บทที่ 79

ไซรัสพบแววตานักรบคู่เดิมอีกครั้งที่คฤหาสน์เจ้ากรมการเมืองในวันถัดมา

ท่ามกลางสตรีมากหน้าหลายตาในชุดกระโปรงสีสดใสกวาดตามองแล้วชวนให้นึกถึงทุ่งดอกไม้หลากสี วันนี้อัยน์นาสวมชุดแต่งงานผ้าไหมสีขาววาววับแขนยาว ชายกระโปรงยาวจรดตาตุ่ม ดูรัดกุม เรียบง่าย แต่กลับยิ่งขับให้ความงามแห่งอิสตรีเด่นชัด

เธอยังคงปล่อยผมหยักสกสีดำขลับทิ้งตัวยาวดังเช่นทุกวันที่พบหน้ากันในยามปกติ พิเศษกว่าหน่อยตรงที่วันนี้บนเรือนผมสีนิลมีเกล็ดผงสีเงินส่องประกายกระจายประปรายชวนให้นึกถึงภาพผืนน้ำยามค่ำต้องแสงจันทร์ เครื่องประดับเพียงหนึ่งเดียวคือสายสร้อยประดับศีรษะสีเงินเส้นเล็กห้อยไข่มุกรูปร่างคล้ายหยดน้ำกึ่งยาวรีสวยเด่นไว้กลางหน้าผาก...สร้อยประดับเส้นนี้อาจจะดูไม่หรูหราฟู่ฟ่าเท่าเพชรนิลจินดาบนร่างหญิงสาวนางอื่น แต่คนมีตาย่อมรู้ ว่าจี้ไข่มุกชิ้นนี้ เป็นไข่มุกน้ำงามเนื้อดีรูปแบบที่หายากนัก

บุตรสาวเจ้ากรมการเมือง คล้องแขนบิดา เดินลงจากบันไดหินขนาดใหญ่อันเก่าแก่และดูมีมนตร์ขลังลงมาในโถงกว้างชั้นล่างซึ่งใช้เป็นสถานที่จัดพิธี ริมฝีปากรูปกระจับผิวบางใสคลี่ยิ้มเล็กน้อย แววตาดูอบอุ่นอ่อนโยน ชวนให้ผู้คนในพิธีต้องเผลอยิ้มตามเมื่อสบสายตา

ไซรัสเองก็เผลอมองตาม

วันนี้ผู้หญิงแววตาดึงดูดใจที่เขาพบครั้งแรกกลางย่านร้านค้าดูงดงามโดดเด่นยิ่งกว่าเจ้าหญิงทุกนางที่เขาเคยพบมา ดูสูงส่งอ่อนโยนแววตาแน่วแน่เสียยิ่งกว่าราชินีทุกองค์ที่เขาเคยเห็น และกลายเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีใครได้รับอนุญาตให้ได้เป็น

...เจ้าสาวของ ‘ไซรัส’...

เมื่อสายตาประสานกัน พ่อค้าหนุ่มก็แทบลืมหายใจ

หลังจากใช้ชีวิตมาจนถึงวันนี้ นี่เป็นครั้งแรก ที่เขารู้สึกว่าสมองช่างทำหน้าที่ได้บกพร่องสิ้นดี

อัยน์นาเองก็แทบลืมหายใจเมื่อสบตาคนร่างสูงซึ่งยืนโดดเด่นอยู่หน้าแท่นพิธี

ก่อนหน้านี้ เธอไม่คิดว่าตัวเองจะรับสถานการณ์นี้ไม่ไหว แต่พอเดินจากบันไดลงมาสบตาเขา ก็โดนประกายทรงอำนาจในดวงตาคู่คมดึงดูดให้ไม่อาจละสายตา และไม่สามารถคิดเรื่องอื่นใด นอกจากเรื่องชายลึกลับใบหน้าคมคายรายนี้

