LOGINShare
บทที่ 70
publish date:
2026-09-22 19:22:55คำว่า “เข่อซื่อ” ทำให้ดวงตาของนางแข็งค้าง ครั้งหนึ่งทุกคนต้องเรียกนางว่าเหนียงเหนียง
Latest chapter
ข้าร้ายกว่าที่ท่านคิด บทที่ 72
ซีฮันตอบ “แต่คือเชื่อว่าชีวิตของผู้อื่นไม่มีค่า”รอยยิ้มของเข่อชิงบิดเบี้ยว “อย่าทำตัวสูงส่งนักเลย เจ้าชนะเพราะฝ่าบาทเลือกเชื่อเจ้า ถ้าวันหนึ่งพระองค์ระแวงเจ้าเหมือนที่เคยระแวงข้า เจ้าก็จะไม่ต่างจากข้า”ซีฮันมองนางโดยไม่หลบสายตา“หากวันนั้นมาถึง ข้าจะพิสูจน์ตนด้วยความจริง ไม่ใช่ฆ่าคนเพื่อปิดปาก”คำตอบนั้นทำให้เข่อชิงเงียบไปครู่หนึ่งเสนาบดีกรมอาญาจึงประกาศว่าการไต่สวนวันนี้สิ้นสุดลง และจะนำตัวนางกลับไปคุมขังเพื่อรอพิจารณาโทษขั้นสุดท้ายองครักษ์เข้าจับแขนทั้งสองข้าง เข่อชิงถูกลากให้ลุกขึ้น แต่ก่อนออกจากห้อง นางกลับสะบัดตัวอย่างแรงแล้วหันมามองฮ่องเต้กับซีฮัน ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความแค้นและความบ้าคลั่ง“พวกเจ้าคิดว่าถอดเครื่องยศข้าแล้วจะชนะหรือ”เสียงของนางดังก้องไปทั่วห้องไต่สวน“คิดว่าข้าถูกขังแล้วทุกอย่างจะจบหรือ”องครักษ์พยายามลากนางออกไป แต่นางขืนตัวไว้สุดแรง“ข้าคือบุตรสาวตระกูลเข่อ อำนาจที่พวกเจ้ามองเห็นเป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น”
ข้าร้ายกว่าที่ท่านคิด บทที่ 71
ตงเปียนขมวดคิ้ว“แต่ทุกคนรู้ว่าไม่มีหัวหน้าองครักษ์คนใดกล้าส่งมือสังหารเข้าวังเอง”“สิ่งที่ทุกคนรู้กับสิ่งที่พิสูจน์ได้ในศาลเป็นคนละเรื่อง”ซีฮันมองแผนผังคดีบนผนัง“ข้าต้องการหลักฐานที่เขาปฏิเสธไม่ได้”ขณะนั้นขันทีจากตำหนักทรงพระอักษรเข้ามารายงานว่าฮ่องเต้มีรับสั่งให้ซีฮันเข้าเฝ้า เมื่อไปถึง นางพบว่าฮ่องเต้กำลังทอดพระเนตรตราหยกและเครื่องยศของเข่อชิงที่ถูกนำมาวางไว้บนโต๊ะ พระองค์ยกตราหยกขึ้นช้า ๆ“ของชิ้นนี้เราเป็นผู้มอบให้นางด้วยตนเอง”ซีฮันไม่กล่าวสิ่งใด ฮ่องเต้ทรงวางมันลง“ครั้งนั้นเราคิดว่านางอ่อนโยน รู้จักวางตัว และเหมาะสมจะช่วยเจ้าดูแลวังหลัง”พระองค์แย้มพระสรวลอย่างขมขื่น“แต่กลับเป็นเราที่มอบอำนาจให้นางทำร้ายผู้คน”“ฝ่าบาทไม่อาจมองเห็นความจริงได้ทั้งหมดในวันเดียวเพคะ”ซีฮันกล่าว“คนที่ตั้งใจหลอกลวงย่อมแสดงแต่สิ่งที่อีกฝ่ายต้องการเห็น”ฮ่องเต้ทอดพระเนตรนาง “เจ้ากำลังปลอบใจเราหรือ&
ข้าร้ายกว่าที่ท่านคิด บทที่ 70
คำว่า “เข่อซื่อ” ทำให้ดวงตาของนางแข็งค้าง ครั้งหนึ่งทุกคนต้องเรียกนางว่าเหนียงเหนียง ต้องก้มศีรษะเมื่อเดินผ่าน ต้องรอรับคำสั่งด้วยความหวาดกลัว แต่บัดนี้ นางกลับถูกเรียกด้วยเพียงนามสกุล ราวกับเป็นหญิงสามัญคนหนึ่งซึ่งไม่มีฐานันดรหลงเหลืออยู่ เข่อชิงค่อย ๆ ก้าวเข้าไปหาขันที“เจ้ากล้าเรียกข้าเช่นนั้นหรือ”ขันทีถอยหลังเพียงครึ่งก้าว แต่ยังคงประสานมือ“เป็นคำเรียกตามพระราชโองการพ่ะย่ะค่ะ”บทที่ 68ฝ่ามือของเข่อชิงฟาดลงบนใบหน้าของเขาทันที เสียงดังฉาดสะท้อนไปทั่วโถง นางกำนัลรอบด้านสะดุ้ง