Alle Kapitel von Rejected Wife of A Heartless CEO: Kapitel 121 – Kapitel 130

Nagkatinginan sina Officer Ramirez at ang forensic doctor bago kumuha ng sample mula sa estatwa. Ang natitira na lang nilang gawin ay maghanap ng paraan para buksan iyon at alamin kung may bangkay ngang nakatago sa loob.Pero may isang malaking hadlang. Ang estatwa ay pagmamay-ari ni Denver. Kailangan nilang sundin ang tamang proseso bago ito galawin. Tinawagan nila ito at dahil sa kaguluhang ito ay kumalat na kaagad ang balita.Isa-isang dumating ang mga sasakyan.Nagulat ako nang makita kong bumaba si Denver mula sa isa sa mga kotse at halatang balisa. Hindi niya man lang pinansin si Lolo Arnulfo na nasa loob pa ng sasakyan. Sa halip ay nagmamadali siyang lumapit kay Officer Ramirez.Mula naman sa kabilang sasakyan ay bumaba sina Tito Danilo at Aurora habang inaakay si Lolo Arnulfo. May tungkod ito sa isang kamay at mabilis namang nilapitan ng kanyang assistant para isuot ang kanyang balabal at hinawakan ang payong saka samahan siyang dahan-dahang maglakad.Kasunod niyon ay bumukas

Nang bumagsak ang estatwa sa harap ng lahat ay para bang huminto ang mundo.Nanlaki ang mga mata ng mga pulis na matagal nang humahawak ng mga kasopero ngayon lang nakakita ng ganitong tagpo. Walang sinuman ang gumalaw. Ang lahat ay natulala.Ang pulis na unang nagbutas sa estatwa ay nanginginig sa takot habang bumubulong. "Sir, sumunod naman ako sa protocol. Hindi ko kasalanan ito, hindi ako..."Nakatitig lang si Officer Raamirez sa nagkapira-pirasong estatwa. Habang sumasagi sa isip niya ang kakaibang nakita niya kanina— si Denver na parang may kausap talaga na hindi nakikita ng iba."Multo..."Isang salitang matagal nang umiikot sa mundo pero ngayon lang yata napagtanto ni Officer Ramirez na baka totoo nga ito.Itinaas niya ang kamay para pigilan ang isa pang opisyal na magsalita. Wala nang dapat pag-usapan.Samantala ay nakita ko kung paano bumagsak muli sa lupa si Mama sa harap ng basag na estatwa. Hawak-hawak niya ang mga piraso niyon habang umiiyak na parang bata. "My dear daug

Nanlaki ang mga mata ni Lola nang marinig niya ang sinabi ko. Kitang-kita ko kung paano lumawak ang kanyang mga mata habang nakatitig siya sa akin. Halatang sinusuri kung tao ba ako o isang ligaw na kaluluwa pa rin gaya noong una niya akong makita.Kumindat ako sa kanya at ngumiti, "Lola, nabuhay ulit ako sa ibang katawan. Tao na ulit ako." Sabay nilagay ko ang daliri ko sa labi ko. "Secret lang natin ito, ha?"Sapat na iyon para maintindihan ni Lola ang lahat. Kilala ko si Lola. Matalino siya. Alam niya na ang pinakamalaking hangarin ko ay makapaghiganti.Hindi ko man alam kung paano ako nabuhay ulit pero ngayong nakatayo na ako sa harap niya ay wala nang dapat pag-isipan pa. Basta’t buhay ako sapat na iyon kay Lola kahit wala akong ipaliwanag sa kanya.Naluha si Lola sa sobrang tuwang nararamdaman niya. Namumula ang kanyang mga mata at kahit pilit niyang pinipigilan ay tuluyan pa ring pumatak ang kanyang mga luha.Sakto namang dumating si Aling Sita at dala ang mangkok ng prutas. "A

Nang marinig ni Vicento ang salitang libing at panalangin ay bumakas ang pag-aalala sa kanyang mukha. Ilang saglit siyang nanatiling tahimik at para bang ginamit ang lahat ng kanyang lakas para lang sabihing pupunta siya. Hindi ko alam kung bakit pero pakiramdam ko ay parang babagsak siya anumang sandali. Wala pa kaya siyang tulog?Humawak siya sa armrest ng kanyang wheelchair at sa unang pagkakataon ay nakita ko ang isang lalaking dati ay puno ng dignidad at parang isang pader na hindi basta-basta natitibag, pero ngayon ay mukhang walang magawa.Tumalikod siya sa akin at nagsalita. "Pwede ka na ring mag-ayos.""Sige."Mabilis akong lumapit upang tulungan siyang bumalik sa kanyang wheelchair pero itinaas niya ang kamay bilang pagtutol. "No need."Naunawaan kong maaaring dahil ito sa kanyang pagiging lalaki at hindi ko na ipinilit pa."Mag-ingat ka," sabi ko sa kanya. "Ipapalinis ko na rin mamaya ang kwarto.""Salamat."Ang lungkot niya. Siguro ayaw niyang maistorbo kaya nagpasya ak

Kumuha ako ng tatlong piraso ng bulaklak at dahan-dahang lumapit sa altar. Ang babaeng nasa larawan ay ako noon pero pakiramdam ko ay sobrang layo na ng mundong ginagalawan ko ngayon. Higit sa lahat, hindi na parehas ang mga mata namin dahil ngayon ay puno na ng galit at tanging paghihiganti na lang ang nangingibabaw sa akin.Yumuko ako ipinatong sa harap ng portrait ang tatlong piraso ng bulaklak. Walang kabaong dahil wala namang katawan— nadurog na ang katawan ko nang ihalo iyon sa estatwa. Napakasahol ng may gawa. Sisiguraduhin kong mananagot ang lumapastangan sa katawan ko!Napansin kong biglang napatingin sa akin si Denver."R-Ria ko…" mahina niyang usal pero sapat na para marinig ko. Nakakaawa.Nakita ko ang takot at pagkalito sa kanyang mga mata. Maputla ang mukha niya habang nakaluhod sa malamig na sahig na parang nawalan na ng dignidad. Kulang pa iyan kung tutuusin.Bahagya akong yumuko lumingon at lihim siyang sinipat ng tingin. Nanlaki ang mga mata niya marahil ay nakita ni