All Chapters of คุณหนูใหญ่ได้สามีอัปลักษณ์: Chapter 31 - Chapter 40

“ข้าเห็นว่านางใช้ชีวิตอย่างลำบากตามที่สังคมบีบบังคับให้นางต้องเป็น นางต้องทำเรื่องน่าสังเวชเช่นในตรอกนั่นก็เพื่อข้าวมื้อหนึ่ง แค่เพียงนางเคยขายตัว ชั่วชีวิตนี้นางจึงไม่อาจมีชีวิตเช่นสตรีทั่วไปได้อีกแล้วหรือ ทั้งที่นางยังงดงาม ยังคงสะอาดสะอ้าน กระทั่งเจ้าก็ไม่อาจห้ามตัวเองไม่ให้ชื่นชมนางได้ ไม่ใช่หรือ?” หลี่เฟิ่งซียนแทบจะตะโกนใส่หน้าจ้าวเหลียง“คุณหนูใหญ่ ข้า..”“พอแล้ว! ต่อไปห้ามทำกับนางเช่นนั้นอีก หากเจ้าไม่คิดจะแต่งนางเป็นภรรยา เพราะตอนนี้นางไม่ได้ขายตัวอีกแล้ว หากนางไม่สามารถหางานได้ ข้าจะให้งานนางทำเอง” หลี่เฟิ่งเซียนตะโกนออกไป“คุณหนูใหญ่ เช่นนั้นไม่เหมาะสมขอรับ” จ้าวเหลียงรีบพูด เพราะห่วงฐานะของคุณหนูใหญ่“อะไรเหมาะสมหรือไม่เหมาะสม ข้าจะเป็นคนตัดสินเอง” นางบอก“คุณหนูใหญ่ ข้ารู้ว่าท่านสงสารนาง แต่ท่านทำเช่นนี้ก็ช่วยได้เพียงนาง ยังมีหญิงคณิกาที่ไร้ที่ไปอีกมาก ท่านจะรับพวกนางทุกคนมาเลี้ยงด้วยหรือ ได้โปรดทบทวนด้วย” จ้าวเหลียงพูดในสิ่งที่เป็นความจริง หลี่เฟิ่งเซียนชะงักไป ใช่แล้วถึงนางจะช่วยอาหงได้ แต่หญิงที่ถูกปล่อยตัวจากหอนางโลมมีมากมาย นางไม่อาจช่วยชีวิตทุกคนได้“ข้าจะพาอาหงไปด้

“เป็นไปได้ ที่ไม่ลงมือนอกเขตเมืองหลวง เพราะข้างนอกมีแต่คนของแม่ทัพกับท่านอ๋องเยียน ในขณะที่ในเมืองหลวง คนของหลงอี้แฝงตัวอยู่ในทุกพื้นที่ บริเวณที่เราอยู่กันตอนนี้ ถือเป็นเขตที่โจรชุกชุมที่สุด เพราะอยู่สุดเขตเมืองหลวงพอดี อยู่ห่างไกลจากการตรวจสอบของเมืองหลวง และกองทัพไม่อาจยื่นมือเข้ามาได้” จ้าวเหลียงอธิบาย“เช่นนั้น มันมาตามล่าข้าสินะ” หลี่เฟิ่งเซียนพูด“ท่านอ๋องจัดการทลายแหล่งรายได้ของขันทีหลงอี้ไปหลายแห่ง ไม่ใช่แค่เพียงในอำเภอเฟิง เก็บเรื่องท่านไว้เป็นความลับ แต่ชาวบ้านหลายคนก็เล่าลือออกไปว่าที่ท่านอ๋องปราบหอนางโลมเถื่อนและไขคดีหญิงสาวถูกลักพาตัวได้เป็นเพราะคุณหนูใหญ่ของจวนแม่ทัพหลี่ช่วยเหลือ ท่านแม่ทัพเคยสั่งให้ข้าหาทางหยุดข่าวลือพวกนี้ แต่ก็ยังมีเล็ดลอดออกไปได้ ขันทีหลงอี้อาจสืบจนรู้แล้วยามนี้ท่านอ๋องพยายามรวบรวมหลักฐานส่งเป็นฎีการ้องเรียนขันทีหลงอี้หลายครั้ง แต่ก็มีเหตุให้ต้องเสียหลักฐานไป หรือพยานมักจะตายอย่างประหลาด การเดินทางครั้งนี้ ท่านแม่ทัพจึงสั่งกำชับข้าให้ดูแลท่านอย่างดี” จ้าวเหลียงบอกหลี่เฟิ่งเซียนตามจริง“เช่นนั้น มันก็ตามล่าข้าแน่แล้ว โอ๊ย.. ข้าแย่แน่! ข้าจะทำอย่างไร

