All Chapters of มรสุมรัก CEO ซาตาน: Chapter 391 - Chapter 400

เซิ่นหรูซวงหลับตาลง พูดอย่างเหนื่อยอ่อนว่า “แม่คะ เพื่อนหนูป่วย หนูพาเขามาที่โรงพยาบาล เดี๋ยวหนูค่อยกลับไปนะคะ แม่ไม่ต้องเป็นห่วง เมื่อกี้หนูแค่ยุ่งมากก็เลยไม่ได้เช็กโทรศัพท์” เมื่อได้ยินดังนั้น เหยียนเหวินอินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เพื่อนลูกอาการหนักมากไหม ให้แม่ไปช่วยดูแลพรุ่งนี้ไหม?”เซิ่นหรูซวงกล่าวว่า “ไม่เป็นไรค่ะแม่ เขาไม่ได้เป็นอะไรมาก พรุ่งนี้ก็น่าจะออกจากโรงพยาบาลได้”“โอเค งั้นลูกกลับบ้านเร็ว ๆ นะ”“ได้ค่ะ แม่เองก็รีบนอนพักผ่อนนะคะ”เซิ่นหรูซวงวางสายโทรศัพท์ ยกมือขึ้นนวดต้นคอพลางหันตะแคงคอไปมาเธอหันหน้ามาโดยไม่ได้ตั้งใจ ทันใดนั้นก็สบตากับสายตาที่โกรธเกรี้ยวคู่หนึ่งหัวใจของเซิ่นหรูซวงเต้นระรัว เธอถามขึ้นโดยสัญชาตญาณว่า “นายตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่?”สือเหยาถลึงตาจ้องมองเธอ ดวงตางดงามคู่นั้นเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด ริมฝีปากเม้มแน่นสั่นเทาด้วยความโกรธ ประกอบกับใบหน้าซีดเซียว ทำให้เขาดูเหมือนพ่อบ้านหนุ่มผู้แสนดีที่ถูกกลั่นแกล้งจนน่าสงสารเซิ่นหรูซวงพูดอย่างระอาใจ “เอาจริงหรือ? ฉันพานายมาที่โรงพยาบาลขนาดนี้แล้ว ยังมีอะไรอีกที่นายไม่พอใจ?”สือเหยายังคงจ้องมองเธอต่อไป แ

ประตูหลักของอพาร์ตเมนต์เช่าเป็นประตูเหล็กขึ้นสนิม ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดในความมืดเซิ่นหรูซวงยืนอยู่ที่ทางเข้า เงยหน้ามองขึ้นไปก็เห็นสือเหยายืนอยู่ที่โถงทางเดินชั้นสองสือเหยาเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อฮู้ดสีดำ รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้าง หันหลังให้เธอ มือยกขึ้นครึ่งหนึ่ง คาดว่ากำลังพยายามเปิดประตูเมื่อได้ยินเสียง สือเหยาหันกลับมาเหลือบมอง สีหน้าเย็นชา แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งและเยือกเย็นโดยธรรมชาติ เขาใช้สายตามองดูคนให้ความรู้สึกราวกับว่า “ฉันมองไม่เห็นเธอ เธอเป็นตัวอะไร” ราวกับวัยรุ่นวัยเบียวที่โตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเซิ่นหรูซวง สีหน้าของสือเหยาเริ่มบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด เขาถลึงตาใส่เธอก่อนจะหันกลับไปอย่างรวดเร็ว มือของเขาขยับเร็วขึ้นขณะที่เสียบกุญแจเปิดประตูเซิ่นหรูซวงปิดประตูดังปัง ร้องเรียก “เฮ้!” ใส่แผ่นหลังของสือเหยาที่กำลังหันหลังให้เธออยู่สือเหยาเปิดประตูเข้าไปแล้ว เท้าข้างหนึ่งก้าวเข้าไปข้างใน เขาเหลือบมองเธออย่างไม่เต็มใจ พูดด้วยใบหน้าบึ้งตึงว่า “มีอะไรก็รีบพูดมา”เซิ่นหรูซวงรู้สึกว่าช่างน่าขำบัตรประจำตัวประชาชนของเขาระบุว่าเขาอายุยี่สิบสองปี แก่กว่าเธอสี่ปี แต่ด

