All Chapters of ภารกิจรั่ว...ยั่วให้รัก: Chapter 41 - Chapter 50

หญิงสาวเพลิดเพลินกับรสจุมพิตที่เขามอบให้ จนไม่ทันรู้ตัวว่าอีกฝ่ายเริ่มรุกคืบไปอีกขั้น เมื่อชายเสื้อของเธอถูกเลิกสูงขึ้นไปกองอยู่เหนือเนินอกอวบอิ่มตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ พร้อมกับที่มือใหญ่ค่อยๆ ลูบไล้ขึ้นไปสำรวจยังเป้าหมายต่อไปอย่างใจเย็น รวินรุตม์แอบยิ้มมุมปากเมื่อพบว่าแม่สาวตรงหน้าไม่ทำให้ผิดหวังแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบทอประกายวิบวับสำรวจดอกบัวตูมเต่งตึงที่แม้จะมีบราลูกไม้ขวางกั้นซ่อนเนื้อแท้ไว้ แต่ก็พอมองเห็นความงดงามตระการตา ดูท่าแม่แพนด้าน้อยจะมี ‘ของ’ ไม่ใช่น้อย เขาค่อยๆ เคล้นคลึงมันอย่างทะนุถนอม ทำเอาสาวเจ้าถึงกับสะท้านเฮือก ขนอ่อนลุกไปทั้งร่าง แต่กลับแอ่นกายเข้าหาฝ่ามือของชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว“อ๊ะ...อื้ม...”เสียงครางประท้วงถูกเขาจูบซับไว้จนหมดสิ้น และเบี่ยงเบนความสนใจเธอด้วยการบดคลึงขยี้ริมฝีปากนุ่มอย่างดูดดื่มและดุดันอยู่ในที กว่าที่สาวน้อยจะรู้ตัวก็เมื่อผิวกายเย็นวาบ เพราะเธอถูกลอกคราบจนเหลือเพียงปราการจิ๋วสองชิ้นสุดท้าย แต่ตอนที่ตะขอบราลูกไม้ตัวโปรดดีดตัวแยกจากกัน สติของสาวจอมหื่นก็กลับคืนเข้าร่างทันใด“มะ...ไม่ หยุดนะ” ดวงตากลมโตเบิกค้างด้วยความตกใจ รีบตะปบคว้ามือใหญ่ที่กำ

“รอก่อน เดี๋ยวผมจะไปส่ง”“อย่าลำบากเลยค่ะ ฉันไม่อยากรบกวน เท่านี้ก็กวนกันมามากพอแล้ว ลาละค่ะ หวังว่าจะไม่ต้องพบกันอีก”รวินรุตม์กลั้นยิ้มมองคนของขึ้นอย่างนึกสนุก ขณะที่ร่างอรชรเดินตรงไปเปิดประตู ก่อนนึกขึ้นได้จึงหันขวับกลับมา“อ้อ...แล้วไอ้งานผู้ช่วยอะไรของคุณนั่นน่ะ ไม่ต้องรอครบสามวันหรอกนะ ฉันบอกตอนนี้เลยก็ได้ว่า...ฉันไม่ทำ!”แค่อยู่ด้วยวันเดียวก็จะประสาทกินแล้ว หากต้องทำงานกับเขาทุกวัน ไม่เธอก็เขาคงต้องมีคนเช็กอินเข้าโรงพยาบาลบ้าแน่ๆขาดคำหญิงสาวก็กระแทกประตูปิดโครมใหญ่ โดยไม่รู้เลยว่าพอคล้อยหลังเธอเท่านั้น เจ้าของห้องหนุ่มรูปงามก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสุดกลั้น รวินรุตม์เบือนหน้ามองเสื้อผ้าเปียกชุ่มที่กองอยู่มุมห้องด้วยความขบขัน เพิ่งรู้ว่าการแหย่หมีแพนด้ามันสนุกแบบนี้นี่เองยายแพนด้าสุดโก๊ะนั่นคงไม่รู้สินะว่าที่ผ่านมาไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าปิดประตูใส่หน้าเขาแบบนี้มาก่อน แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขาต้องทำให้เธอรู้ให้ได้คือ...คนอย่างรวินรุตม์หากต้องการอะไรแล้ว...ต้องได้...เสมอ!ชายหนุ่มหันไปคว้าโทรศัพท์มือถือมากดเบอร์ที่จำได้ขึ้นใจ“คุณพัลลภ ผมเองรวินรุตม์ ผมต้องการให้คุณช่วยหานักสืบ