"เจ้าโตขึ้นมาก.." ฮ่องเต้มองหน้านางและยิ้มอย่างภูมิใจ"หึ ข้าชักจะอยากเห็นหน้าลู่มู่เฉินผู้นั้นสักครั้งแล้วสิ" ฮ่องเต้เอ่ยขึ้น"ท่านพ่อยอมรับเขาแล้ว ท่านห้ามทำอะไรเขาเด็ดขาด" หลี่เฟิ่งเซียนขมวดคิ้วไม่ไว้วางใจผู้ยิ่งใหญ่ตรงหน้า แม้เขาจะเป็นโอรสมังกรของแผ่นดิน เขารักและเอ็นดูนาง แต่หลายครั้งเขาก็มักจะกลั่นแกล้งนาง "ฮ่าๆๆ ไม่ทันไรเจ้าก็ปกป้องเขาแล้วหรือ ไม่ต้องห่วงหรอก ท่านอาของเจ้าเพียงอยากเห็นหน้าเท่านั้น ฮ่าๆๆๆ"จะไม่ห่วงได้อย่างไรดูเขาทำหน้าเข้า"เอาเถิด ข้ารับปากเจ้า อะไรที่ควรตรวจสอบข้าก็จะตรวจ คนของเจ้าข้าก็จะให้หมอหลวงมือหนึ่งของข้าไปรักษาให้ และแผนรับนางสนมของเจ้า วังหลังของข้ายังพอมีที่ว่างให้นางอยู่ ส่วนเรื่องเครื่องประดับที่เจ้าทำหายข้าจะคิดอีกทีว่าควรลงโทษเช่นไรดี" ฮ่องเต้พูดไปยิ้มไปหลี่เฟิ่งเซียนคุกเข่าลงไปโขกหัวขอบคุณอีกครั้งก่อนกลับนางยังขอรถม้าจากฮ่องเต้ ให้ช่วยไปส่งนางที่หน้าจวนด้วยเพราะนางไม่ไว้ใจว่าตัวเองอาจจะถูกฆ่าอีกได้กลับถึงจวนแม่ทัพหลี่ก็มืดแล้ว หลี่เฟิ่งเซียนรีบเข้าไปหาท่านย่า "ท่านย่า ข้ากลับมาแล้ว" นางตะโกนตั้งแต่ยังไม่เข้าประตูเรือนของท่านย่าเมื่อเข้าไป

