บทที่ 84

อัยน์นาตอบสนองคำพูดนั้นด้วยการหยิบขวดน้ำมันลาเวนเดอร์มาทาปลายนิ้ว แล้วนวดคลึงขมับให้เจ้าบ่าว เรียกรอยยิ้มจากริมฝีปากหยักเข้มนั้นได้มากขึ้น

ขยับมือไปได้ครู่หนึ่ง พนักงานนวดจำเป็นก็เปล่งเสียงหวานๆ ถามติดจะอ้อน

“ได้ยินว่าคุณมาจากอัสกันด์...ตอนนี้เราก็แต่งงานกันแล้ว เราเดินทางไปอัสกันด์กันสักระยะดีไหมคะ”

“ทำไมจู่ๆ ถึงได้อยากไปอัสกันด์” เขาถามน้ำเสียงผ่อนคลาย คล้ายราชสีห์คำรามเบาๆ ตอนกำลังสบายตัว

“ฉันควรไปทำความเคารพญาติคุณไม่ใช่เหรอคะ เราแต่งงานกันรวดเร็ว ไม่ได้บอกกล่าวญาติทางนั้น ถ้าญาติพี่น้องคุณรู้ข่าวทีหลังพวกเขาอาจจะไม่พอใจก็ได้..."

ไซรัสลืมตาขึ้นสบตาเธอ เหมือนจะล้วงลึกไปถึงจิตใจพลางเลื่อนมือขึ้นจับมือเธอที่ขมับซ้ายมาจูบเบาๆ

“ภรรยาที่ยอดเยี่ยม”  เขาลูบไล้มือเธอเล่น สร้างสัมผัสวาบหวามจนขนลุกซู่ ปากก็คุยเรื่องการเดินทางด้วยใบหน้าอาบรอยยิ้มเช่นเคย “อัสกันด์มีแต่ป่า เดินทางยากลำบาก กิจการทางนี้ก็วุ่นวายทุกวัน เกรงว่าต้องรบกวนภรรยาที่รักช่วยเขียนจดหมายให้คนถือไปส่งถึงญาติๆ แก้ขัดไปก่อน”

บ่ายเบี่ยง ไม่ยอมพาไปพบญาติ... อัยน์นาจดเรื่องนี้ลงในใจทันที

คนที่ไม่ยอมให้ใครเห็นพื้นเพ ก็มีแต่พวกที่ปกปิดอะไรบางอย่างไว้เท่านั้น

“คุณใช้คำว่าญาติๆ แปลว่าเรามีญาติพอสมควร...พวกเรามีญาติกี่คนกันคะ พวกเขารับราชการรึเปล่า ฉันจะได้รู้ว่าควรเขียนจดหมายถึงใคร กี่ฉบับ”

“เขียนให้สุภาพเป็นกลางแค่ฉบับเดียวก็พอ” พ่อค้าหนุ่มตอบง่ายๆ เหมือนไม่ใส่ใจ

เธอไม่อยากรีบร้อนเกินไป เลยยอมปล่อยเรื่องนี้ไปก่อน

“หันกลับไปได้ไหมคะ” คนร่างเล็กกว่าพูดพลางไล้ปลายนิ้วที่ตอนนี้อุ่นจนร้อน ไต่ไปตามกรอบหน้าคมสันลงวางฝ่ามือนาบบ่าแข็งแกร่ง เมื่ออีกฝ่ายยอมคล้อยตาม นิ้วเรียวยาวน่ามองก็ขยับบีบนวดอย่างนุ่มนวล ทำเอาอีกฝ่ายเคลิ้มจนหลับตาพริ้มไปอีกหน

อัยน์นาอาศัยจังหวะช่วงหยุดมือเทน้ำมันลาเวนเดอร์มารินเหล้าหมักผลไม้ใส่แก้วสองใบ แล้วเทยาสีคล้ายกันจากกระปุกดินเผาเล็กๆ เติมลงไปในแก้วใบซ้าย...เขย่า ก่อนเชิญชวน

“พวกสาวใช้อุตส่าห์เตรียมเหล้าหมักผลไม้ที่คุณชอบไว้ตั้งเยอะ...ดื่มสักหน่อยนะคะ จะได้หลับสบาย”

“ไม่ยักรู้ว่าคืนนี้คนในคฤหาสน์คาดหวังให้เรานอนหลับจนถึงเช้า...นึกว่าพวกเขาจะคาดหวังไปอีกทางเสียอีก”

