บททั้งหมดของ Force Marriage: Dealing With My Disabled Hot Uncle: บทที่ 161 - บทที่ 170

Tahimik akong nakatayo sa harap ni Mommy, habang nararamdaman kong unti-unti nang bumabagsak ang mundo ko. Parang binibiyak ang puso ko sa bawat salita niya, pero hindi ko magawang gumalaw. Wala akong magawa. Ito na ang katotohanan—ang katotohanang kinatatakutan naming lahat. “Gusto ko na lahat ng miyembro ng Valderama Family ay gagalangin ako!” mariing sabi ni Mommy, nanginginig ang boses niya sa galit. “Gusto ko na lahat ng mga mayayamang asawa sa Manila ay yumuko at magpakumbaba sa harapan ko kapag nakita nila ako! Hindi ko na kayang tiisin ang palaging mayabang na itsura ng Uncle mo! Lagi na lang niya tayong minamaliit! Bakit?! Ano bang mali sa atin kaysa sa kanya?!” Nagulat ako sa pagsabog niya ng damdamin. Napako ako sa kinatatayuan ko—walang salitang lumalabas sa bibig ko. Ilang sandali akong nanatiling tahimik bago ko nagawang magsalita, mahina pero puno ng hinanakit. “Mommy… bakit ka naging ganito?” halos pabulong kong tanong. “Kung gusto mo ng kapangyarihan

ANNE POV Kinabukasan, pumasok ako sa trabaho gaya ng nakagawian. Pagdating ng tanghalian, isang hindi pamilyar na babae na nasa edad 28 ang dumating sa aking desk. “Hello, kayo po ba ang teacher ng Class 8, Ms. Anne?” Tumango ako. “Oo, bakit po?.” “Pwede po ba tayong mag-usap sandali?” Banayad ang kanyang hitsura, at malumanay at magalang ang kanyang boses, kaya hindi ako tumanggi. Inisip kong isa siyang magulang ng estudyante, kaya tumingin ako sa aking relo at nagtanong, “Pwede ba tayong pumunta sa coffee shop sa tapat ng paaralan?” “Sige.” Naglakad kaming dalawa papunta sa coffee shop. Pagkaupong pagkaupo namin, agad akong nagtanong. “Hello, sino pong estudyante ang anak ninyo? May gusto ba kayong pag-usapan tungkol sa kanya?” “Hindi ako parents ng estudyante mo. Kaibigan ako ni Vince. Ako si Angelica Diokno, at isa akong doktor. Narito ang aking business card.” Inabot niya ito sa akin habang nagsasalita. Dahil sa paggalang, tinanggap ko ang business card at t

“Anak, huwag mong alalahanin ‘yan. Ako ang biyenan mo, at hindi kita pipilitin. Kung gusto mong magkaanak, subukan mo ulit. Kung ayaw mo, edi huwag! Pwede namang mag-ampon! Ikaw ang mas mahalaga, hindi ang pagkakaroon ng anak. Maikli lang ang buhay—hindi mo dapat sayangin ang lahat ng oras mo sa kakaisip tungkol dito. Dapat mong maranasan ang tunay na buhay.” Sa narinig ay lalo pang humagulgol ang babae. “Mama—salamat po.” Habang pinapanood ko sila, hindi ko napigilang ilayo ang mukha ko at punasan ang mga luhang hindi ko namalayang tumulo. Nakaramdam ako ng matinding inggit. Napakaswerte niya—may ina at biyenan siyang nagmamahal at sumusuporta sa kanya. Kung meron lang akong ganoong klase ng pamilya, siguro hindi ako magiging ganito kalungkot at walang magawa. Biglang hinigpitan ni Vivian ang yakap sa akin, para bang gusto niyang iparamdam na hindi ako nag-iisa. “Hipag, huwag ka ng malungkot. Hindi naman daw ito kasing lala ng iniisip mo,” malambing niyang sabi. Alam k

Bahagya kong hiniga ang aking katawan sa kama habang nakahiga at malandi kong tinaas baba ito sa ibabaw ng kaniyang tit*. "ahhhhh hon...ish…" maya maya ay humarap na ako sa kaniya . Tinitigan ko siya sa kaniyang mga mata. Pinaandar ko ang aking daliri sa ilalim ng kaniyang mga labi saka ko ito sinunggaban ng mainit na halik. Kahit ako ay init na init na din. Nilabanan ni Hector ang paglalaro ng aking dila sa kaniyang bibig. Ibinaba ko ang aking mga labi sa kaniyang leeg, pababa sa kaniyang matitigas na dibdib, at ang aking kamay ay malayang naglalakbay sa kaniyang katawan. Nilaro ko ang aking dila pababa hanggang sa umabot na ito sa ulo ng tigas na tigas niyang tit*. Pinaikot ko ang aking dila sa ulo nito at ang aking mata ay pinako ko sa pagkakatingin sa kaniya. "ahghhhh.... ummmmm.... Anne ang galing mo na! Sige lang ituloy mo!" napapaungol niyang sabi. Taas baba ko itong kinain, hanggnag sa marinig ko na ang malakas na pag ungol ni Hector. Hindi na nakatiis si Hector at tinanggal

Biglang nanigas ang katawan niya, at unti-unting niyang binawi ang kaniyang kamay.Alam ko, naalala niya ang naging reaksyon niya noon—ang hindi kaagad pagnanais ng anak. Sigurado akong hindi iyon madaling kalimutan.Pero agad siyang ngumiti at sinagot ako, “Gusto ko! Basta anak natin, gusto ko.”{Sa isip ni Hector: Totoo ang sinabi kong iyon. Kahit lalaki o babae, basta anak namin, mamahalin ko. Pero fvck! Nagbibiro ba si Anne gusto ko pang mas matagal pa kaming magsama na kaming dalawa lang muna.}Sa narinig ko, parang may mabigat na batong muling bumagsak sa dibdib ko.Ang usapin tungkol sa anak ay parang anino na laging nakabuntot sa isip ko.Napansin ni Hector ang pagbabago sa akin. Hinalikan niya ang aking punong tainga at mahinang nagtanong, “Bakit mo biglang naisip ‘yan? Gusto mo na ba talagang magka-anak?”Matapang kong sinagot, “Oo! hon, mag baby na tayo!”Siguro nga, tama ang sinabi ng doktor—baka kaya kong mabuntis nang natural way! Habang bata pa ako, dapat subukan ko n