แต่ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปห้าม ขันทีผู้นั้นหันหน้ากลับมาอย่างช้า ๆ เลือดซึมตรงมุมปาก แต่สีหน้ากลับไม่แสดงความโกรธ“พระนางไม่มีสิทธิ์ลงโทษข้ารับใช้อีกแล้ว”ประโยคนั้นรุนแรงกว่าการตอบโต้ใด ๆ เข่อชิงยกมือขึ้นอีกครั้ง แต่หัวหน้าองครักษ์ก้าวเข้ามาขวาง“เข่อซื่อ โปรดสำรวม”นางมองมือของตนเองที่ถูกกันไว้ ก่อนมองใบหน้าของผู้คนรอบตัว ไม่มีความหวาดกลัวเหมือนในอดีต มีเพี
ข้าร้ายกว่าที่ท่านคิด บทที่ 69
ภายในสวนมีต้นไผ่และต้นเหมยเก่าแก่ แม้ตำหนักจะมิได้หรูหราเท่าตำหนักของสนมผู้ได้รับความโปรดปราน แต่กลับเงียบสงบจนได้ยินเสียงนกร้องเมื่อซินจางเฟยถูกนำมาถึง นางมองไปรอบตำหนักด้วยแววตาไม่เชื่อ“ที่นี่สงบมากเพคะ”“นั่นคือเหตุผลที่ข้าเลือกให้เจ้า”ซีฮันพานางเข้าไปในห้องชั้นใน บนโต๊ะมีหนังสือหลายเล่ม สมุนไพรสำหรับบำรุงร่างกาย และเครื่องเขียนเตรียมไว้ครบถ้วน“ข้าจำได้ว่าเจ้าชอบคัดพระสูตร”ซินจางเฟยมองพู่กันด้ามใหม่แล้วน้ำตาคลอ“เหนียงเหนียงยังจำได้หรือเพคะ”“ข้าจำเรื่องของคนที่อยู่ข้างข้าเสมอ”ซีฮันตอบ“จากนี้เจ้าไม่ต้องเข้าไปยุ่งกับการแก่งแย่งในวังหลัง ไม่ต้องสืบข่าว ไม่ต้องเป็นพยานต่อหน้าผู้ใดจนกว่าร่างกายจะแข็งแรง ข้าจะให้ตงเปียนเก็บคำให้การไว้เป็นความลับ”ซินจางเฟยมองนางนิ่ง ๆ“พระองค์ไม่กลัวว่าหม่อมฉันจะหมดประโยชน์หรือเพคะ”คำถามนั้นทำให้ซีฮันขมวดคิ้ว“ในสายตาเจ้า ข้าปกป้องคนเพราะพวกเขามีประโยชน์เท่าน
ข้าร้ายกว่าที่ท่านคิด บทที่ 68
ซีฮันมองนางนิ่ง ๆ“ข้าไม่ได้ส่งเจ้าไปเพื่อลงโทษ”“แล้วเหตุใดจึงต้องเป็นตำหนักนั้นเพคะ”“เพราะตำหนักอันซินเงียบสงบ ไม่มีสนมคนใดแก่งแย่งกันอยู่ใกล้ ๆ ไม่มีทางลับเชื่อมกับตำหนักอื่น และอยู่ใกล้กององครักษ์ฝ่ายในมากที่สุด”ซีฮันเว้นช่วงเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อ“ข้าจะให้คนของตำหนักหงส์ดูแลทางเข้าออก เปลี่ยนนางกำนัลและขันทีทั้งหมดเป็นคนที่ผ่านการตรวจสอบ เจ้าจะไม่ต้องเข้าร่วมงานเลี้ยง ไม่ต้องรับแขก และไม่ต้องแสดงตนในวังหลังจนกว่าคดีจะสิ้นสุด”ซินจางเฟยเข้าใจทันทีซีฮันกำลังมอบสิ่งที่หาได้ยากที่สุดในวังหลังให้นางความสงบไม่ใช่ตำแหน่งที่สูงขึ้น ไม่ใช่เครื่องประดับ ไม่ใช่ความโปรดปรานจากฮ่องเต้ แต่เป็นพื้นที่ซึ่งนางไม่ต้องหวาดระแวงว่าผู้ใดจะใส่ยาในถ้วยชา ไม่ต้องประจบผู้มีอำนาจ และไม่ต้องถูกใช้เป็นหมากในการแก่งแย่ง“หม่อมฉันจะยังคงเป็นซินจางเฟยหรือเพคะ”“ยังคงตำแหน่งเดิม”ซีฮันตอบ“ข้าจะไม่เลื่อนตำแหน่งเจ้าในเวลานี้”ซิ
ข้าร้ายกว่าที่ท่านคิด บทที่ 67