เซิ่นหรูซวง “…”โอเค เธอยอมแพ้“พวกเธอกำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่?”ในช่วงเวลาสำคัญ สือเหยาเดินออกมาจากห้องด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ในมือกำธนบัตรสีแดงจำนวนหนึ่งป้าหลินเห็นเขาจึงรีบเปลี่ยนเป้าหมายทันที เดินไปตรงหน้าสือเหยา พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดีนัก “นายเป็นผู้ชาย ถึงแม้ว่าจะไม่ชอบผู้หญิง เขาก็ไม่จำเป็นต้องพูดจาไม่น่าฟังแบบนั้น ไม่ไว้หน้าผู้หญิงเลย นายกำลังทำให้เธอเสียใจนะ”ในช่วงขณะนั้นเอง เสียงเตือนภัยก็ดังขึ้นในหัวของเซิ่นหรูซวงสัมผัสที่หกอันทรงพลังบอกเซิ่นหรูซวงว่า สิ่งที่ป้าหลินกำลังจะพูดจะทำให้เธออับอายขายหน้าอย่างสิ้นเชิง!เธอรีบพูดว่า “ป้าหลินคะ!”แต่ป้าหลินยังคงบ่นต่อไปด้วยความห่วงใยอย่างเต็มที่ “นายดูสิ สาวน้อยคนนี้ใจสลายจนต้องเอาหัวโขกกำแพงแล้ว ต่อไปนายจะทำแบบนี้ไม่ได้อีกแล้วนะ ต้องไว้หน้าสาวน้อยบ้าง สาวน้อยพวกนี้ใส่ใจกับชื่อเสียงเกียรติยศของตัวเองมากเลยนะ…”เซิ่นหรูซวงพิงกำแพง หัวใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวังเมื่อได้ยินคำพูดของป้าหลิน สือเหยาก็ไม่อาจรักษาสีหน้าบูดบึ้งของเขาเอาไว้ได้อีก มองตรงมาที่เซิ่นหรูซวงด้วยความสงสัย แววตาแฝงไปด้วยความสำนึกผิดเสียใจและตำหนิตัวเองเซิ่นหร

ข้อสรุปสุดท้ายที่ชาวเน็ตสรุปได้คือ ทั้งผู้จัดงานแข่งขันเปียโนเย่ว์ไห่และจวงเหมยต่างไม่ได้ทำอะไรผิด เซิ่นหรูซวงเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิดเช่นกัน แต่ในทางกลับกัน สไตล์และวิธีการจัดการของเว่ยอวิ่นลู่กลับถูกวิพากษ์วิจารณ์จากคนจำนวนมาก ชาวเน็ตยังสัมผัสได้ถึงอำนาจของทุนนิยมที่อยู่เบื้องหลังจากกระแสโด่งดังบนโลกออนไลน์ และการปรากฏตัวอย่างแพร่หลายของสื่อใหม่หลังจากความร้อนแรงของเรื่องราวความขัดแย้งได้ลดลง กลุ่มสื่อและบัญชีการตลาดที่สนับสนุนเว่ยอวิ่นลู่ก็ได้ทยอยหายตัวไปอย่างเงียบ ๆ เสียงของชาวเน็ตค่อย ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยความเอาใจใส่ที่บรรดาชาวเน็ตมีอยู่ตลอด ทำให้พวกเขาเริ่มออกมาพูดแทนการแข่งขันเปียโนเย่ว์ไห่และเซิ่นหรูซวงบนแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียต่าง ๆ พวกเขาชื่นชมคำแถลงการณ์ของเซิ่นหรูซวงอย่างจริงใจ และชื่นชมถึงความมุ่งมั่นอย่างแน่วแน่และความเต็มใจของเธอที่กล้าเผชิญหน้ากับทุนนิยม แม้จะมีภูมิหลังที่ต่ำต้อย พวกเขาอยากปรบมือมอบคำชื่นชมให้เธออันที่จริง ช่วงเวลาที่เซิ่นหรูซวงถูกคุกคามทางออนไลน์อย่างกว้างขวาง ไม่ใช่ว่าจะไม่มีใครได้เห็นเศษเสี้ยวหนึ่งของความจริงจากในเงามืดที่สะท้อนออกมาให้เห็น แต่ด้วยข

เธอวางโทรศัพท์ลง มือทั้งสองข้างกำผ้าปูที่นอนแน่นเซิ่นหรูซวงค่อย ๆ หายใจออกช้า ๆเธอคิดว่าเธอควรเร่งมือให้เร็วขึ้นอีกทางฝั่งเนี่ยกวนอวี้นั้น เธอกับเจียงเสี่ยวชุนถือว่าเป็นนักเรียนที่ดี การเรียนของพวกเธอก้าวหน้าอย่างรวดเร็วจนแทบจะก้าวกระโดด ในตอนนี้เนี่ยกวนอวี้ไม่เพียงแต่ต้องปวดหัวกับการแบกรับภาระงาน เจ้านายและเพื่อนร่วมงานที่น่ารำคาญเท่านั้น แต่ยังต้องครุ่นคิดปวดสมองถึงสิ่งที่จะสอนพวกเธอในวันรุ่งขึ้นหลังเลิกงานอีกด้วย ทำให้เขายุ่งอยู่ตลอดเวลาด้วยความเร็วในการเรียนรู้แบบนี้ เซิ่นหรูซวงรู้สึกว่าเธอน่าจะถึงเวลาปรึกษาเรื่องการเริ่มต้นทำธุรกิจกับเจียงเสี่ยวชุนและเนี่ยกวนอวี้หลังจากสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จแล้วหลังจากวันนั้น เซิ่นหรูซวงก็ไม่เคยเห็นสือเหยาอีกเลย และไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวใด ๆ จากบ้านฝั่งตรงข้าม ราวกับว่าสือเหยาจะออกไปนานแล้ว และไม่เคยกลับมาอีกเลยอย่างนั้นเซิ่นหรูซวงเชื่อมโยงเรื่องนี้เข้ากับความจริงที่ว่าสือเหยาถูกวางยาในวันนั้นสือเหยาไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอนจากใบหน้า ท่าทางที่สง่างาม เซิ่นหรูซวงบอกได้เลยว่าเธอกับสือเหยาไม่ควรติดต่อกันให้มากกว่านี้อีกคนที่ชื่นชอ