All Chapters of ข้าร้ายกว่าที่ท่านคิด: Chapter 61 - Chapter 70

ไม่มีใครกล้าชักช้า ทุกคนรีบถอยออกจากห้อง เข่อชิงเดินไปยืนหน้ากระจกทองแดง มองเงาของตนเองแล้วกัดฟัน“ซีฮัน” นางเอ่ยชื่อนั้นช้า ๆ “เจ้าคิดว่ากักข้าไว้ได้แล้วทุกอย่างจะจบหรือ”แววตาในกระจกเย็นเยียบ “ตราบใดที่บิดาข้ายังอยู่ ตระกูลเข่อก็ยังไม่ล้ม”ในเวลาเดียวกัน จวนเสนาบดีใหญ่ยังคงมีคนเข้าออกตลอดทั้งคืน เข่อหยวนฉิงนั่งอยู่ในห้องหนังสือ รายล้อมด้วยฎีกา รายชื่อขุนนาง และจดหมายลับจำนวนมาก ใบหน้าซีดเผือดจากเหตุการณ์ในศาลหลวง แต่สายตายังแข็งกร้าว ขุนนางสามคนคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า หนึ่งในนั้นกล่าวอย่างร้อนรน“ใต้เท้า หลักฐานในศาลหลวงหนักแน่นเกินไป หากยังช่วยพระอัครเทวีอย่างเปิดเผย อาจทำให้พวกเราถูกลากลงไปด้วย”เข่อหยวนฉิงเงยหน้าขึ้นช้า ๆ“เจ้ากลัวแล้วหรือ”ขุนนางผู้นั้นรีบก้มหน้า “ผู้น้อยเพียงคิดว่าควรรักษากำลังไว้ก่อน”“รักษากำลัง” เข่อหยวนฉิงหัวเราะในลำคอ “เมื่อพระอัครเทวีล้ม ตระกูลเข่อล้ม เจ้าคิดว่าฮองเฮาจะปล่อยพวกเจ้าหรือ”ไม่มีผู้ใดตอบ เสนาบดีใหญ่วางมือบนโต๊ะ“นางไม่ได้เปิดศาลหลวงเพื่อเอาผิดบุตรสาวข้าเพียงคนเดียว เป้าหมายของนางคือเครือข่ายทั้งระบบ ถ้าพวกเจ้ายังไม่ลงมือ ตอนต่อไปที่จะถูกจับอาจเ

เข่อชิงยิ้มบาง “พูดเสียใหญ่โต”“ถ้าเจ้าตั้งครรภ์จริง การตรวจครั้งนี้จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเจ้า”ซีฮันสบตานางตรง ๆ “แต่ถ้าไม่จริง ก็จะพิสูจน์ว่าเจ้ากล้าใช้ครรภ์ลวงเพื่อหลอกลวงเบื้องสูง”รอยยิ้มบนริมฝีปากของเข่อชิงจางลงเล็กน้อย เข่อหยวนฉิงก้าวออกมาประสานมือ“ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่าการตรวจชีพจรของสตรีอาจคลาดเคลื่อนได้ โดยเฉพาะในระยะแรก หากใช้ผลตรวจเพียงครั้งเดียวตัดสิน ย่อมไม่เป็นธรรมต่อพระอัครเทวี”ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเขา“เพราะเหตุนี้จึงเรียกหมอหลายคนมาตรวจ”เข่อหยวนฉิงชะงัก พระองค์ตรัสต่อด้วยพระสุรเสียงเย็นชา“หรือเสนาบดีใหญ่ไม่ต้องการให้ตรวจ”“กระหม่อมมิกล้า”เข่อหยวนฉิงก้มศีรษะ“เพียงขอให้ทุกขั้นตอนโปร่งใสพ่ะย่ะค่ะ”ซีฮันจึงกล่าวทันที “ย่อมโปร่งใส” นางหันไปยังหมอหญิงทั้งสาม“เริ่มตรวจได้”หมอหญิงคนแรกเดินเข้าไปคุกเข่าข้างแท่น นางใช้ผ้าไหมบางคลุมข้อมือของเข่อชิง ก่อนวา