ก่อนรุ่งสางไม่นาน ปลายนิ้วของซินจางเฟยขยับเล็กน้อย ซีฮันรีบลุกขึ้น“หมอหลวง รีบเข้ามา”หมอหลวงรีบตรวจชีพจร “ฟื้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เปลือกตาของซินจางเฟยค่อย ๆ เปิดออกช้า ๆ นางมองเพดานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสายตาจะค่อย ๆ เคลื่อนมาหาซีฮัน“เหนียงเหนียง...”ซีฮันยิ้มทั้งน้ำตา “เจ้ายังอยู่”ซินจางเฟยพยายามยกมือขึ้น แต่ไร้เรี่ยวแรง “หลักฐาน...”“ปลอดภัยหมดแล้ว”ได้ยินเช่นนั้น นางจึงยิ้มบาง ๆ แต่รอยยิ้มกลับเลือนหายอย่างรวดเร็ว ราวกับนึกบางสิ่งขึ้นได้ ดวงตาของซินจางเฟยเบิกกว้าง“มือสังหาร...”ซีฮันโน้มตัวเข้าไปใกล้ “เจ้าจำได้หรือ”ซินจางเฟยพยักหน้าแผ่วเบา “ตอนที่เขา...แทงหม่อมฉัน...”นางหอบหายใจ “หน้ากากของเขาหลุด...”ตงเปียนรีบหยิบพู่กันกับกระดาษ ซีฮันจับมือซินจางเฟยไว้“ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ พูด”ซินจางเฟยหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดเปล่งเสียงแผ่วเบา
ข้าร้ายกว่าที่ท่านคิด บทที่ 14 ปัดเป่าภัยร้าย
ปัดเป่าภัยร้าย “มินานดอก หากเจ้าอดทนเพื่อปัดเป่าให้คำทำนายของโหรหลวงที่บอกว่าจะเกิดเหตุร้ายแรงนั้นผ่อนเบาลงได้”กษัตริย์ยุคโบราณเชื่อการทำนายทายทักถึงขนาดนี้เลยเชียวหรือ? ลิลลี่นึกในใจ เธอเรียนรู้เกี่ยวกับศาสตร์ฮวงจุ้ยในการออกแบบและแม้ว่ามันจะมีความสำคัญสำหรับการก่อสร้างในยุคสมัยใหม
ข้าร้ายกว่าที่ท่านคิด บทที่ 13 พระสวามีคือฮ่องเต้
พระสุรเสียงของเฉียนหลงราวติดขัดเพราะพระองค์ก็ทรงเคอะเขินต่อการได้พบพระชายาเอกซึ่งตอนนี้นางช่างแตกต่างไปจากวันวาน น้ำเสียงของนางมั่นคงกว่าเดิม ไม่ฟูมฟายพร่ำเพ้อและพระพักตร์นั้นอมชมพูงามจับพระทัยยิ่งนัก และขณะเดียวกัน ลิลลี่ในร่างของซีฮันฮองเฮาก็มีโอกาสได้เห็นใบหน้าของกษัตริย์ผู้เลื่องชื่อเรื่องการเป
ข้าร้ายกว่าที่ท่านคิด บทที่ 2 เหตุอาเพศ
“พระนางอาจต้องการกำลังใจ นี่อาจเป็นอาการของผู้กำลังเรียกร้องหากำลังใจก็เป็นได้”พอได้ยินหมอหลวงกล่าวเช่นนั้นขันทีตงเปียนก็ทำสีหน้าครุ่นคิดก่อนดวงตาฉายประกายนึกได้“เช่นนั้นแล้วข้าต้องรีบไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้”“ด้วยเหตุผลอันใด ในเมื่อท่านก็รู้นี่ว่า...”“พระองค์อาจทรงเบื่อหน่ายและไม่สนพระทัยฮองเฮา แต่ในเ
ข้าร้ายกว่าที่ท่านคิด บทที่ 1 ฮองเฮาผู้อ่อนแอ
ราชวงศ์ชิง รัชสมัยองค์จักรพรรดิเฉียนหลง เสียงร้องโหยหวนสลับกับกรีดแหลมดังมาจากตำหนักใหญ่อันเป็นที่ประทับของฮองเฮาซีฮัน พระอัครมเหสีเอกแห่งเฉียนหลงฮ่องเต้ในยามวิกาลที่รอบ ๆ มีนางสนมนั่งคอยเฝ้าและเหล่าทหารยามยืนนิ่งราวรูปปั้น ห่างจากตำหนักใหญ่ของฮองเฮาเป็นรั้วตำหนักเล็กลดหลั่นกันไปของม
You May Also Like
ทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา
หวานใจ75.6K viewsชาตินี้ ข้าไม่ขอรัก!
ซีไซต์35.6K viewsหวนคืนอีกคราสตรีร้ายขอกลับใจ
Tuk Kung48.4K viewsโทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น
สั่งไม่หยุด126.1K viewsเมื่อฮองเฮาปีศาจ ชวนอ๋องทรราชกู้บัลลังก์
Treenapa22 viewsเกิดใหม่คราวนี้ ไม่มีแล้วพระชายาโง่งม
ต้ายวี่355 viewsอย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ2.6K viewsลูกอนุเช่นข้า ขอตัดใจ
แคลร์ออสติน368 views
