บทที่ 88

แม้จะไม่อยากต้องรู้สึกเหมือนกำลังเดินตามเส้นทางที่พ่อค้าน่าโมโหขีดให้เดิน แต่เพราะคำนวณแล้วว่า กว่าที่พวกสาวใช้จะยอมปล่อยเธอจากหน้ากระจกใครต่อใครก็คงผละจากโต๊ะอาหารกันหมดแล้ว คนเพิ่งผ่านพิธีแต่งงานจึงยอมปล่อยให้ตัวเองเอนหลังละเลียดอาการเช้าบนเตียงอย่างที่สตรีชั้นสูงที่แต่งงานแล้วบางส่วนนิยมทำ ในใจก็ครุ่นคิดว่าควรเดินหมากกระดานนี้ต่อไปอย่างไร

เธอจินตนาการไว้เป็นฉากๆ วางแผนผังทางหนีทีไล่ในใจไว้มากมาย คาดหวังว่าต่อไป จะรับมือคนเจ้าเล่ห์รอบจัดที่ตอนนี้น่าจะกำลังสวมหน้ากากรอยยิ้มพูดคุยกับสมาชิกตระกูลแกรนเทรนท์ ได้ดีกว่านี้

หลังจากนี้คงต้องไปอยู่ที่ตึกสี่ชั้นนั่น... พอคิดถึงตรงนี้ ก็อดใจหายไม่ได้

เธอไม่ได้ผูกพันกับห้องนี้สักเท่าไหร่ ไม่ได้หวงแหนอะไร เพียงแต่อดรู้สึกไม่ได้ว่ากำลังจะโดนพรากจากอกแม่

อยู่ที่นี่ จะอย่างไรก็ยังรู้สึกว่าได้อยู่ใกล้ๆ แม่

เธอเห็นภาพจินตนาการเกี่ยวกับแม่ในกระจกเงาทุกบาน เดินผ่านโถงชั้นล่างหรือกรวดเม็ดไหนก็นึกเสมอว่าครั้งหนึ่งแม่ผู้ให้กำเนิดเคยเดินผ่าน

สิ่งเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ เป็นสิ่งเดียวที่ชุบชูใจให้เธอมีพลัง...จู่ๆ ต้องแยกจากไปแบบนี้ ก็อดใจสั่นไม่ได้

เจ้าของร่างอ้อนแอ้นปล่อยให้พวกสาวใช้ช่วยอาบน้ำแต่งตัวด้วยหัวใจอ่อนไหว จนแต่งเนื้อแต่งตัวเสร็จสมใจกลุ่มคนที่มาห้อมล้อมราวกับต้องการช่วยกันดูแลเธอเป็นครั้งสุดท้าย หลังสวมกอดอำลาทุกคน คุณหนูคนเล็กของคฤหาสน์ก็ยกชายกระโปรงออกจากห้อง มุ่งหน้าเข้าหาห้องนั่งเล่นที่ทุกคนน่าจะนั่งอยู่รวมกันในเวลานี้

วันนี้อัยน์นาสวมชุดสีเหลืองอ่อนขับผิวชวนให้นึกถึงดอกพริมโรสกลีบบางสวย ผมยาวเหยียดถูกเกล้าขึ้นสูงแล้วปล่อยลอนผมทิ้งตัวไล่ระดับลงมาเหมือนพวงดอกไม้ ที่คอ แขน และเอว ล้วนมีบุษราคัมเม็ดเขื่องประดับไว้อย่างเรียบง่ายทว่างดงาม

ก่อนหน้านี้ เธอมัวคิดหลายๆ เรื่องก็เลยไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่พอมองเห็นเงาสะท้อนตัวเองในหุ่นนักรบสวมชุดเกราะโลหะขัดเงา ก็อดตกใจไม่ได้

หรูหราเกินไป... เธอไม่รู้ว่าใครเป็นคนเตรียมเสื้อผ้าและเครื่องประดับชุดนี้ให้ แต่มันช่างหรูหราฟู่ฟ่าจนน่ากลัวเกินไปแล้ว

“หนูตกถังข้าวสาร” น้ำเสียงขุ่นเคืองจากพริสซิลล่า เรียกให้อัยน์นาละความสนใจจากภาพร่างตัวเองทันที

เธอค่อยๆ หันหลังกลับไปหาเจ้าของเสียงช้าๆ แล้วโปรยยิ้ม...

“คุณพี่...” กำลังจะขยับริมฝีปากขอบคุณสำหรับคำเรียกแสนจริงใจ สายตาก็สังเกตเห็นดวงตาแดงก่ำ กับขอบตาดำคล้ำบวมเป่งจนเครื่องสำอางกลบไม่มิดเข้าเสียก่อน

พอเห็นอีกฝ่ายย่ำแย่ถึงขนาดนี้ อัยน์นาก็อดใจหายและรู้สึกแย่ไม่ได้ ความโกรธทั้งหมดที่มี คล้ายจะละลายหายไปจนหมด

“ผู้หญิงน่ารังเกียจ” พริสซิลล่าบอกเสียงสั่น “ทำไมโลกนี้ต้องมีผู้หญิงซาเมียร์คนนั้น ทำไมคุณพ่อต้องให้แกเกิดมา”

อัยน์นาจ้องลึกลงในตาพี่สาวต่างมารดาที่ตอนนี้ดูผอมลงจนน่าสงสาร แล้วตอบด้วยความจริงใจ

“ขอโทษค่ะ...ขอโทษจริงๆ ที่ดิฉันเกิดมา”

“ฉันไม่ให้อภัย!”