คืนนั้น พวกเขาสองสามีภรรยาต่างนั่งข้างกัน ต่างหัวใจเต้นโครมคราม แต่ไม่มีใครทำอะไรมากกว่านั้น วันต่อมา ในจวนของแม่ทัพหลี่ต่างวุ่นวายกว่าปกติ เพราะคุณหนูใหญ่กลับมาแล้ว มีฮูหยินรองคอยจัดแจงเรื่องต่างๆอย่างเข้มงวด สิ่งใดที่จะทำให้คุณหนูใหญ่ไม่ชอบต้องรีบเอาออกไป สิ่งใดที่นางชื่นชอบก็ต้องจัดวางให้ดีๆ เมื่อผ่านไปหนึ่งคืน ความโกรธของท่านย่าลดลงแล้ว นางเริ่มเป็นห่วงว่าหลานสาวตัวเล็กๆของนางที่ไปตกทุกข์ได้ยากแถวชายแดนจนตัวผอมแห้งนั้นจะได้รับความลำบากมากเกินไป สุดท้ายท่านย่าจึงวางความโกรธของตัวเองลง รีบสั่งให้สาวใช้ไปเรียกตัวคุณหนูใหญ่มากินข้าวเมื่อสาวใช้กลับมารายงานว่าคุณหนูใหญ่กับท่านเขยยังคงนั่งคุกเข่าอยู่ในศาลบรรพชน ท่านย่าแม้จะยังรังเกียจชายอัปลักษณ์อยู่ แต่ในใจรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย เพราะชายอัปลักษณ์นั่นไม่ได้หนีการลงโทษไปพร้อมกับคุณหนูใหญ่ แต่ยังบังคับให้คุณหนูใหญ่นั่งอยู่ในศาลบรรพชนได้ทั้งคืนด้วย เพียงแต่ท่านย่าไม่รู้เท่านั้นว่าทั้งสองคนนั่งอยู่ในศาลบรรพชนท่ามกลางกลิ่นอบอวลของหมู่มวลดอกไม้ในยามวสันต์ หอมกลิ่นความรักจนไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นการถูกทำโทษในเมื่อพวกเขาไม่ได้หนีการทำโทษ ท่าน

รู้ตัวอีกที หลี่เฟิ่งเซียนเห็นว่าสายมากแล้ว รีบสั่งให้สาวใช้ไปต้มน้ำแกงไก่ใส่สมุนไพรนำไปให้ท่านเขย แต่สาวใช้บอกว่าท่านเขยออกจากบ้านไปหาหมอหลวงอิ่นนานแล้ว แม้นางจะอยากเจอหน้าเขา น้อยใจที่เขาไม่มาหานางก่อนเดินทาง แต่หากเขารีบร้อนเพื่อไปรักษาอาการป่วย ย่อมเป็นเรื่องดีหลี่เฟิ่งเซียนเห็นว่าตัวเองก็ไม่มีเวลาดูแลเขา การมอบหมายให้พ่อบ้านที่มีความสามารถดูแลเขาก็ไม่ได้เป็นเรื่องแปลกอันใดวันเวลาของนางใช้ไปกับการช่วยอาหงฝึกมารยาท เรียนรู้สิ่งที่จำเป็นในการใช้ชีวิตในวังหลัง ลืมกระทั่งไปรับยู่ยี่มาอยู่ด้วย เพราะท่านย่าพยายามเอาใจนางทุกทาง ท่านย่าไม่ต้องการให้นางไปคลุกคลีกับพวกชนชั้นต่ำวันที่สาม ในที่สุดก็มีขันทีมาประกาศราชโองการที่จวนของแม่ทัพหลี่ ยามนั้นลู่มู่เฉินได้เดินทางออกไปรักษาตัวแต่เช้าแล้ว ในจวนจึงมีเพียงหลี่เฟิ่งเซียนและท่านย่า กับพวกบ่าวไพร่"คุณหนูใหญ่ หลี่เฟิ่งเซียน ได้กระทำคุณงามความดีต่อแผ่นดิน เป็นแบบอย่างที่ดีให้แก่กุลสตรี ช่วยเหลือชีวิตของราษฎร จับคนชั่วพิทักษ์คนดี เป็นกุลสตรีที่เฉลียวฉลาดนำความสงบสุขแก่แผ่นดิน ช่วยชีวิตของสตรีและเด็กหลายร้อยคนด้วยองค์การแห่งฟ้า ฮ่องเต้จึงมีพร