جميع فصول : الفصل -الفصل 590

“Salamat talaga, Mateo.” Habang papalapit siya kay Mateo, ito na lang ang nasabi niya. Mahina ngunit taos-pusong bulong ni Natalie. Kahit na simpleng salita lang iyon, damang-dama ang bigat ng pasasalamat niya.Kung sa sariling kakayahan niya lang siya aasa, ni hindi niya naisip na posible para sa kanya ang makakuha ng tulong mula sa forensics department ng PNP. At kahit na ipilit niya, baka abutin ng anim na buwan—o isang taon bago lumabas ang resulta. At kahit mapatunayang inosente siya, baka may mga bagay na hindi na maayos dahil sa tagal ng patunay na siya nga ang may akda ng thesis niya.Ang para sa kanya na halos imposibleng abutin—para kay Mateo, parang isang iglap lang. Alam niyang maimpluwensyang tao ito sa mundo ng negosyo pero hindi niya naisip na pwede itong makisuyo sa mga opisinang malayo sa industriya niya.Dahil sa tangkad ni Mateo, kailangan pang itingala ni Natalie ang ulo para makatingin sa lalaki. At sa hindi niya namamalayan, may paghanga at pagkamangha sa kanyang

Unang araw ulit ni Natalie sa ospital pagkatapos ng suspensyon niya. Naging mainit ang pagtanggap sa kanya ng mga kasamahan sa trabaho pero hindi pa rin tuluyang humupa ang mga usap-usapan tungkol sa kanya kahit na napatunayan na siya talaga ang may-ari ng thesis na pinasa niya. Malaking bahagi ng hindi mamatay-matay na usap-usapan ay kung bakit tila natagalan bago aksyunan ng asawa niya ang naging problema gayong ito ang pinaka-maimpluwensyang tao sa lungsod nila.Alam ni Natalie iyon, siya mismo ay narinig ang tsismis ng magbanyo siya. Kaya ng kitain niya para magmeryenda ang matalik na kaibigang si Nilly sa cafeteria, napansin agad nito na hindi maganda ang timpla niya.“Huy, ang tulis naman ng nguso mo.” Sita ni Nilly habang inaayos ang meryenda nila sa mesa. “Ayan, biko tsaka gulaman. Akin ‘tong cassava cake. Ano ba ‘yang iniisip mo? Hindi ba dapat masaya ka dahil after all the drama—napatunayan na ikaw pa rin ang nagsasabi ng totoo? Reinstated ka na.”“Thankful naman ako, Nilly.

Samantala, pang-apat na araw na iyon na hindi dumadalaw si Mateo kay Irene. Bandang alas una ng hapon, dumating si Isaac sa kwarto niya. Ang buong akala niya ay si Mateo iyon. Kaya ng makita kung sino ang bisita niya, biglang bumagsak ang sigla niya.“Ikaw na naman, Isaac?” Irap niya sa lalaki. “Nasaan na naman si Mateo? Don’t tell me, hindi na naman niya ako pupuntahan dito?”“Miss Irene, abala po siya sa ngayon. Ako na lang ang nagdala ng pinabibili mong pastries. Galing ito mismo sa bakeshop na gusto mo.” Magalang na sagot ni Isaac habang inilalapag sa mesa ang mga dala. “Ipinaabot din ni sir na kung may kailangan ka pa, sabihin mo na lang sa akin.”Dito na nagpanting ang tenga ni Irene. Ang pinabili niyang pastries ay rason na lang niya para puntahan siya nito pero wala pa ring epekto. Bumalikwas siya sa kama. “Bakit? Ikaw ba si Mateo? Utusan ka lang niya! Ang kailangan ko ay siya!!”Napangiwi ang lalaki. Noon pa man ay hindi na niya gusto ang ugali ni Irene lalo na kung wala ang

“Pinagtatanggol mo siya?” Mababa ngunit puno ng akusasyon ang tinig ni Irene.“Oo.” Matigas na sagot ni Mateo.“Bakit?”“Dahil mali ang binibintang mo sa kanya, Irene. Kahit ako, naging mapanghusga ako kay Natalie. Pero baka nakakalimutan mo na asawa ko pa rin siya. Obligasyon ko siya.”Napasinghap si Irene. Nasa alanganing sitwasyon siya. Kung ipipilit niya ang gusto niya—maaring lalo lang silang magkaproblema ni Mateo. Kaya ngumiti na lang siya. “Sige, sabi mo, eh. Tara na. Bumalik na tayo sa kwarto ko. Sabay nating kainin ‘yung pastry na binili mo. Masarap ‘yon.”Pero umiling lang si Mateo at sinenyasan ang nurse para muling lumapit sa kanila. “Hindi ako pwede ngayon, Irene. Gusto ko rin sanang sabihin sayo na hindi na kita madadalaw ng gaya ng dati—”“Dahil kay Natalie?” Putol niya. Bumangon ulit ang galit na kanina pa niya kinikimkim. “Sumosobra na talaga ang babaeng ‘yan. Hindi siya marunong lumugar!”Nasapo ni Mateo ang ulo. Sa haba ng panahon na ginugol niya para unawain ang b

Dahil galing sa check-up, nakatulog agad si Rigor paglapat na paglapat ng katawan niya sa higaan. Nitong mga nakaraang araw, mas mabilis na siyang maubusan ng energiya. Kahit na nakapagpahinga na siya, pakiramdam niya ay ubos na ubos siya. Nakatulog siya agad ng hindi nagpapalit ng damit.Wala pang isang oras, nagising siya—habol ang hininga at pawis na pawis. Naka-aircon ang kwarto pero basang-basa ang suot niyang damit.“E-emma…Emma…” paulit-ulit niyang binanggit ang pangalan ng namayapang asawa na para bang sa ganoong paraan ay maibsan ang nararamdaman niya. “Bakit? Bakit ngayon ka lang nagpakita sa panaginip ko?!”Sa loob ng malamig na silid na iyon, sa unang beses sa napakaraming taon—muling iniyakan ni Rigor ang pinakamamahal na asawa. Naging malupit siya sa asawa dahil nagawa niya itong pagtaksilan habang maayos silang nagsasama. Hindi pa siya nakontento, wala pang isang taon, inuwi na niya si Janet sa bahay nila at siya ay nagpabulag. Naging impyerno ang buhay ng dalawang anak