Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

ยามห้าย (21.00-22.59 น.)ไป๋เหลียนได้แต่นอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียง ฝืนตนเองเอาไว้ไม่ให้หลับไปเสียก่อนรอว่าหลี่มู่กวาจะกลับมาเมื่อไร ถึงแม้เขาจะบอกไว้ก่อนแล้วให้เข้านอนก่อนก็ตาม“ข้าจะทำอย่างไรให้ท่านแม่ทัพพาข้าไปด้วยดีนะ”ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็ไม่มีหนทางไหนที่เขาจะยอมให้นางติดตามไปด้วยได้เลย ยิ่งตนมีชนักติดหลังอยู่ด้วย การที่จะทำให้เขายอมตกลงจึงเป็นเรื่องยากยิ่งแต่ไม่ว่าอย่างไรนางก็จะต้องตามเขาไปด้วยให้ได้ ไม่มีวิธีที่ดีไปกว่าการลองขอเขาไปตามตรง ไม่แน่ว่าหลี่มู่กวาอาจจะใจอ่อน ต่อให้นางไปในฐานะสาวใช้หรือทาสก็ยอม“เมื่อไรจะกลับมาเสียที ไม่ใช่ว่าแอบกลับไปเมืองหน้าด่านแล้วหรอกนะ” ร่างบางลนลานลุกขึ้นนั่งทันที เขาบอกว่าจะไปช่วยหาโรงเตี๊ยมให้ท่านอ๋องได้พักในระหว่างที่อยู่ที่นี่ เดินทางเข้าเมืองกว่าชั่วยามยังไม่กลับมา รู้เช่นนี้นางน่าจะขอให้ทั้งสองคนนอนพักที่นี่เสียก็ดีแต่แล้วเสียงดังกุกกักจากด้านนอกทำเอาไป๋เหลียนใจชื้นขึ้นไม่น้อย ภาวนาให้เป็นหลี่มู่กวาด้วยเถอะ อย่าได้เป็นผีหรือไอ้ติงเฉิงหน้าหม้อนั่นเลย สองสิ่งนี้ทำให้นางรู้สึกหลอนและเข็ดขยาดขึ้นสมอง อย่างไรเสียต้องหาอะไรไว้ป้องกันตัว หญิงสาวรีบ

เด็กสาวส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย แม้จะไปแจ้งทางการก็ได้เพียงแค่ถูกว่ากล่าวตักเตือนมิได้ลงโทษอะไร ไม่แคล้วถูกจับมาขายเช่นเดิม เรื่องเช่นนี้มีให้เห็นได้ทั่วไปไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร“ส่งน้องสาวข้ามาเดี๋ยวนี้ อย่ายุ่งไม่เข้าเรื่อง” ชายร่างใหญ่ก้าวอาด ๆ เข้าหาสตรีทั้งสอง ทั้งฉุนและไม่พอใจที่น้องสาวขัดขืนไม่ยอมเชื่อฟัง เสียเวลาทำธุระอย่างอื่นชะมัด ความอดทนเริ่มจะหมดลงเรื่อย ๆ“นางเป็นน้องของเจ้าเอามาขายเป็นผักเป็นปลาเช่นนี้ได้อย่างไร ไม่อายพ่อแม่บรรพบุรุษบ้างหรือ ทำมาหากินเองไม่ได้ต้องมาขายน้องแลกเงิน ถุย...” ไป๋เหลียนด่าทออย่างเหลืออด พลางมองค้อนหลี่มู่กวาที่ไม่ยอมช่วยเหลือ“ปากดีนักนะ เรื่องของคนอื่นอย่าริมาสั่งสอน” บุรุษร่างกายใหญ่โตเทอะทะง้างมือขึ้นหมายฟาดสั่งสอนให้สำนึก บังอาจเข้ามาสอดไม่เข้าเรื่อง มีหรือคนอย่างตนจะให้สตรีมาด่าเช่นนี้ ดีละ จัดการนังนี่ไปขายด้วยคงจะได้หลายตำลึง“อ๊ากกกกก”ตุบ!“เอามือสกปรกของเจ้าออกไป” แม่ทัพหนุ่มใช้เท้าถีบเข้าไปที่ใบหน้าเหมือนหมูตอนเต็มแรง พร้อมกับชักดาบออกจากฝัก เฉือนปลายจมูกแหว่งไม่พอหูข้างหนึ่งก็ถูกตัดเช่นกัน และยังใจดีโยนเงินจำนวนหนึ่งตำลึงให้ชายผู้นั

สองวันมานี้เรื่องของหลิวซือซือทำให้ไป๋เหลียนคิดไม่ตก การที่ตนเพิ่งมารู้ว่าสาวรับใช้คือนางร้ายตัวประกอบ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะตนไม่เคยถามถึงชื่อเสียงเรียงนามของอีกฝ่ายเลย ทั้งฉบับการ์ตูนเนื้อเรื่องยังดำเนินไปไม่ถึงตอนที่นางมีบทบาท แม้ฉบับนิยายจบไปแล้วก็ตาม ทว่าไม่ได้บรรยายถึงโฉมหน้าหลิวซือซือไว้เท่าใดนักบอกเพียงว่าหลิวซือซือคืออดีตสาวรับใช้ภายในหอคณิกา ภายหลังนางสามารถพาตนเองไปถึงจุดสูงสุด กลายเป็นคณิกาสาวผู้โด่งดังด้านความสามารถและความงามจากเมืองเห่อเป่ย ต่อมานางเกิดหลงรักอ๋องซิงเยี่ยน พยายามดิ้นรนถีบตัวเองจนได้เข้าถึงตัวพระเอกได้ในที่สุด ทว่าอย่างไรคณิกาก็คือคณิกา คุณสมบัติของนางไม่อาจเอื้อมไปถึงสตรีเพียงหนึ่งเดียวของเขาได้เลยความอิจฉาริษยาที่มีต่อฉู่หรง ที่เพียงแค่นางปรากฏตัวต่อหน้าชินอ๋อง ก็สามารถดึงเอาหัวใจท่านอ๋องไปได้อย่างง่ายดาย หลิวซือซือจึงร่วมมือกับคนทรยศอย่างอำมาตย์โส่วฮุ่ยขายชาติบ้านเมือง แลกกับการได้ยกสถานะของตนให้ขึ้นมาคู่ควรกับซิงเยี่ยนการร่วมมือของคนทั้งสองทำให้แคว้นเป่ยต้องตกเป็นรอง สูญเสียดินแดนไปหลายเมือง เรียกได้ว่าเป็นตัวเร่งการสูญเสียก็ว่าได้ ทว่าหลิวซือซือก็ไม่อา