“เฮ้อ...พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน สังคมออนไลน์พวกนี้น่ะใครนึกอยากเขียนอะไรก็เขียนตามใจนั่นแหละ พวกเจ้ากรมข่าวลือ กับพวกวงในเก๊ทั้งนั้น นึกอยากแชร์ก็แชร์ ข่าวฉาวแบบนี้คนชอบจะตาย อีกอย่างคุณรวินรุตม์น่ะก็ไม่ใช่ไก่กา เขาติดท็อปไฟว์ผู้ชายเพอร์เฟกต์ที่สาวๆ อยากได้มาเป็นแฟนแทบทุกชาร์ต รูปหล่อ พ่อรวย โพรไฟล์เริด แถมลีลาเด็ด”ภีรดาแอบเบ้ปากเบาๆ ชิ...ลีลาเด็ดกับผีน่ะสิ คนปล่อยข่าวจะรู้ไหมว่าตานั่นหล่อแต่ไร้น้ำยาน่ะ“จะเสียก็แต่ใช้ผู้หญิงเปลืองไปหน่อย พอมีข่าวกับแพนขึ้นมาแบบนี้ ลูกค้าก็เลยเกรงว่าภาพลักษณ์ของสินค้าเขาจะเสียหายไปด้วย เลยมาขอแคนเซิลงานของแพนไปก่อน ไว้รอข่าวฉาวพวกนี้เงียบๆ ซาๆ แล้วค่อยว่ากันอีกที”คนพลอยซวยติดร่างแหฟังแล้วเพลียใจจนอยากจะร้องไห้ ปกติเธอก็ไม่ใช่พริตตีตัวท็อปของวงการอยู่แล้ว งานที่เข้ามาก็มีน้อยนิด คิดว่าพอประกวดได้ตำแหน่งนั่นมาจะช่วยให้มีชื่อเสียง เรียกงานใหญ่ๆ ทำเงินเยอะๆ เข้ามาได้บ้าง แต่กลับต้องมาเป็นข่าวคาวกับผู้ชายเสียนี่ งานบริษัทที่เคยไปยื่นใบสมัครทิ้งไว้ก็ไม่มีวี่แววว่าที่ไหนจะเรียกอีก แถมสถานการณ์ที่บ้านก็ง่อนแง่นตอนนี้รายได้ของเธอเป็นรายได้ทางเดียวที่จะทำให้คนท

