โซ่เสน่หานายหัว의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

ปณาลีมองตามรถยนต์คันใหญ่ของบุญโชคช่วยที่แล่นออกไป ยิ่งเขาไกล เธอยิ่งเสียดหัวใจนัก เธอกลัวเหลือเกิน กลัวความห่างไกลนี้ แม้จะรู้ว่ามันคืออารมณ์ห่วงหาในคนรักเท่านั้น แต่เธอก็ไม่อยากเกิดความรู้สึกนี้อีก อยากอยู่ด้วยกันมองเห็นกันและกันอยู่ในสายตาเสมอ แต่เธอก็ควรจะเรียนรู้ความห่างไกลบ้าง ไม่ใช่จะคิดถึงแต่ ‘ข้าวใหม่ปลามัน’ จนต้องอยู่กกกอดกันตลอดเวลา“พี่เมี่ยงขา กะทิว่าเราไปเตรียมตัวกันเถอะค่ะ”“อ้าว... จะไปไหนล่ะกะทิ ไหนพี่ไกรบอกว่าให้เรากับพี่เมี่ยงอยู่ที่บ้านไม่ใช่เหรอ ไม่เอานะ แม่ไม่ให้ไปเล่นซนที่ไหนแน่ พี่เขาไม่อยู่ เราก็ต้องอยู่ที่บ้านเท่านั้น หนูเมี่ยงอย่าไปตามใจน้อง ไปกับแม่ เดี๋ยวแม่จะพาไปที่ร้านอาหาร ไปดูสิว่า วันนี้ลูกค้าเยอะไหม”เกสรเข้ามาคว้าข้อมือของปณาลี เพราะวีรกรรมที่ลูกสาวทำไว้ตลอดทั้ง 2 วันใช่ว่าเธอจะไม่รู้ แต่ที่ไม่พูดก็เพราะอยากจะดูว่าปณาลีจะทำยังไง และเมื่อเห็นว่าลูกสะใภ้ดูท่าจะยอมให้ลูกสาวแสนซนของเธอแกล้งต่อแน่ เธอที่ต้องดูแลปณาลีแทนไกร ก็จะไม่ยอมให้กะทิทำอะไรแบบนี้อีกแล้ว“โธ่! แม่คะ กะทิก็จะพาพี่เมี่ยงไปที่ร้านอาหารแหละค่ะ แม่ไปด้วยก็ได้ ไปหลายคนสนุกดี กะทิสัญญาว่าจะ

ปณาลีทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงอย่างอ่อนล้าก่อนจะทอดร่างลงนอนยาวดุจคนไร้เรี่ยวแรง วันนี้เธอเหนื่อยเหลือเกิน ทว่าร่างกายที่เหนื่อยล้ายังไม่เท่ากับหัวใจที่แทบจะไม่มีเรี่ยวแรง เพียงเพราะได้ดูภาพถ่ายและคลิปเหล่านั้น‘พี่เมี่ยง... กะทิมีเรื่องจะคุยด้วย’ สีหน้าและแววตาตื่นตระหนกของกะทิทำให้เธอทิ้งทุกอย่างที่ทำค้างไว้ และสิ่งที่กะทิหยิบยื่นให้ดูก็ทำให้เธอมีสภาพไม่ต่างจากที่น้องสาวสามีเป็นเลยสักนิด แต่ว่าไม่ใช่เพียงหัวใจที่เต้นแรงเพราะตกใจ แต่มันเป็นความเจ็บปวดที่เสียดลึกลงไปสู่ก้นบึ้งของหัวใจต่างหากภาพใบหน้าหล่อเหลาของนายหัวไกรที่กำลังคลุกวงในหน้าอกไซส์มหึมาอยู่อย่างเอาเป็นเอาตาย มันทำให้หัวใจของคนเป็นเมียวาบลึก และเสียงครวญครางของผู้หญิงที่กระเส่าไม่ขาดปากนั้นก็ยืนยันได้ว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่นั้น เขาตั้งใจให้เธอคนนั้นสยิวสุดๆ จริง และจะบอกว่าเธอจำคนผิด หรือนายหัวไกรถูกกลั่นแกล้งก็คงไม่ได้ เพราะมันชัดทั้งภาพทั้งเสียงเสียจนเธอทนดูต่อไม่ไหว โดยเฉพาะที่เธอคนนั้นคือผู้หญิงอกภูเขาไฟที่เคยเห็นพร้อมกับนายหัวไกรเมื่อครั้งเจอกันครั้งแรกที่ร้านอาหารของบุญโชคช่วยนี่เอง‘น้องกะทิไปเอาคลิปกับรูปพวกนี้มาจากไ

