Alle Kapitel von Force Marriage: Dealing With My Disabled Hot Uncle: Kapitel 171 – Kapitel 180

Halos manlabo ang paningin ko sa sakit.At sa huli, isang malamig na ngiti ang lumabas sa labi ko. “Oh, ganun pala. So masaya ka na, na ang anak mo ay isang kerida?”Hindi niya ako sinagot. Sa halip, itinuro niya ang phone ko. “O siya,... siya… wag mo na akong paikot-ikutin pa., tapos ka na bang magdrama? Magpapadala ka ba o hindi?” Tiningnan ko siya nang diretso. Sabay sagot “Hindi!”“Hindi lang ngayong buwan—kundi hindi na kita bibigyan ng kahit isang sentimo, kahit kailan!”Nagpanting ang tenga niya dahil sa mga sinabi ko. “Ano?! Anak kita, kaya responsibilidad mong magbigay sa akin!”Dumiin ang titig ko sa kaniya. “Ganoon ba? Sige nga Mama, tatanungin kita, si Elaine ba nagbibigay sa inyo? Hindi ba anak mo rin siya? Ow… correction. Paboritong anak.”Naputol ang hininga niya.“Sabi mo, natural lang na magbigay ako ng sustento dahil anak mo ako. Pero sabihin mo nga, nagampanan mo ba ang pagiging ina mo sa akin? Kung hindi, anong karapatan mong hingin ang responsibilidad ko bil

Tumawa ako ng sarcastic, ramdam ko ang bigat sa puso ko, pero mas pinilit ko nang hindi magsalita.Gusto kong sabihin na wala akong kinalaman dito!Ano bang kinalaman ko sa lahat ng ito?Hindi ako naniniwala sa mga pamahiin na iyan!Pero dahil sa sobrang coincidence ng lahat ng nangyari, hindi ko na kayang sagutin ang tanong niya..Nakita ni Mama na hindi ako makasagot kaya lumapit pa siya ng dalawang hakbang.“Tanong mo kung iniisip kita? Ano bang magagawa mo? Sinabi ng manghuhula na hindi ka magkakaroon ng magandang kapalaran. Magiging malas ka sa buong buhay mo, magiging malungkot ka habang buhay, at mamamatay kang mag-isa!”“Sa buhay mong ganito, ano bang dapat ko pang isipin para sa’yo? Si Elaine lang ang dapat kong unahin!”Matapos ang ilang sandali, huminga ako ng malalim at nagsalita nang mabagal, sinabi ko sa harapan nilang lahat ang desisyon ko.“Sa ganitong kaso, hindi kita ipapahamak, Ms. Felyn!”Biglang nagbago ang mukha ni Mama: “Ano’ng sinabi mo?”Ngumiti ako ng kalmado

Biglang naglaro sa isip ko ang mga masasakit na salitang isinumpa sa akin ni Mama, “Hindi ka kailanman magkakaroon ng magandang kapalaran! Magiging malas ka habang buhay, at mamamatay kang mag-isa!” Muli akong nanginig. Ito na ba talaga ang kapalaran ko?! Hindi——! Hindi ako makakapayag! Mabuti akong tao, nagsikap ako mula pagkabata. Hindi dapat ganito ang maging katapusan ko! Masyado pang mahaba ang pisi ng kandila ko. Nang mapagtanto kong wala nang saysay ang pakikipag-usap sa kanila, huminga ako nang malalim at sumigaw. “Saklolo! Tulungan niyo ko. May tao ba diyan?!” Habang sumisigaw, tinarget ko ang lalaking papalapit sa akin at malakas siyang sinipa sa pagitan ng kanyang mga hita. Napaatras siya sa sakit, ngunit bago pa ako makatakbo, isang lalaki sa likuran ko ang biglang sumunggab sa akin, hinablot ang buhok ko, at malakas akong sinampal. Pak! Sa lakas ng tama, umiikot ang paningin ko. Hindi pa ako nakakabawi nang itulak niya ako sa lupa. Kasabay ng

Huminga ako ng malalim at dahan-dahang nagsalita: “okay, ako rin may gusto rin akong sabihin sa’yo.” Hindi na nakapaghintay si Hector at tinanong agad ako “Anong gagawin mo kung hindi ako dumating kanina?” Tumaas ng tumaas ang tono ni Hector, at halata na nawawala na sa kontrol ang emosyon niya. Nabigla ako, tumingin sa ilalim at pinisil ang labi ko. Hindi ko alam king anong isasagot ko sa kaniya. Pero baho pa ko magsalita ay sumagot na siya. “Gusto mong ibangga ang ulo mo sa pader… di ba?” Mahigpit na hinawakan ni Hector ang armrest ng wheelchair, at ang tunog ng tinig niya ay parang halos pumutok sa pagitan ng mga ngipin niya. {Sa isip isip ni Hector . Alam ng Diyos kung gaano ako natakot nang makita ang eksenang iyon kanina sa eskinita, at parang tumigil ang pintig ng puso ko sa takot! Noong oras na ‘yon, para na akong tatayo, kung hindi ako pinigilan ni Renz, tiyak na mawawala ako sa kontrol.} “Anne Valderama.” Tawag ni Hector. Napatalon ako. Hindi ako tina

Muli siyang tumingin sakin. "Wag mo na ulit gagawin yun, naiintindihan mo ba?" Tumango na lang ako para hindi na mas lumala ang sitwasyon. Ito ang unang beses na nakita ko siyang ganoon ang reaksyon. Pero masasabi kong nagustuhan ko ito. Hanggang ngayon, maaring seryoso siya, medyo malayo, pero hindi siya nagpapakita ng galit sa akin. "Halika na simulan na nating gawin ang ating mga little prince and princee"mapang-asar niyang sabi. Ibinuka ko ang aking bibig para sana magsalita pa pero agad niya itong tinikom ng halik. Isang matigas, malalim, marahas. Ang kanyang dila ay sumalakay, sinasalubong ang akin, at hinahaplos ito ng may pagnanasa, binabaha ang aking katawan ng kasiyahan. Hinalikan ko din siya ng hayok na halik, habang ang aking mga kamay ay nakalingkis sa kaniyang balikat. Hindi ko made-deny, kahit na anong gawin kong paglabanan ang nararamadam ko pero tang ina ang galing humalik ni Hector. Nakaka adik ang dila niya. Kung pwede lang, hindi ko ilalayo ang sarili ko sa kan