“ไป๋เหลียนตื่นเถอะ เราใกล้จะถึงที่หมายแล้ว” หลี่มู่กวาปลุกคนที่เอาแต่หลับมาตลอดทางให้ตื่นขึ้น อีกไม่กี่ลี้ก็จะถึงที่นัด หลังจากพักและเปลี่ยนม้าก็พร้อมออกเดินทางต่อทันที“ถึงแล้วหรือเจ้าคะ หน้าด่านฉู่เจียงมิใช่ว่าต้องเดินทางห้าวันหรือเจ้าคะ” หญิงสาวงัวเงียตื่นไม่เต็มตานัก พยายามหรี่ตารับแสงที่กำลังสาดส่องเข้ามาผ่านทางหน้าต่างรถม้า นางเพิ่งหลับไปเมื่อไม่นานนี้เอง เดินทางยังไม่เต็มวันเสียด้วยซ้ำ หายตัวมาหรือไรเหตุใดถึงได้ถึงเมืองหน้าด่านเร็วนัก“ไม่ใช่หน้าด่านฉู่เจียงหรอก เรายังมีธุระต้องไปทำอย่างอื่นก่อนเสร็จแล้วถึงจะกลับเมืองหน้าด่าน”“อ๋อ ข้าเข้าใจแล้ว แล้วเราจะไปที่ใดหรือเจ้าคะ”“ไปหาท่านอ๋องกันเถอะ ประเดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง”ชายหนุ่มกระโดดลงจากรถม้าก่อนจะอ้าแขนรอรับ ไป๋เหลียนที่เห็นเช่นนั้นก็ถึงกับชะงักไปชั่วอึดใจ พลางคิดไปว่าเขาคงมิได้กินยาผิดขนานมาใช่หรือไม่ เหตุใดวันนี้ถึงได้ดีกับนางนักเล่า“ทำอะไรอยู่ รีบลงมาเร็วเข้า”“เจ้าค่ะ”เพราะไม่มีทางเลือกและถูกเร่งร่างบางจึงยอมโน้มกายเข้าหา ยอมให้อีกฝ่ายอุ้มลงโดยมิได้คิดอะไร ทว่าในสายตาของคนภายนอกกลับมองว่าทั้งสองโอบกอดกันในที่แจ้ง คนละแวกนั

เมื่อได้เวลาที่ต้องออกเดินทางตามแผนที่วางไว้ เพื่อความคล่องตัวจึงไม่ได้ใช้รถม้าในการเดินทาง ทุกคนต่างควบม้าคนละตัว ยกเว้นก็แต่ไป๋เหลียนที่บังคับม้าไม่เป็น จึงได้นั่งตัวเดียวกันกับหลี่มู่กวาม้าสามตัววิ่งฝุ่นตลบตรงไปยังหัวเมืองเจียงเป่ย ซึ่งเป็นเมืองที่เหล่าคณะทูตแคว้นฉู่หยุดพัก พวกมันใช้ข้ออ้างความเหนื่อยล้า เดินทางไกลจึงต้องการให้คนและม้าพักให้หายเหนื่อย ทว่าความเป็นจริงแล้วพวกมันกำลังวางแผนยึดเมือง โดยที่ไม่ต้องถ่อไปไกลถึงเมืองหลวงทั้งหมดนี้ไม่มีเคยกล่าวไว้ในนิยายแม้แต่สักประโยค ไป๋เหลียนครุ่นคิดไปตลอดทาง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสวรรค์หรือนรกกันแน่ที่สร้างบททดสอบนี้ขึ้นมา กลัวว่านางจะได้ใช้ชีวิตง่ายเกินไปหรืออย่างไรเมื่อเดินทางมาถึงหัวเมืองเจียงเป่ย คนทั้งสี่มุ่งหน้าไปที่จวนนายอำเภอทันที ที่น่าผิดสังเกตคงจะเป็นนายอำเภอผู้นี้เป็นเครือญาติของอำมาตย์โส่วฮุ่ย ทั้งยังดูนอบน้อมให้เกียรติเสียยิ่งกว่าคนแคว้นเดียวกันเสียอีกการคุ้มกันภายนอกไม่ค่อยแน่นหนาเท่าใดนัก ทว่าด้านในค่อนข้างจะเป็นปัญหาสักหน่อย แต่ก็ไม่เกินความสามารถ“ข้าว่าเจ้ารออยู่ที่นี่ดีกว่า ล้มเลิกแผนเดิมเปลี่ยนไปใช้แผนสองแทน” ถึงเวล