อัยน์นาพยายามควบคุมความกระดากที่เกิดขึ้นเฉียบพลัน แล้วส่งแก้วซ้ายมือให้เขา ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะรับแก้วใบนั้นแล้วยืดแขนวางมันกลับเข้าที่เดิม จากนั้นก็ดึงเธอลงอ่างด้วยกัน รวดเร็วจนไม่ทันตั้งตัว

พอคนสองคนเข้ามานั่งซ้อนทับกันอยู่ในอ่าง น้ำอุ่นกรุ่นกลิ่นดอกไม้และสมุนไพรก็เอ่อล้น ส่งเสียงน้ำกระทบพื้นเป็นจังหวะ ฟังดูลามก

“สมุนไพรพวกนี้ช่วยให้ผ่อนคลายก็จริง แต่ก็ทำให้ง่วง...” ถึงเขาจะพูดด้วยน้ำเสียงปกติธรรมดา แต่ลมร้อนๆ ที่พ่นรดหลังหู ทำเอาคนโดนกอดจากด้านหลังตัวแข็งแก้มร้อนผ่าวอย่างช่วยไม่ได้ "เรารีบอาบน้ำแล้วเข้านอนกันเถอะ ดีไหม?” ปากขยับพูดเหมือนจะถามขอความเห็น แต่มือกลับดึงผ้าคลุมไหล่ออกอย่างเผด็จการ ทำเอาคนโดนจับนั่งตักเผลอสะดุ้งเล็กน้อย

“แต่...น่าเสียดายนะคะ อุตส่าห์รินเหล้าหมักออกมาแล้ว” เธอพยายามควบคุมสติให้เหตุผลหว่านล้อม

“เก็บไว้ดื่มพรุ่งนี้หรือเมื่อรืนก็ได้”

“ไม่ได้หรอกค่ะ มันไม่เหมือนกัน” เธอรีบแย้ง น้ำเสียงเว้าวอน “ถึงจะไม่อยากดื่ม แต่อย่างน้อยเราน่าจะจิบสองแก้วนั้นให้หมด ไม่อย่างนั้นวันพรุ่งนี้พวกมาธามาเห็นเข้าคงเสียน้ำใจแย่...”

ไซรัสหัวเราะเบาๆ ให้คำพูดเหล่านั้น “เอาเถอะ” เอ่ยออกมาได้สองคำ เขาก็เอื้อมมือไปหยิบแก้วใบหนึ่งส่งให้เธอ แล้วหยิบแก้วอีกใบมาถือไว้

นั่นทำให้อัยน์นารู้สึกว่าตัวเองโง่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เธอเท ‘ตัวช่วย’ ใส่แก้วเหล้าหมักผลไม้ ตั้งใจจะวางยาเขา แต่ตอนนี้กลับเสี่ยงเป็นฝ่ายต้องดื่มยาเสียเอง

ตาย...ตายละคราวนี้...แก้วไหนเป็นแก้วไหนแล้วก็ไม่รู้!

นักวางยาสาวหัวหมุน โกรธตัวเองที่สติสตังไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่นักจนทำเรื่องเพียงเท่านี้ผิดพลาด

ในช่วงที่เธอกำลังจะขยับริมฝีปากอ้อนให้เขาช่วยดื่มแทนทั้งสองแก้ว ไซรัสก็จับเธอเอี้ยวตัวแล้วกดริมฝีปากลงมา ส่งเหล้าหมักผลไม้กลิ่นชวนเมาเข้าสู่ร่างกายเธออย่างอุกอาจ จากนั้นก็กุมมือเธอข้างที่ถือแก้ว ประคองให้ป้อนสุราหมักชั้นดีเข้าปากเขา แล้วเริ่มหากำไรต่อจากบนเตียงด้วยการจูบไล่จากหลังมือเธอขึ้นมาตามท่อนแขน ชวนให้จั๊กจี้ปนร้อนวูบเหมือนมีไข้

อัยน์นาโมโหสุดขีด เริ่มชั่งใจว่าจะแกล้งหมดสติไปเสียเลยดีไหม ในเมื่อต่อไปก็อาจหมดสติเข้าจริงๆ อยู่แล้ว

“หอม...” เมื่อพ่อค้าน่าโมโหเริ่มซุกไซร้ลำคอ คนรู้สึกว่าโดนเอาเปรียบก็สุดจะทน

เธอหลับตา ตั้งใจว่าจะแกล้งง่วงแล้วผล็อยหลับตามแบบฉบับคนคออ่อนเมาแล้วง่วงนอน

ไม่นึกว่าวินาทีถัดมา ไซรัสจะผล็อยหลับไปเสียดื้อๆ

ยานอนหลับ ได้ผล...?