This is for the best.But why do I feel like I lost a big part of me? Why do I feel like, I lost a big part of my heart? Just like before. I just woke up one morning feeling like I lost something. Feeling like I lost a big part of me."Ma?"I came back to my senses when I heard a low sleepy voice from my back so I turn around and saw my son scratching his both eyes. I forced a smile and reach for him."Good Morning baby." I said sweetly.He stop scratching his eyes and wrap his hands around my neck to give me a good morning hug."Morning Ma. Where's Da?"I stiffened. I don't know what answer will I give him so I just pretend that I didn't hear anything."Sit now and eat your breakfast baby, you don't want

Zederina's Pov.***Its been a month mula nang maka uwi kami from that private island and just like what Renzo said, nandito na ulit ako sa manila and I was beyond happy when he surprised me. Nagpagawa siya ng bahay para sa amin. Ang laki ng bahay parang isang palasyo kung saan ako ang reyna, and a week after we got home nagpa checkup ako at katulad ng inaasahan ay buntis nga ako. One month and two weeks na akong buntis at si Renz, todo alaga naman. Si Rixx naman, he's still with his lolo and lola. Ayaw pa kasing pauwiin nila Mama si Rixx."Renz!" Tawag ko kay Renz.He's in his Office table at ako din naman ay nasa sarili kong office table. Tinutulungan ko na kasi siya sa kumpanya pero hindi siya pumayag na hindi kami magkasama sa opisina."Yes, wife?" He answered."Can you buy some food for me?" I ask."Uutusan ko si---""No, I want you to buy some for me hon."putol ko sa sinasabi niya."Wife, I still have---- Okay! Okay fine.. What do you want?"Hindi niya natuloy ang pagtanggi dahi