All Chapters of คุณหมอร้ายลึก: Chapter 21 - Chapter 30

หลายวันผ่านไป จางลี่ถิงได้งานใหญ่ ทั้งดีไซต์เสื้อผ้าและกระเป๋าทำเอาจางเอินและลี่เหมยยินดีกับลูกสาว ไม่ใช่แค่ให้ออกแบบให้เท่านั้นทุกอย่างยังอยู่ภายใต้การผลิตของตระกูลกระโปรง นั้นแปลว่ากำไลเท่าตัวนี้จะช่วยให้วิกฤตทางการเงินในครั้งนี้พลอยผ่านพ้นไปด้วย "แม่ค่ะ เห็นไหมว่าหนูทำได้" "จ้า ลูกแม่เก่ง" "หนูเป็นคนสร้างปัญหา หนูก็ต้องเป็นคนแก้ตอนนี้ทุกอย่างก็กำลังกลับมาดีขึ้น แม่ช่วยพูดกับพ่อเรื่องหนูกับหมอซางได้ไหม" "ทำไมละ" "หนูอยากถอนหมั้นกับเขา แม่ก็รู้ว่าเราหมั้นกันเพราะอะไรนี่คะ" "ถิงถิง แต่ผู้ใหญ่คุยกันไว้แล้วอีกอย่างพ่อก็เป็นคนเสนอเขาไปแบบนั้น จริงอยู่ว่าเรากำลังลืมตาอ้าปากได้ แต่ก่อนหน้านั้นเราก็ได้ตระกูลซูหนุนหลังนะลูก" จริงอย่างที่แม่เธอพูด สัจจะก็ต้องเป็นสัจจะทว่าเธอเองก็ไม่อยากรั้งเขาไว้ จบกันตอนนี้ดีกว่าทุกอย่างมันถลำลึก "งั้น เดี๋ยวหนูคุยกับหมอซางเอง" พอพูดแบบนั้นเธอก็ลุกขึ้นจากโซฟาภายในบ้านแล้วเดินออกมาจากตัวบ้านทันที #โรงแรมตระกูลกู้ ตึก ตึก เสียงส้นรองเท้ากระแทกลงที่พื้น หญิงสาวสวมชุดสาวออฟฟิศกระโปรงสั้นเหนือเข่ามืออีกข้างถือกระเป๋าใบเล็ก ก๊อก ก๊อก "เข้ามา" เมื่อร

ค่ำคืนสุดโรแมนติกไม่คิดว่าคุณหลิวจะเชิญเธอมาดินเนอร์กันสองต่อสองที่ชั้นดาดฟ้าvip ขนาดนี้ มันทำให้ลี่ถิงรู้สึกเก้อเขินไม่น้อย ทั้งประหม่าอย่างบอกไม่ถูก "อย่าคิดเป็นอื่น ผมอยากให้คุณวางใจที่พามาที่นี่เพราะคุณเป็นคนเก่ง คิดเสียว่าเป็นดินเนอร์มิตรภาพระหว่างพี่น้องแล้วกัน" "ขอบคุณ คุณหลิวมากนะคะ ที่ไว้ใจฉันขนาดนี้" "ขนาดสินค้ายังไม่วางตลาดแต่ปล่อยแบบกระเป๋าออกไปกลุ่มลูกค้าผมทางนั้นก็ทยอยจองกันแล้ว" "จริงหรือคะ ยินดีด้วยค่ะ งั้นต้องชนแก้วกันหน่อยค่ะ" ขนาดว่าเป็นชั้นVIP ยังมีมือดีแอบถ่ายเพื่อไปขายข่าวสังคมจนได้ แชะ รุ่งเช้า อย่างว่าสังคมออนไลน์มันไวกว่าจรวด ภาพของลี่ถิงและนักธุรกิจใหญ่ถูกแพร่สะพัดออกไป ข่าวเล่นกันว่าเธอกำลังจะโบยบินไปกับนักธุรกิจใหญ่ ส่วนคู่หมั้นที่หมั้นกันเพื่อธุรกิจก็คงไม่มีความหมาย หมอซางขมวดคิ้วหนาเรียงเส้น เบื้องหน้าของเขาคือหน้าจอโน้ตบุ๊กที่กำลังเปิดข่าวออนไลน์ค้างไว้ สิ่งที่เขากำลังเพ่งตามองคืออาการยิ้มร่าของจางลี่ถิงที่มีต่อผู้ชายคนนั้น "แต่งตัวจัดเต็มเตรียมเป็นคุณนายเต็มที่ คงเข้าทางเธอสินะจางลี่ถิง" พอว่าเขาแบบนั้นก็เอนกายลงไปแนบกับเก้าอี้ตัวโปรด พร้อมทั้