ใบหน้าจิ้มลิ้มหันมองฝ่าไปในความมืดและก็เป็นจริง เมื่อเรือประมงลำเล็กกำลังเคลื่อนใกล้เข้ามาอย่างเงียบเชียบ มีเพียงเงาตะคุ่มที่ทำให้รู้ว่าจุดหมายปลายทางนั้นคือแพแห่งนี้ “คิดว่าจะไม่กล้ามาเสียอีก”มุกดาเอ่ยทักพร้อมกวาดสายตามองเรือนร่างของผู้หญิงตรงหน้า ก่อนจะยิ้มเยาะเพราะผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นนายหญิงของบุญโชคช่วยนี้ ไม่ได้มีส่วนไหนเลยที่จะเกินหน้าเกินตาเธอ ไม่ว่าจะเป็นรูปร่าง ใบหน้า ทรวงอกขนาดใหญ่รับกับเอวคอดกิ่วและสะโพกผาย มองยังไงผู้หญิงที่นายหัวไกรเลือกก็เหมือนเด็กชัดๆ แล้วอะไรที่ทำให้นายหัวไกรหลงใหลถึงขนาดยอมแต่งงานจดทะเบียนสมรสด้วย จะดีหน่อยก็ไอ้ดวงตาบ้องแบ๊วนั้นล่ะมั้ง “ของล่ะ ยื่นหมูยื่นแมวจะได้แยกย้ายกันกลับ”ปณาลีบอกจุดประสงค์แม้จะมองดูจนแน่ใจว่านอกจากมุกดาแล้วนั้น ในเรือประมงลำเล็กมีผู้ชายร่างสูงใหญ่อยู่เพียงคนเดียว แต่เธอก็ไม่อยากเป็นเป้าสายตาให้มุกดาประเมินมองทรวดทรงราวกับจะประกาศชัดๆ ไปเลยว่า ‘ฉันน่ะอึ๋มกว่าหล่อนมาก’ “รีบจริงนะคะ ยังไม่ได้ทำความรู้จักกันสักนิด” “คิดว่าไม่ต้อง นี่เงิน แล้วเอาของมา และหวังว่าเราคงไม่ต้องเจอกันอ

เด็กสาวกวาดสายตามองไปโดยรอบ ความสลัวเพียงน้อยนิดจากแสงไฟดวงเล็กทำให้มองเห็นได้ไม่ชัด แต่กลิ่นคาวปนกลิ่นเน่าและไอเย็นที่กระจายตัวอยู่โดยรอบก็ทำให้รู้ว่าห้องที่มันผลักเธอกับปณาลีเข้ามานั้นมันคือ ‘ห้องเย็น’ ของแพปลาแห่งนี้ “ไม่ต้องกลัวนะกะทิ อีกไม่นานพี่ไกรก็ต้องมาช่วยเราแน่ และมันก็ไม่ปล่อยให้เราตายง่ายๆ หรอก” ปณาลีเข้ามาโอบกอดเด็กสาวเอาไว้ เนื้อตัวของกะทิสั่นเทาจนเธอต้องกอดรัดให้แน่นขึ้นอีก “พี่จะไม่ปล่อยให้กะทิเป็นอะไรไปแน่ พี่สัญญา กะทิไม่ต้องกลัวนะ” “พี่เมี่ยง... กะทิขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆ ถ้ารอดไปได้ กะทิสัญญาค่ะว่าจะทำดีกับพี่เมี่ยงให้มาก จะไม่ทำตัวบ้าๆ แบบนี้อีกแล้ว กะทิขอโทษนะคะ” “กะทิได้ทำอย่างนั้นแน่นอนจ้ะ” รอยยิ้มของพี่สะใภ้ที่ส่งมาให้พร้อมอ้อมกอดที่กระชับแน่นขึ้น ทั้งให้ไออุ่นทั้งให้กำลังใจทำให้กะทิต้องร้องไห้โฮออกมาทั้งที่ริมฝีปากยังคลี่ยิ้มจากคำตอบของปณาลี ในเวลาน่าสิ่วน่าขวานแบบนี้ปณาลีก็ยังคงมีอารมณ์ขันและมีสติอย่างดีเยี่ยม คงเพราะแบบนี้สินะพี่ไกรถึงได้หลงรักผู้หญิงที่ไม่ได้มีแค่ความสวย แต่เธอมีสมอง มีชีวิตชีวา แ

“พวกนายยิงคุ้มกันให้ด้วย ฉันจะไปช่วยเมียกับน้อง” “ครับนายหัว!” หนึ่งในทหารรับจ้างชาวยุโรปที่ไกรว่าจ้างให้มาทำงานนี้โดยเฉพาะรับคำพร้อมสาดกระสุนใส่ลูกน้องเฮียมังกรไม่ยั้ง ด้วยเป็นมืออาชีพที่ได้รับการฝึกฝนมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ เพื่อเปิดเส้นทางให้นายหัวไกรรีบไปช่วยเมียและน้องสาวที่วิ่งหนีไปอีกทาง ปณาลีพากะทิวิ่งลัดเลี้ยวไปตามเส้นทางที่คิดว่าน่าจะตรงไปด้านหน้าของแพปลา เพราะมีช่องทางให้รถเข้าออก ยิ่งได้ยินเสียงปืนไล่หลังก็ยิ่งต้องวิ่งให้เร็วมากขึ้น ก่อนจะนิ่วหน้าพร้อมทรุดร่างลงโดยเร็วจากการการเจ็บจุกที่หน้าท้อง “พี่เมี่ยง! ไหวไหม” “กะทิ... กะทิหนีไปก่อน ไม่ต้องห่วงพี่” ฝ่ามือกอบกุมหน้าท้องเอาไว้ ความรู้สึกแปลกๆ กับลางสังหรณ์รุนแรงกำลังจู่โจมเข้าสู่หัวใจ แต่เธอก็ต้องทำให้กะทิรอดไปให้ได้ “กะทิหนีไป ไม่ต้องห่วงพี่ หนีไปก่อน” “ไม่! กะทิจะไม่ทิ้งพี่เมี่ยง เราต้องรอดด้วยกัน” แม้ปณาลีจะยืนยันให้เธอหนี แต่กะทิก็ไม่สามารถทำได้ เพราะสีหน้าของปณาลีในเวลานี้มันคือคนที่กำลังได้รับความเจ็บปวด “ไม่!