ขณะนั้นเอง เสียงประกาศจากหน้าตำหนักก็ดังขึ้น“ซินจางเฟยขอเข้าเฝ้า”ซีฮันอนุญาตทันทีซินจางเฟยก้าวเข้ามาในชุดสีฟ้าอ่อน ใบหน้ายังคงอ่อนโยนเช่นเดิม แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความหนักแน่น นางถวายบังคมก่อนกล่าว“หม่อมฉันได้ข่าวว่าจะย้ายหลักฐาน”ซีฮันยิ้ม “ข่าวเร็วจริง”“ในวังไม่มีความลับเจ้าค่ะ” ซินจางเฟยหยุดครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ “หม่อมฉันขอร่วมไปด้วย”ตงเปียนรีบส่ายหน้า “อันตรายเกินไป”ซินจางเฟยหันไปมองเขา “ก็เพราะอันตราย จึงต้องมีคนช่วย”ซีฮันมองใบหน้าของสนมคนที่เจ็ดอย่างเงียบ ๆ ตลอดเวลาที่เกิดเรื่องขึ้น ซินจางเฟยไม่เคยเรียกร้องผลประโยชน์ ไม่เคยฉวยโอกาสช่วงเข่อชิงตกต่ำเพื่อแย่งชิงความโปรดปราน นางเพียงช่วยเหลืออยู่เบื้องหลังอย่างเงียบ ๆ ซีฮันจึงถามเบา ๆ“เหตุใดเจ้าจึงยอมทำถึงเพียงนี้”ซินจางเฟยยิ้มอ่อน “เมื่อก่อนหม่อมฉันเคยคิดว่า หากอยู่เงียบ ๆ ก็จะปลอดภัย”“แล้วตอนนี้”“ตอนนี้

ก่อนรุ่งสางไม่นาน ปลายนิ้วของซินจางเฟยขยับเล็กน้อย ซีฮันรีบลุกขึ้น“หมอหลวง รีบเข้ามา”หมอหลวงรีบตรวจชีพจร “ฟื้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เปลือกตาของซินจางเฟยค่อย ๆ เปิดออกช้า ๆ นางมองเพดานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสายตาจะค่อย ๆ เคลื่อนมาหาซีฮัน“เหนียงเหนียง...”ซีฮันยิ้มทั้งน้ำตา “เจ้ายังอยู่”ซินจางเฟยพยายามยกมือขึ้น แต่ไร้เรี่ยวแรง “หลักฐาน...”“ปลอดภัยหมดแล้ว”ได้ยินเช่นนั้น นางจึงยิ้มบาง ๆ แต่รอยยิ้มกลับเลือนหายอย่างรวดเร็ว ราวกับนึกบางสิ่งขึ้นได้ ดวงตาของซินจางเฟยเบิกกว้าง“มือสังหาร...”ซีฮันโน้มตัวเข้าไปใกล้ “เจ้าจำได้หรือ”ซินจางเฟยพยักหน้าแผ่วเบา “ตอนที่เขา...แทงหม่อมฉัน...”นางหอบหายใจ “หน้ากากของเขาหลุด...”ตงเปียนรีบหยิบพู่กันกับกระดาษ ซีฮันจับมือซินจางเฟยไว้“ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ พูด”ซินจางเฟยหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดเปล่งเสียงแผ่วเบา

ภายในสวนมีต้นไผ่และต้นเหมยเก่าแก่ แม้ตำหนักจะมิได้หรูหราเท่าตำหนักของสนมผู้ได้รับความโปรดปราน แต่กลับเงียบสงบจนได้ยินเสียงนกร้องเมื่อซินจางเฟยถูกนำมาถึง นางมองไปรอบตำหนักด้วยแววตาไม่เชื่อ“ที่นี่สงบมากเพคะ”“นั่นคือเหตุผลที่ข้าเลือกให้เจ้า”ซีฮันพานางเข้าไปในห้องชั้นใน บนโต๊ะมีหนังสือหลายเล่ม สมุนไพรสำหรับบำรุงร่างกาย และเครื่องเขียนเตรียมไว้ครบถ้วน“ข้าจำได้ว่าเจ้าชอบคัดพระสูตร”ซินจางเฟยมองพู่กันด้ามใหม่แล้วน้ำตาคลอ“เหนียงเหนียงยังจำได้หรือเพคะ”“ข้าจำเรื่องของคนที่อยู่ข้างข้าเสมอ”ซีฮันตอบ“จากนี้เจ้าไม่ต้องเข้าไปยุ่งกับการแก่งแย่งในวังหลัง ไม่ต้องสืบข่าว ไม่ต้องเป็นพยานต่อหน้าผู้ใดจนกว่าร่างกายจะแข็งแรง ข้าจะให้ตงเปียนเก็บคำให้การไว้เป็นความลับ”ซินจางเฟยมองนางนิ่ง ๆ“พระองค์ไม่กลัวว่าหม่อมฉันจะหมดประโยชน์หรือเพคะ”คำถามนั้นทำให้ซีฮันขมวดคิ้ว“ในสายตาเจ้า ข้าปกป้องคนเพราะพวกเขามีประโยชน์เท่าน