หลังจากที่จางเอินพ่อของเธอจากไปแล้ว ลี่ถิงก็เอาแต่กักตัวอยู่ในห้อง ไม่ออกมาทำงานที่ค้างไว้เพราะไม่มีกะจิตกะใจที่จะสานต่อ เธอเอาแต่นั่งนิ่งอยู่บนที่นอนกว้าง ทอดสายตาเหม่อลอยไปเบื้องหน้าคิดไม่ตกเลยว่าจะเอายังไงกับชีวิต ขณะที่เธอใช้ความคิดเสียงข้อความในมือถือก็ถูกส่งมา เธอหยิบมันขึ้นมาอ่านปรากฏว่าคนที่ส่งมาคือคุณหลิว ข้อความ หลิวเย่ : อีกสองวันผมต้องกลับแล้ว หากคุณสะดวกออกมาพบผมหน่อยได้ไหม จางลี่ถิง: ได้ค่ะ ตอบตกลงไปทั้ง ๆ ที่แก้มของเธอยังมีรอยฝ่ามือของผู้เป็นพ่อ แต่คุณหลิวเองก็เป็นคนมีพระคุณไม่อย่างนั้นเธอก็มาไม่ถึงจุดนี้ ขณะที่กำลังจะเปิดประตูออกไปข้างนอก หลังจากตั้งสติทำใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไปแล้ว งานที่ค้างไว้อยู่ก็ต้องเสร็จด้วยเช่นกัน ทว่า แอ๊ด "หมอซาง?" นี่เขามาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง เท่าที่จำได้พึ่งคุยกันไปแล้ววางสาย หรือว่าเธอนั่งอยู่ในห้องนานมากเกินไปจนไม่ได้ดูเวลาว่านี่มันกี่โมงกันแล้ว "เจ็บหรือเปล่า" หมอซางเห็นแล้วว่ารอยแดงที่แก้มเป็นฝีมือของจางเอิน ชายหนุ่มเหมือนจะยกมือขึ้นไปสัมผัสแต่ลี่ถิงเธอเบือนหน้าหนีเสียก่อน "ไม่เป็นไรแล้วค่ะ ว่าแต่คุณมาที่นี่ได้ยังไง" หมอซาง

หมอซางเจ้าเล่ห์จับลี่ถิงกดไว้กับฟูก แม้ว่าเธอจะไล่ให้เขาถอยห่างแต่หมอก็ยังมึนสู้ "ฉันมีเรื่องที่ค้างคาใจมานานแล้ว อยากจะถามเธอหน่อย" "เรื่องอะไร" "ครั้งแรกเข้าใจได้ว่าเธอโดนวางยา แต่ความสัมพันธ์ครั้งที่สองทำไมเธอถึงยอมฉัน" ลี่ถิงพูดไม่ออกไม่รู้ว่าจะหาคำตอบแบบไหนมาอธิบายได้ ลี่ถิงยังคงเม้มปากแน่นใบหน้าสวยเสหลบสายตาเขาไปทางอื่น "ตอบมาสิ" "หมอซาง เรื่องที่ผ่านมาแล้ว ใครให้เอ่ยถึงกัน" "ก็จริง เรื่องที่ผ่านมาแล้วใครให้เอ่ยถึงงั้น ก็ต้องอยู่กับปัจจุบันสินะ" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยกยิ้มประดับที่ใบหน้า ลี่ถิงหันมามองเขาเพียงเท่านั้นเธอก็รับรู้ได้ถึงความหมายที่หมอซางต้องการสื่อ "อย่านะหมอ" "อย่าที่แปลว่า ตกลงสินะ" ใบหน้านั้นฝังลงที่ซอกคอขาว ๆ สูดกลิ่นน้ำหอมที่เย้ายวนชวนหลงใหล ริมฝีปากค่อย ๆ เผยอจูบไล่ระดับไปเรื่อย ๆ ความรู้สึกสยิวเริ่มวิ่งวนเข้ามาสิงร่าง "หมอซาง" เสียงขานชื่อเรียกเขามันแหบพร่า พร้อมกระเส่าเล็กน้อย หมอซางไม่ได้หยุดการกระทำนั้นแต่กลับไล่สันจมูกโด่งลั่นขึ้นมาที่ข้างแก้มก่อนที่จะหยุดนิ่งเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอเล็กน้อย "แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเธอต้องการฉันมากแค่ไหน" สิ้นสุดบทสนทนาก็

หมอซางเป็นวิทยากรอบรมคณะแพทย์แถบชนบท วินาทีนี่ต้องยกให้เขาเลยก็ว่าได้ ก็เขาทั้งหล่อเท่ในคราวเดียว ส่วนลี่ถิงตั้งแต่หมอซางเอาเธอมาด้วยก็หมอก็พกติดตัวตลอดแม้กระทั่งตัวเองมาอบรมยังอุตส่าห์เอาเธอมานั่งฟังบรรยาย แม้ลี่ถิงจะไม่ได้มีความรู้ทางการแพทย์แต่ที่เธอนั่งฟังและนั่งมองคือคนที่ยืนพูดอย่างสง่าผ่าเผยบนเวทีต่างหาก "หมอซางนายก็ดูเท่ไม่น้อยนะ" เธอนั่งเท้าคางฟังอย่างตั้งใจพร้อมรอยยิ้มแสนหวานที่ส่งไปให้คนที่ยืนบรรยายอยู่บนนั้น ส่วนหมอซางก็กวาดสายตาไปมองรอบห้องแต่ก็ต้องมาสะดุดกับรอยยิ้มพิมพ์ใจของสาวหน้าผ่องที่มีสถานะเป็นคู่หมั้นหมอ หลังจากที่บรรยายในรอบเช้าเสร็จเรียบร้อย หมอซางก็เดินมาหาลี่ถิงที่โต๊ะ "ฉันเห็นนะว่าเธอยิ้มให้ฉัน" "ก็แค่ยิ้ม" "แน่ใจ?" "หรือหมอต้องการอะไรมากกว่านั้นเหรอคะ" หมอซางเลิกคิ้ว ก่อนที่ใบหน้าคมจะโน้มลงมาที่ข้างหู "สิ่งที่ต้องการย่อมมีแต่คงต้องรอคืนนี้" เมื่อเขาผละใบหน้าออกมายิ้มเจ้าเล่ห์ สีหน้าของลี่ถิงก็เปลี่ยนสองพวงแก้มเห่อร้อนขึ้นแถมใบหูของเธอก็ยังแดงขึ้นอีกต่างหาก แค่คิดว่าส่วนนั้นมันเข้าไปอยู่ในตัวเธอท้องน้อย ๆ ก็ปั่นป่วนซะแล้ว วินาทีที่เสหลบสายตาหมอ เสียงม