Lahat ng Kabanata ng Billionaire's True Love Book 2: MINAMAHAL KITA!: Kabanata 611 - Kabanata 620

CHARLES VILLARAMA POV SA totoo lang, hindi ko mapigilan ang makaramdam ng inis. Feeling ko kasi lahat ng effort ginawa ko na para magkabati kaming dalawa ni Barbara pero wala pa ring epekto eh. Parang hindi kasi nito nakikita lahat ng effort ko Siguro nga, sobrang nagtampo si Barbara sa akin noong mga panahon na hindi ko ito pinapansin. Sabagay, kahit naman hangang ngayun, hindi ko pa rin maalala ang nakaraan pero ramdam na ng puso ko na mahalaga siya sa akin. Kaya nga iyun ang dahilan nang simula ng umalis siya, huminto na ako sa kakapatol sa kahit na kaninong babae at nagfocus na lang ako na mahanap ito Nahanap ko nga, pero parang hindi naman na ako mahalaga dito. Natatakot tuloy akong isipin na baka hindi na ako nito mahal eh. Na baka sagad hangang buto ang galit nito sa akin kaya ayaw na akong bigyan ng chance. Kaya nga sa totoo lang, sobrang nag-aalala ako. Hindi pwedeng hindi niya ako mapatawad at muling bumalik sa akin lalo na at magkakaanak na kami. Malaki na ang tiyan

Barbara Pov “Twin….” Narinig kong bigkas ni Doc. Congratulation Mr. and Mrs. Villarama. Kambal pala kaya biglaan ang laki ng tiyan ni Misis. Nitong nakaraang ultrasound, hindi natin nakita ang isa tapos ngayun ayan na, sa wakas nagpakita din ang isa pa..” nakangiting wika ni Doctora habang nakatitig ito sa monitor. Hindi naman ako makapaniwala sa narinig. Hindi ko din kasi talaga inaasahan na kambal pala itong dinadala ko? Samantalang si Charles naman kitang kita ko na bigla itong naluha. Hindi din marahil makapaniwala sa narinig. “Kambal? Kambal ang panganay namin?” mahina at may kasamang nginig pa nga ang boses na bigkas nito. “Yes, Mr. Villarama! Kambal. Ang swerte niyo. Congratulations ulit sa inyong dalawa.” Nakangiting sagot ni Doc. Hindi naman ako nakaimik. Hangang ngayun, lutang pa rin ako eh. Imagine, sa liit kong babae, may dalawang buhay pala na nasa sinapupunan ko? Shocks. Hangang sa nakaalis kami ng clinic, hindi ko pa rin nagawang umimik. Samantalang si Charles

BARBARA POV Pagkatapos namin kumain, kaagad na kaming gumayak para maumpisahan na ang pag- biyahe namin pabalik ng Manila. Sakto din dahil naghihintay na daw ang pinapuntang driver na susundo sa amin ni Charles. Ayaw kasi nila Madam Carmela na pagdriven si Charles lalo na at medyo mahaba-habang biyahe ito Habang palabas kami ng condo unit na ilang buwan ko ding tinirhan, hindi ko mapigilan ang makaramdam ng lungkot. Kahit papaano, nag-enjoy din kasi ako sa pananatili ko dito sa Baguio pero kailangan ko munang lisanin ang lugar na ito para na din sa kapakanan ng baby na nasa sinapupunan ko. “Dahan-dahan lang.” narinig kong wika ni Charles. Nakaalalay ito sa akin habang patungo na kami sa may elevator. Babalik na ng Manila at samut-saring damdamin ang lumulukob sa buo kong pagkatao. Masaya ako na para bang natatakot. Ah, basta, hindi ko maintindihan kaya bahala na nga. “Charles, si Mona ba, kailan daw ang balik niya?” hindi ko mapigilang tanong kay Charles. Bigla kong namiss nag

BARBARA POV “Pero Charles, ayos na ako sa dati kong kwarto eh. Tsaka, mas magiging kumportable ako kung mag-isa lang ako sa silid.” Seryosong sagot ko dito. “Barbara, malaki na ang tiyan mo. Hindi ka ba natatakot na mag-isa lang sa silid? Paano kung may emergency na mangyari? Sino ang tutulong sa iyo kung sakali?” seryosong sagot nito sa akin. Hindi naman ako nakaimik. “Alam kong ayaw mo akong makasama sa iisang silid. Alam kong mas gustuhin mong mapag-isa kaysa sa kasama ako. Don’t worry, kagaya ng mga nasabi ko na noon, hindi ako gagawa ng mga bagay na hindi mo magugustuhan. Nag-aala lang naman kasi ako na mag-isa ka lang ng silid lalo na at malaki na ang tiyan mo. Ako ang ama ng mga bata at dapat lang naman siguro na damayan kita diba? Lalo na at alam kong nahihirapan ka na din na magkikilos.” Muli nitong wika. Wala na akong nagawa pa kundi ang pumayag na lang. Wala eh. Alam ko kasing wala akong lusot. Ipipilit at ipipilit talaga ni Charles ang gusto nito Sabagay, buntis

BARBARA POV “Don’t worry , kaya ko namang magbagayad ng isang gardener, isang labandera, isang cook, tatlong tagalinis ng buong bahay at isang driver at anim na security guards.” Muling wika ni Charles. Hindi naman ako makapaniwala sa narinig. Hala, grabe, ang dami naman noon. Kaya pala kapansin-pansin ang mga guards sa gate. Kung ganoon, nagbago na nga ang lahat at napapansin ko din na para bang bigla na lang din nag matured ang kaisipan nitong si Charles “Safety first mo at ng mga anak natin ang iniisip ko kaya hindi pwedeng tipirin ang mga kasama sa bahay. Barbara, kung may kailangan ka, huwag ka din mag-atubili na utusan sila. Kinuha ko sila para mas magiging magaan ang pagkilos mo dito sa loob ng bahay at kung ano pa man ang kulang, huwag kang mag-atubili na sabihin sa akin.” seryosong muling bigkas ni Charles. Hindi naman ako nakaimik. Hindi ko na naman kasi alam ang sasabihin ko eh. Tsaka, parang gusto ko na yatang isipin ngayun na siguro, mahal naman na talaga ako ni