جميع فصول : الفصل -الفصل 530

เว่ยอวิ่นลู่หยิบแก้วเหล้าขึ้นมาชนกับเพื่อน ๆ “เกรงใจแล้วค่ะ”วันนี้ซิงจือเหยียนอารมณ์ไม่ดีเท่าไรนัก จึงไม่ค่อยพูดมาก แต่ดื่มเหล้าไปไม่น้อยบรรยากาศภายในห้องส่วนตัวดีมาก เพราะเพื่อนกลุ่มนั้นพยายามหาหัวข้อสนทนามาทำให้บรรยากาศครึกครื้นเว่ยอวิ่นลู่นั่งข้าง ๆ เขา สัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของซิงจือเหยียนอย่างชัดเจนเธอพอจะเดาได้ราง ๆ ว่า อารมณ์ของซิงจือเหยียนเปลี่ยนแปลงไปตั้งแต่แวบแรกที่เจอหน้าเซิ่นหรูซวงเว่ยอวิ่นลู่รู้สึกหนักอึ้งในใจเธอมักจะรู้สึกอยู่เสมอว่าระหว่างซิงจือเหยียนกับเซิ่นหรูซวงมีความเป็นไปได้ว่าจะกลับมาสานสัมพันธ์กันอีกครั้งถึงแม้ว่าเธอจะมั่นใจในตำแหน่งของเธอในใจของซิงจือเหยียน แต่สันดานที่หยั่งรากฝังลึกของผู้ชายที่แอบแฝงในใจของผู้ชายสามารถครอบครองผู้หญิงได้หลายคนยิ่งไปกว่านั้นซิงจือเหยียนยังเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาและร่ำรวยผู้หญิงคนไหนบ้างที่เห็นแล้วไม่หลงเสน่ห์เขา?ทันทีที่เว่ยอวิ่นลู่นึกถึงตอนที่ซิงจือเหยียนกับเซิ่นหรูซวงอยู่ในห้องเดียวกัน และเรื่องที่เซิ่นหรูซวงเล่นเปียโนให้ซิงจือเหยียนฟังขึ้นมา ในใจเธอก็รู้สึกขุ่นเคือง เดิมทียังคิดว่าต่อให้ในอดี

ซิงจือเหยียนเองก็ไม่ปฏิเสธแต่อย่างใดหยิงหยิงขมวดคิ้วพลางมองกู้เหยียนหลี่ด้วยสายตารังเกียจ “นี่ กู้เหยียนหลี่ นายคงไม่ได้จะให้ฉันพานายกลับบ้านหรอกใช่ไหม?”กู้เหยียนหลี่ยกมือขึ้นปิดตา แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมาหยิงหยิงจึงยกเท้าขึ้นเตะเขาแต่กู้เหยียนหลี่ยังคงไม่พูดจาเช่นเดิมหยิงหยิงกลอกตามองบนด้วยความรังเกียจ “ฉันจะไปห้องน้ำ หวังว่าเขาจะไม่เวียนหัวตายไปก่อนนะ”หยิงหยิงเข้าห้องน้ำที่ชั้นนี้ก่อนเป็นอย่างแรก แต่เมื่อเข้าไปแล้วก็พบว่ามีคนเข้าใช้เต็มหมดทุกห้อง เธอสะกดอารมณ์ยืนรออยู่นานก็ยังไม่มีคนออกมา จึงลงไปที่ชั้นล่างแทนพอเดินลงบันไดมา จู่ ๆ ก็เกือบถูกคนหนึ่งที่พุ่งตัวออกมาจากกลุ่มคนชนเข้ากับเธอหยิงหยิงตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าวถึงพอจะหลบไม่ให้คนนั้นชนได้อย่างหวุดหวิด เธอต้องอดทนอย่างมากไม่ให้สบถคำหยาบออกมาหยิงหยิงกลั้นลมหายใจพร้อมกับหันหน้าไปมองคนที่เธอเกือบจะวิ่งมาชนเธอเป็นผู้หญิง ซึ่งตอนนี้กำลังนั่งตัวปวกเปียกใช้มือยันพื้นไว้พร้อมกับหอบหายใจถี่อยู่บนพื้น ครั้งนี้เธอเห็นได้อย่างชัดเจนแล้วว่า เป็นผู้หญิงคนที่ถูกขวางไว้ที่หน้าบันไดเมื่อครู่นี้หยิงหยิงขมวดคิ้ว เดินเข้าไปมองอย

“ต่อมา บังเอิญว่าฉันได้ไปที่คฤหาสน์ตระกูลซิง พอได้รู้ว่าอาเหยียนยังชอบฉันอยู่ ฉันก็เลยดีใจมาก” พวงแก้มเว่ยอวิ่นลู่ขึ้นสีแดงระเรื่อ “วันนั้นฉันเข้าไปที่ห้องของอาเหยียน จึงเจอจดหมายสารภาพรักที่เซิ่นหรูซวงเขียนอยู่ที่ใต้เตียงของอาเหยียน หลังจากที่อาเหยียนรู้เรื่องก็ไม่ได้โมโหใส่เซิ่นหรูซวงนะ เพียงแนะนำไม่ให้เธอมีความคิดแย่ ๆ แบบนี้ และอาเหยียนยังกอดฉันต่อหน้าเซิ่นหรูซวง พวกเราคิดว่าหรูซวงน่าจะเข้าใจแล้ว”ยิ่งเซี่ยะหยิงหยิงได้ฟังมากเท่าไรสีหน้าก็ยิ่งแสดงออกถึงความโกรธเคืองมากเท่านั้น ราวกับว่าเข้าอกเข้าใจอย่างยิ่ง โกรธจนอ้าปากแล้วก็หุบลงอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่อยากขัดจังหวะเว่ยอวิ่นลู่เว่ยอวิ่นลู่พูด “อันที่จริงฉันกับอาเหยียนเองก็ไม่รู้ว่าหรูซวงเข้าใจหรือเปล่า แต่ว่าภายหลังหรูซวงก็ยังตามตอแยอาเหยียนอยู่ตลอดไม่ยอมปล่อยมือ แม้กระทั่งหลังจากที่รู้ว่าฉันกับอาเหยียนกำลังจะหมั้นหมายกัน และฉันก็กำลังตั้งครรภ์ลูกของอาเหยียน ก็ยังคงตามตอแยเหมือนเดิม อาเหยียนจึงเริ่มรักษาระยะห่างกับเธอ และพูดจาเย็นชาใส่ แต่ก็ไม่มีประโยชน์”เวลานี้เซี่ยะหยิงหยิงโกรธจนไม่รู้จะพูดอะไรออกมา “ฉันรู้อยู่แล้ว ฉัน