วันนี้ไซรัสปรากฏตัวในชุดพิธีการแขนยาวสีขาวงาช้าง เสื้อผ้าบนกายเขามีลักษณะพื้นฐานไม่ต่างจากชุดทางการทั่วๆ ไป พิเศษตรงที่ชุดซึ่งพ่อค้าลึกลับรายนี้สวมใส่ ใช้ไหมสีเงินปักขอบแขนเป็นลวดลายที่พอมองใกล้ๆ ถึงได้รู้ว่าเป็นภาพเถาไม้ประดับลูก ‘น้ำเต้า’ อันเป็นภาพที่เขาเลือกใช้ต่างเครื่องหมายการค้า นอกจากลายปักที่แขนเสื้อแล้ว เสื้อคลุมแขนยาวตัวเดียวกันนี้ยังปักลายปีกขนนกขนาดใหญ่เรียงรายกันไว้อย่างงดงามทว่าน่าเกรงขามอยู่ในที

อัยน์นาได้ยินขุนนางผู้หนึ่งกระซิบกระซาบกับภรรยา ออกความเห็นว่าลายปักขนปีกปักษาสีเงินอาจเป็นเครื่องยืนยันข่าวลือเรื่องการเข้าร่วมตระกูลแกรนเทรนท์ซึ่งใช้นกพิราบเป็นตราประจำตระกูลมาช้านาน เรื่องนี้ทำให้เธอหัวเสียไม่น้อย แต่ก็ยังไม่หัวเสียเท่ากับที่เจ้าบ่าวที่น่าโมโหที่สุดในโลกจ้องมองเธอด้วยแววตาเปล่งประกายวาบวับแปลกประหลาด ทั้งยังดูจับจ้องหมองมั่นเกินกว่าที่สุภาพบุรุษที่ดีควรจ้องมองสุภาพสตรีคนใด ชวนให้คนโดนมองรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ และรู้สึกคล้ายโดนตีตราเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย

เพราะถูกจ้องถึงขนาดนี้...คนเป็นเจ้าสาวถึงได้หายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมา ระยะเวลาเพียงสั้นๆ ที่เจ้ากรมการเมืองประคองเธอเดินเข้าหาเขาที่แท่นพิธี จึงดูเนิ่นนานเหลือเกินในความรู้สึก

ช่วงเวลาแห่งความเงียบงันดำเนินไปจนกระทั่งบิดาพาเธอมาหยุดยืนตรงหน้าราชาอาณาจักรสี่ชั้นข้างในใจกลางย่านร้านค้า แล้วประคองมือเธอส่งให้เขา

ทันทีที่เจ้ากรมการเมืองส่งตัวเธอให้ ไซรัสก็สอดมือแข็งแกร่งไล้ฝ่ามือเธอแล้วประคองขึ้นจุมพิตโดยไม่ละดวงตาสีเทาคู่คมไปไหน เรียกเสียงครางฮือจากแขกเหรื่อในพิธีได้อื้ออึง

ใบหน้าเขายามนี้ ยังเคลือบอาบรอยยิ้มแบบเดิม แบบที่เธอเคยเห็นจนคุ้นตา ทั้งอย่างนั้น ในเสี้ยววินาทีที่พ่อค้ารายนี้แตะเนื้อต้องตัว เธอกลับนึกถึงคำขู่ในวินาทีที่อยู่ร่วมกันเพียงลำพังในห้องรับรองขึ้นมา...พอนึกถึงเรื่องนี้ก็เกิดรู้สึกว่ารอยยิ้มหนนี้ช่างดูลึกลับและน่ากลัวกว่าทุกครั้ง

บางส่วนในใจเธอสั่งให้สะบัดมือแล้ววิ่งหนี แต่ทิฐิและความรู้สึกชวนสับสนกลับร่ายมนตร์สะกดให้เธอยืนยิ้มตอบ ปล่อยให้เขาประคองหันหน้าเข้าหานักบุญเพื่อรับการเจิมน้ำมัน แล้วเริ่มกล่าวสัตย์สาบานตามประเพณีการแต่งงานเวเนเซีย

นาทีที่ยืนฟังนักบุญกล่าวนำ อัยน์นาอดนึกถึงแม่ผู้ให้กำเนิดไม่ได้