Lahat ng Kabanata ng Consultant Turned Contracted Wife: Kabanata 191 - Kabanata 200

Sa nursery room, nakabalik na muli sa mahimbing na pagtulog ang kambal. Lumabas na rin sila at pansamantalang iniwan ang dalawang sanggol.Pagkalabas nila ay naroon na si Lucas, tila matiyagang naghihintay sa paglabas ni Selena.“Mr. Gardner?” tawag niya sa matandang butler.“Mrs. Strathmore, naibigay ko na ang kaukulang parusa kina Lilia at Pablo ayon sa iniutos ninyo,” magalang na sagot ni Lucas.Tumango si Selena na may kasamang malamig na ekspresyon. “Iiwan ko muna sa pangangalaga mo sina Samuel at Asher. Aalis kami ni Barry para mamili ng isusuot kong gown para sa party bukas ng gabi,” paalam niya.“Pero Mrs. Strathmore… paano kung maulit na naman ang nangyari kanina sa kambal?” nag-aalalang wika ng matanda, halatang hindi mapakali. Alam niyang iyon pa lamang ang unang beses na may banta sa dalawang sanggol, ngunit halos atakihin na siya sa puso sa sobrang kaba. Sa isip niya, kung hindi sila naging maagap ni Barry kanina ay baka mas pinili na lamang niyang lamunin siya ng lupa ka

Sa loob, sinalubong siya ng isang marangyang chandelier at mga disenyong simple ngunit elegante, na pinaghalong light gray at gold.Mahaba ang hanay ng mga racks na puno ng iba’t ibang klase ng dresses at gowns, habang nakapwesto naman ang ilang standing displays sa harap ng salamin na nagtatampok ng mga kasuotang pawang haute couture, mula sa mga formal wear gaya ng business suits, hanggang sa mga ball gowns at evening dresses na tunay na kumakatawan sa karangyaan at gilas.Agad na lumapit ang mga saleslady sa kanya, bahagyang yumuko saka sinimulan siyang i-assist. Mabait ang mga ito sa kanya kaya naman naging komportable siya sa pamimili niya.Sa pag-iikot niya sa loob ng boutique ay nakapukaw ng atensyon niya ang isang simple pero eleganteng dress na naka-display sa loob ng isang glass display.Light pink ang strapless dress na ito, pinalamutian ng lace sa itaas na bahagi at napapalamutian ng mga piling rhinestones, hindi man sagana ngunit sapat upang makatawag-pansin.Ang disenyo

Umiling-iling ang matandang babae. “Wala! Wala akong kasama. Ako lang mag-isa ang pumunta rito.”“Ganoon ba… mabuti siguro ay umuwi ka na. Baka mapahamak ka pa sa daan,” aniya, may pag-aalala ang tono ng boses.Biglang ngumiti ng malapad ang matanda. “Ay! Oo! Uuwi na talaga ako kasi nahanap na kita, anak! Tara na, umuwi na tayo! Isasama na kita sa akin!” sabay hawak nito sa braso niya at hatak-hatak siya palayo.Sinubukan ni Selena na alisin ang kanyang braso mula sa pagkakahawak ng matanda ngunit nag-alinlangan siyang gumamit ng puwersa dahil baka masaktan niya ito ng hindi sinasadya. Kaya naman tumayo lamang siya, nanatiling hindi gumagalaw.“Hindi ako puwedeng sumama sa ‘yo umuwi,” mahinahong sabi niya rito.Biglang nalungkot ang matanda sa kanyang sinabi. “Bakit naman hindi puwede? Anak kita! Kaya dapat lang na sumama ka sa akin pauwi!” pagpupumilit pa rin nito.“Mrs. Strathmore!” mabilis na lumapit si Barry at agad siyang hinawakan dahil nagwawala na ang matanda. Lumalakas ang pa

Pero matigas ang puso ni Veronica. Mariin siyang umiling at nanatiling nakapulupot ang kamay kay Selena, halatang ayaw pang bumalik sa bahay.Tahimik lamang na nakaupo si Selena, pinagmamasdan ang palitan ng mag-lola. Ramdam niya ang bigat ng sitwasyon.Naawa siya kay Deric, na paulit-ulit nang sumusubok makiusap ngunit hindi pa rin natinag ang matanda.Halatang gusto lamang ni Veronica na makaramdam ng kalayaan, kahit pansamantala, mula sa pagkakakulong sa kanilang bahay at buryong.Nakisabat na si Selena sa usapan ng mag-lola nang makita niyang nauubusan na ng palusot si Deric para makumbinsi si Veronica na sumama na sa kaniya pauwi.“Uhm… mas mabuti siguro kung sumama ka na sa kaniya,” mahinahon niyang sabi habang nakatingin kay Veronica.Nawala ang simangot sa mukha ng matanda at napalitan ng tuwa nang lingunin siya nito. “Siguro nga. At isa pa, gutom at inaantok na rin ako. Kanina pa tayo daldal nang daldal,” sagot nito, tanda na sa wakas ay nakumbinsi na rin siya.Nakahinga nang

“Hayaan mo na. Ang mahalaga, nautakan rin natin sila kahit pa nagawa nilang mautakan rin tayo,” sabi ni Axel, may bahagyang inis ang tono ng boses.Napanguso sa pagkainis si Silas, halatang determinado pa ring hanapin ang kalabang hacker. “Huwag ka mag-alala, kuya Axel. Hindi ako papayag na matalo ako ng hacker na iyon! Hindi ako magpapatalo at sisiguraduhin kong magwawagi ako!” mariing sigaw nito, galit at puno ng apoy ang tinig.Dahil dito ay mas lumabas pa ang pagiging competitive ni Silas. Ayaw na ayaw talaga nitong natatalo o naiisahan pagdating sa mga laban ng hacking at intelligence.Maging sa simpleng laro ay hindi niya tinatanggap ang pagkatalo, kaya lalong tumindi ang determinasyon niyang mapabagsak ang hacker na umaatake sa system ng kumpanya ni Axel.Nawala bigla ang inis na nararamdaman ni Axel nang marinig niya ang sinabi ng nakababatang kapatid.Sa halip, isang malamig na katahimikan ang namayani sa kabilang linya. “Malalaman din natin kung sino ang may pakana nito. Sa