Napangiti ako habang tanaw ko ang kambal na naglalaro sa garden at kalaro si Carla na parang bumalik sa pagkabata.Ilang buwan na ang lumipas mula nang mangyari ang araw na iyon pero nandito pa rin ang sama-samang kaba, sakit at hindi ko maipaliwanag na damdamin.Si tiya ay humingi na nang tawad sa akin at mahal niya lang daw ako at ayaw niya akong masaktan kaya nakapagsalita siya ng ganun.Pero pinatawad ko na siya simula pa lang at ayos na kami, hindi naman na siya tutol kung mahal namin ni Gabriel ang isa't isa.Medyo awkward nga lang pero unti-unti ay sinasanay ko na ang sarili ko pero hindi pa rin naman magbabago ang turing ko sa mga kasamahan ko.Napakaswerte ko dahil ni isa kanila ay hindi man lang tumutol at walang problema sa kanila iyon, sabi nga nila ay masaya sila na unti-unti nang nagbabago ang amo nila.Nagagawa na kasing ngumiti ni Gabriel at nakikipag-usap na siya ng maayos sa kmabal na hindi nagagalit at mas madalas na niyang ilagi ang oras niya dito sa mansyon kaysa
続きを読む
ログイン