“แต่ดิฉันให้อภัยคุณพี่ค่ะ” ว่าจบ อัยน์นาก็ย่อตัวลงทำความเคารพแล้วขยับตัวแยกออกมาทั้งอย่างนั้น ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมตัวเองถึงน้ำตาคลอ

ก่อนเดินห่างออกไปไกล เมื่อเหลียวกลับไปมองข้างหลัง เธอก็ได้เห็นภาพที่ตัวเองไม่คิดว่าจะได้เห็น

พริสซิลล่าที่เอาแต่เกรี้ยวกราดเสมอ...ยืนนิ่งค้าง...หลั่งน้ำตา...

เพราะภาพสะเทือนใจและความรู้สึกสับสนในอก ก่อนที่จะก้าวขาเข้าไปหาคนอื่นๆ ในห้องนั่งเล่น อัยน์นาจึงเลือกเดินผ่านห้องนั้น มุ่งหน้าลงไปยังสวนกุหลาบด้านหลังคฤหาสน์

วันนี้ในสวนแห่งนี้มีหยดน้ำพราวไปทั่ว ทำให้ที่นี่ยิ่งดูงดงามเหมือนภาพฝัน

ท่ามกลางดอกกุหลาบสีแดงจัดจำนวนนับไม่ถ้วน พุ่มไม้ดัดตัวแทนแม่ที่ล่วงลับยังคงยืนเด่นอย่างงามสง่าอยู่ที่เก่า

เหมือนเทพธิดา ดูอ่อนโยน แสนดี...

เห็นแบบนี้แล้ว เธอก็เริ่มสับสน และสงสัย ว่าถ้าแม่เธอมองอยู่ จะเสียใจหรือว่าดีใจ ที่ลูกสาวทำให้คนอื่นต้องหลั่งน้ำตาแบบนี้

น้ำตาจากพริสซิลล่า ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองช่างโหดร้าย ยิ่งนับวันก็ยิ่งโหดเหี้ยมต่อทั้งตัวเองและคนอื่น ไม่ต่างอะไรไปจากปีศาจ

ปีศาจ...? เธอเลื่อนมือขึ้นแตะบริเวณหัวใจโดยอัตโนมัติ

ทั้งๆ ที่หัวใจยังคงเต้น แต่เธอกลับรู้สึกว่าสิ่งที่เต้นตุบๆ อยู่ใจกลางหว่างอกไม่ใช่หัวใจ

“แม่คะ...ตอนนี้ช่วยอย่ามองได้ไหม” เธอบอกเสียงแผ่ว สายตาจ้องใบหน้าเทพธิดาใจกลางสวน ราวกับพุ่มไม้ดัดพุ่มนี้มีชีวิต ยิ่งคิดว่าแม่ผู้ให้กำเนิดอาจคอยเฝ้าดูก็ยิ่งรู้สึกแย่มากขึ้น

ต้องมองดูลูกสาวตัวเองกลายเป็นคนแบบนี้ แม่ที่จิตใจอ่อนโยนจะเจ็บปวดสักแค่ไหน...

สายลมเย็นชื่นพัดโอบรอบกายเธอในวินาทีนั้น มันเหมือนคำปลอบโยนไร้เสียง ช่วยชำระล้างและชุบชูหัวใจที่บอบช้ำ

เจ้าของร่างอ้อนแอ้นในชุดกระโปรงสีอ่อนหลับตานิ่ง เนิ่นนานนัก จึงลืมตากลับมองสบตา ‘แม่’

“หนูคิดว่า...ควรจะละวางบางเรื่องสักที” เธอกระซิบกระซาบกับสายลม ปล่อยให้ทุกความโกรธ ความกดเก็บ ความน้อยใจ ปลิวไปกับสายลมละมุน ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเบามากเท่านี้

อัยน์นายังยืนอยู่นาน...นานจนสายลมสงบ จึงค่อยหมุนตัวเดินกลับเข้าคฤหาสน์เพื่อเผชิญหน้ากับภารกิจที่ตัวเองเริ่มไว้ด้วยหัวใจอีกดวง

เธอจะอภัยให้ผู้หญิงสามคนในคฤหาสน์นี้...และจะเลิกเก็บเรื่องที่ชวนให้ไม่สบายใจมาคิดเสียที

ต่อจากนี้ ในใจเธอมีแค่เรื่องช่วยเหลือพ่อบังเกิดเกล้าเท่านั้น