บทที่ 87

อัยน์นาไม่อยากจะทนอยู่ในสภาพนี้อีกแล้ว เธอรีบดันหน้าอกเขา แล้วลุกออกจากเตียง ไม่ใส่ใจอีกแล้วว่าตอนนี้ตัวเองสวมเสื้อผ้าแบบไหน

“อย่าให้ทุกคนต้องคอยเลยค่ะ ฉันว่าคนอื่นๆ ต้องรอเราสองคนแน่ๆ ” คนเพิ่งพ้นจากเตียงมาได้รีบเดินดุ่มๆ ไปคว้าเสื้อคลุมที่แขวนไว้ไม่ไกลนักมาสวม แล้วลั่นระฆังที่มีกลไกเชื่อมต่อไปยังโถงคนรับใช้ เพื่อเรียกสาวใช้เข้ามา

ทุกกิริยาท่าทางดูลื่นไหล ไม่รีบร้อนจนน่าเกลียด ไม่ดูหยาบคายจนเกินไป

เรื่องนี้ทำให้อัยน์นาพอใจในตัวเองไม่น้อย

อย่างน้อยๆ เธอก็ยังคุมสติได้นั่นแหละน่ะ...เจ้าของร่างอ้อนแอ้นปลอบโยนตัวเองในใจ โดยไม่ลืมส่งยิ้มหวานละไมให้ ‘สามี’ ที่ตอนนี้นอนกึ่งนั่งเปลือยอยู่บนเตียง มีเพียงผ้าห่มผืนโปรดของเธอคลุมร่างเท่านั้น

เห็นแววตาวิบวับคล้ายจะบอกว่า ‘สงครามยังไม่จบอย่าเพิ่งนับศพทหาร’ จากพ่อค้า เจ้าของห้องและเตียงก็ไม่คิดเข้าใกล้เขาอีก  

“หลังฝนตกอากาศดีมากนะคะ” เธอว่าพลางเดินไปเปิดประตูระเบียง แล้วเดินออกไปด้านนอก คล้ายอยากสูดอากาศสดชื่นในยามเช้า

พอได้สูดอากาศเข้าไปเต็มปอด อัยน์นาก็ค่อยรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

เธอค่อนข้างแปลกใจ ที่ในที่สุดไซรัสก็ยอมเว้นช่องว่างให้เสียบ้าง แต่ก็พอใจจะฉกฉวยโอกาสนี้เพื่อใช้เวลาคิด คิด คิด และคิด ว่าหลังจากนี้จะต้องทำอะไร และจะเอาตัวรอดจากผู้ชายปากว่ามือถึงแบบนี้ได้อย่างไร

จริงอยู่ที่ว่าเธอเป็นคนตัดสินใจด้วยตัวเองว่าจะแต่งงานกับเขา แต่เรื่องจะให้เอาตัวเข้าแลกเพื่อเป้าหมายไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ

ถ้าต้องทำถึงขั้นนั้น...เธอคงไม่รู้อีกแล้วว่าตัวเองเป็นใคร

เธอไม่ใช่เครื่องจักร ไม่ใช่สายลับมืออาชีพที่จะยอมพลีกายทำทุกอย่างได้เพื่อภารกิจ

ทีแรกเธอคิดว่าตัวเองอาจจะทนไหว แต่พอเอาเข้าจริง จิตใจเธอกลับต่อต้านสุดขีด

คงเพราะมัวจมดิ่งอยู่ในห้วงคิด กว่าที่เธอจะรู้ตัว พวกสาวใช้ก็เข้ามาดูแลเปลี่ยนน้ำอุ่นและเตรียมชุดสำหรับสวมใส่ไว้ให้เรียบร้อยแล้ว พอเดาได้ว่าชายที่เธอหมายมั่นแล้วว่าจะให้เป็นสามีเพียงแต่ในนามไปจนกว่าภารกิจสุ่มเสี่ยงนี้จะยุติลงเป็นคนเปิดประตูให้พวกหล่อนเข้ามา

จนถึงตอนนี้ ไซรัสแต่งตัวเรียบร้อยดีแล้ว เขาแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีดำเหมือนทุกครั้ง

“อีกเดี๋ยวพวกสาวใช้จะกลับมาพร้อมอาหารเช้า อาบน้ำแต่งตัวแล้วกินอะไรที่นี่ให้สบายใจเถอะ ไม่ต้องรีบร้อนอะไร”

“คุณจะไปไหนคะ” เธออดถามไม่ได้

“ฉันจะไปร่วมโต๊ะกับคนอื่นๆ ” ไม่รู้ว่าทำไม แต่ตอนนี้ อัยน์นารู้สึกว่าเขาคลี่ยิ้มอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง

พอเห็นเธอยืนนิ่งเหมือนไม่รู้ว่าจะตอบอะไร พ่อค้าชุดดำก็ขยับริมฝีปากหยักเข้มเอ่ย น้ำเสียงหยอกเย้า

“น่าเสียดายที่สังคมให้อภิสิทธิ์การกินอาหารในห้องนอนเฉพาะผู้หญิงแต่งงานแล้วเท่านั้น...ไม่ได้ให้ฝ่ายชาย ถึงจะอยากอยู่ในห้องหอแล้วกินอะไรอะไรต่อแค่ไหน ก็ต้องรักษามารยาทธรรมเนียมด้วยการออกไปร่วมโต๊ะกับคนอื่นๆ อยู่ดี”

กินอะไรอะไร อะไรกันล่ะ!

คนรู้ความนัยต้องลอบกัดริมฝีปากด้านในเรียกสติอีกหน พยายามบอกตัวเองซ้ำๆ ว่าเขาพูดถึงอาหาร แต่ใบหน้ากลับร้อนฉ่า ยิ่งบางภาพติดตาลอยแทรกขึ้นมาในห้วงคิด ใบหน้าที่ร้อนมากอยู่แล้วก็ยิ่งร้อนและตึงจนคนไม่เคยพบไม่เคยเจอความรู้สึกนี้ได้แต่กัดริมฝีปากแน่น ไม่รู้ว่าจะแก้ปัญหานี้อย่างไรดีแล้ว