Alle Kapitel von ดาบพิฆาตสลับนภา: Kapitel 341 – Kapitel 350

อวี้หลานหลับตาลงช้า ๆ ภายในห้วงความคิด รอยยิ้มอันอ่อนโยนของฟ่านเจิ้นไห่ในวันวานยังคงปรากฏชัด เพียงแต่ยามนี้ เมื่อมองย้อนกลับไปอีกครั้ง รอยยิ้มนั้นกลับทำให้เขารู้สึกหนาวเย็นอย่างบอกไม่ถูก อวี้เหวินมองบิดาอยู่เงียบ ๆ ภายในดวงตาไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เขาเข้าใจดีว่าความจริงข้อนี้ยากจะยอมรับ โดยเฉพาะส

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป... กาลเวลาค่อย ๆ พัดพาคราบคาวโลหิตจากค่ำคืนอันนองเลือดให้เลือนหายจากความทรงจำของผู้คน วิกฤตกลิ่นอายมารที่เคยปกคลุมเมืองซูไห่จนผู้คนหวาดผวา บัดนี้กลับสลายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่ ท้องฟ้ากลับคืนสู่สีครามสดใส แสงตะวันอุ่นอาบไล้เมืองท่าริมทะเลอีกครั้ง ร้านรวงที่เคยปิดเงียบเริ่มกลับม

ภายในห้องฝึกตนส่วนตัวของเรือนพักศิษย์หลัก แสงจากโลกภายนอกถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง เหลือไว้เพียงความมืดอันเงียบสงัดและกลิ่นอายเย็นเยียบของศิลาหมื่นปี ความเงียบภายในห้องลึกล้ำเสียจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงโลหิตที่ไหลเวียนอยู่ภายในกาย อวี้เหวินนั่งขัดสมาธิบนแท่นศิลาหยกทมิฬ ดวงตาสีดำลุ่มลึกดุจบ่อน้ำโบราณไร้ก้

ยามอรุณเพิ่งแตะขอบฟ้า ยอดเขาเมฆาคล้อยก็ถูกคลุมด้วยหมอกบางชั้นหนึ่ง หมอกยามเช้ามิได้หนาทึบจนบดบังสายตา หากลอยอ้อยอิ่งอยู่ตามไหล่เขา ประหนึ่งผ้าแพรสีขาวที่ฟ้าดินทอดคลุมลงมา แสงตะวันแรกส่องผ่านม่านเมฆ ทาบประกายสีทองจาง ๆ ลงบนหลังคากระเบื้องหยกของตำหนักน้อยใหญ่ ทำให้ทั้งยอดเขาดูราวภาพวาดโบราณที่เพิ่งถู

อวี้เหวินเหลือบมองเขา “ก็พอใช้” “พอใช้?” ซูเทียนหลงเลิกคิ้ว ก่อนหัวเราะออกมา “ข้านึกว่าเจ้าจะรื้อยอดเขาเสียแล้ว ศิลาอัสนีสั่นอยู่เกือบทั้งคืน ทำเอาคนแถวนั้นเเทบไม่มีใครได้นอน” สิ้นคำ เสียงฮือฮาแผ่วเบาก็ดังขึ้นทั่วโถง สายตาหลายคู่หันกลับมามองอวี้เหวินอีกครั้ง เซี่ยชิงหลัวยังคงยืนนิ่ง หากดวงตาใ