เว่ยอวิ่นลู่เม้มปากแน่น เซี่ยะหยิงหยิงจึงรีบร้อนพูดขึ้นว่า “ประธานซิง คุณอย่าถูกเธอหลอกเอานะ เธอต้องเสแสร้งแน่ ๆ”“อย่า”เว่ยอวิ่นลู่จับมือเซี่ยะหยิงหยิงไว้ ยิ้มน้อย ๆ แล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร อาเหยียนคะ คุณพาเธอไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ พวกเราจะกลับก่อน”แววตาซิงจือเหยียนอ่อนโยนลงเล็กน้อย แล้วยกมือขึ้นขยี้ศีรษะของเว่ยอวิ่นลู่เบา ๆ “แล้วฉันจะกลับไปอยู่เป็นเพื่อน”เว่ยอวิ่นลู่พยักหน้าเบา ๆ “ได้ค่ะ”“ประธานซิง ไม่ได้นะคะ คุณห้ามไปส่งเธอนะ” เซี่ยะหยิงหยิงร้อนใจ จนพลั้งปากพูดออกไปโดยไม่ทันได้ไตร่ตรอง “พวกเราไปส่งเธอก็ได้ แต่คุณห้ามไปนะคะ”เสียงของเซี่ยะหยิงหยิงนั้นทั้งแหลมสูงและดัง จนทำให้หัวสมองของเซิ่นหรูซวงมีสติขึ้นมาชั่วขณะ เมื่อมีสติกลับคืนมาแล้ว ก็ได้ยินบทสนทนาที่พวกเขากำลังพูดคุยกันรวมถึงเสียงจิ๊จ๊ะเบา ๆ จึงสะบัดมือของซิงจือเหยียนออก แล้วถอยหลังไปสองสามก้าวเธอยกมือกุมศีรษะ หอบหายใจเข้าแล้วพูดขึ้น “งั้นก็ไม่ต้องแล้ว ฉันไปเอง”ซิงจือเหยียนขมวดคิ้วมุ่น พร้อมทั้งคว้าข้อมือของเธอไว้ “จะก่อเรื่องอะไรอีก?”เซิ่นหรูซวงหลับตา สะบัดมือของเขาออก “ฉันไปเองได้”เธอลืมตาขึ้น แล้วใช้มือยันผนังเด

สือเหยาพ่นคำพูดอันแสนเย็นชาออกมาจากปากทำให้เซี่ยะหยิงหยิงถึงกับตื่นตะลึงสือเหยาไม่เคยต่อว่าเธอแบบนี้มาก่อนเลยจริง ๆไม่เคยเลยแววตา สีหน้าและน้ำเสียงก็ดุดันเช่นเดียวกันแต่เขาปฏิบัติต่อเซิ่นหรูซวงที่อยู่ในอ้อมแขน ด้วยความอ่อนโยนอย่างยิ่งยวด และก้มหน้าลงไปมองอาการของเซิ่นหรูซวงตลอดเวลาอาจจะเป็นเพราะว่าด้วยความเป็นห่วงเซิ่นหรูซวง ดังนั้นหัวคิ้วจึงขมวดเข้าหากันตลอดเวลา ไม่เคยคลายออกเลยสือเหยาไม่เคยปฏิบัติต่อเธอแบบนี้จะต้องเป็นความชอบ และความรักที่มาจากใจจริงถึงมีสีหน้าเช่นนี้เซี่ยะหยิงหยิงถูกบีบจนมุม แผ่นหลังแนบชิดติดกำแพง พร้อมกับมองสือเหยาอุ้มเซิ่นหรูซวงเดินออกไปไกลด้วยสายตาว่างเปล่าเธอเหม่อมองอยู่นาน มองอยู่อย่างนั้นจนแผ่นหลังของสือเหยาหายวับไปก็ยังไม่ยอมถอนสายตากลับมา“หยิงหยิง เธอโอเคไหม?”เมื่อได้ยินเสียงของเว่ยอวิ่นลู่ ท้ายที่สุดเซี่ยะหยิงหยิงก็หันคอที่แข็งเกร็งไป แล้วค่อย ๆ ก้มหน้าลงช้า ๆพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาน้ำเสียงอันสั่นเครือของเซี่ยะหยิงหยิงเจือไว้ด้วยความน้อยใจ “ทำไมเขาถึงทำกับฉับแบบนี้ล่ะ?”เว่ยอวิ่นลู่เดินเข้าไป ตบไหล่ของเธอเบา ๆเซี่ยะหยิงหย