“แล้วตอนนี้ป้าเจ้าของบ้านไปไหนล่ะคะ หรือยังอยู่ในบ้าน”“ไม่รู้เหมือนกัน แต่มีคนบอกว่าเห็นป้าแกกับลูกสาวน่ะแอบโดดกำแพงหนีออกทางดงหมามุ่ยหลังบ้านไปแล้ว อย่าเอ็ดไปล่ะ เห็นเขาว่าลูกสาวคนเล็กของบ้านนี้ก็ใช่ย่อย เป็นพวกพริตตีใจแตกขายตัวด้วยนะ เพิ่งมีข่าวฉาวลงเต็มเว็บเลย นี่ไง...” คนพูดรีบโชว์หน้าจอมือถือให้ดูสกิลความเผือกขั้นเทพเสียด้วย“เอ...ว่าแต่น้องนี่หน้าคุ้นๆ นะ เหมือนเคยเห็นที่ไหน”“อ๋อ...หนูหน้าโหลน่ะค่ะ แหะๆ” คนหน้าโหลรีบหัวเราะกลบเกลื่อน พลางเหลียวซ้ายแลขวาหาทางหนีทีไล่ แล้วทันใดนั้นเองใครคนหนึ่งในวงก็โพล่งขึ้น“เอ๊ะ นั่นใช่ยายพริตตีใจแตกคนที่กำลังมีข่าวฉาวว่อนเน็ตนั่นหรือเปล่า”ภีรดาสะดุ้งเฮือก เมื่อทุกคนในที่นั้นพร้อมใจกันหันมามองเธอเป็นตาเดียว“ใช่จริงด้วย...”“นั่นมันลูกสาวคนเล็กป้าน้อมนี่!” เสียงนั้นทำเอาบรรยากาศมาคุขึ้นมาทันใดตายแล้วไอ้แพน...งานนี้ไม่ตายก็คางเหลืองแน่ ไม่แน่ว่าอาจถูกเจ้าหนี้รุมสกรัมด้วย เมื่อนับจำนวนคนและจำนวนมือแล้ว ต่อให้วิ่งหนีได้เร็วแค่ไหนเธอคงไม่น่ารอด“ทุกคนใจเย็นๆ ก่อนนะคะ มีอะไรค่อยพูดค่อยจากันก็ได้”“เธอเป็นลูกสาวป้าน้อมจริงเหรอ”“จะ...จริงค่ะ” หญิ

“อืม ผู้หญิงส่วนใหญ่ก็น่าจะชอบนะ ว่าแต่แกเรียกฉันมาเพื่อถามเรื่องนี้เนี่ยนะ” เจ้าของโรงแรมหนุ่มเกาศีรษะกับความเกรียนของคนตรงหน้า งานเขาท่วมหัวแต่ยังต้องปลีกตัวมาหามันเพื่อตอบคำถามไร้สาระนี่“ถ้าชอบแล้วทำไมถึง...” ชายหนุ่มพูดแค่นั้น แล้วคิ้วเข้มก็ขมวดราวกำลังครุ่นคิดหนัก แต่คนรอฟังเตรียมโวยใส่“ทำไมถึง...อะไรของนายวะ”“ช่างเหอะ!”อ้าว...ไอ้นี่อยู่ดีๆ ก็ตัดบทดื้อๆ ซะอย่างนั้น“นี่ฉันบ้าหรือแกเมาวะ ไอ้ราล์ฟ ไหน...ไปโดนผู้หญิงที่ไหนเทมา หืม? บอกพี่มาซิไอ้น้อง”รวินรุตม์ไม่ตอบแต่กลับยกแก้ววิสกีรสนุ่มเทลงคอรวดเดียวหมดแทน เพื่อไล่ใบหน้าของใครคนหนึ่งออกไปจากสมองตติยะได้แต่ส่ายหน้าอย่างนึกรู้“แกยังไม่ลืมผู้หญิงคนนั้นอีกเหรอ”คนถูกถามแค่นยิ้มเยาะ แววตาเย็นชาร้าวลึกกับแผลในวันเก่าที่ส่งผลให้ชีวิตเขาบิดเบี้ยวผิดรูปเพราะผู้หญิงเพียงคนเดียว“อยากลืม...”“ยากตรงไหน...ก็ลืมสิ หรือไม่ก็หาใครสักคนมาช่วยทำให้ลืมซะก็สิ้นเรื่อง...”แวบหนึ่ง สมองของรวินรุตม์ก็ไพล่คิดไปถึงดวงหน้าอ่อนใสของใครคนหนึ่งทาบซ้อนขึ้นมาลางๆ“ยากตรงที่...คนคนนั้นเขาไม่ยอมให้ความร่วมมือน่ะสิ”“คนคนนั้น ใครวะ...”ยังไม่ทันจะรีดคำตอบไ