All Chapters of เลิกตื๊อสักทีผู้ชายเฮงซวย ฉันคนนี้มีสามีใหม่แล้ว: Chapter 21 - Chapter 30

ป้าอู๋สีหน้าอึดอัด แต่ก็ยังตอบตามความจริง “เปล่าค่ะ หลายวันนี้คุณชายไม่เคยกลับมาเลยค่ะ”ขณะที่พูด ก็ยังไม่ลืมหาข้ออ้างให้โจวอวี้ชวน “คุณชายงานยุ่งตลอด คุณอย่าคิดมากเลยนะคะ”เวินซ่ง “ได้ วางใจเถอะ”เธอไม่มีแก่ใจไปคิดมากเรื่องความเคลื่อนไหวของว่าที่อดีตสามีไม่ได้นอนหลับดีๆ มาหลายวัน เธออาบน้ำเสร็จก็นอนอยู่บนเตียงที่คุ้นเคย เดิมทีคิดว่าจะนอนหลับยาวถึงเช้า แต่กลับนอนไม่ค่อยหลับที่นี่เหมือนให้ความสบายใจกับเธอไม่ได้อีกแล้วยังคงเป็นห้องนี้ เป็นเตียงนี้ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่ก็เหมือนทุกอย่างเปลี่ยนหมดแล้วเวินซ่งยื่นมือไปหยิบมือถือตรงหัวเตียง เริ่มเปิดดูไทม์ไลน์ที่เพื่อนๆ โพสต์ถงอู้ – พอส่งเพื่อนสาวที่ดีที่สุดในจักรวาลเสร็จ ก็กลับมาอ่านสำนวนคดีต่อมุมปากเวินซ่งยกขึ้น แล้วกดถูกใจให้เธอพอดูไปเรื่อย ๆ การกระทำก็หยุดกึกกะทันหันเสิ่นหมิงถัง - คุณพูดคำไหนคำนั้นจริงๆ ปกป้องฉันเสมอ คอยอยู่เคียงข้างตอนฉันต้องการตลอดไม่ห่างไปไหนภาพประกอบคือเธอนอนบนเตียงคนไข้ มีคนกำลังป้อนผลไม้ให้เธอกินต่อให้เห็นเพียงมือข้างเดียวที่อยู่ในเฟรมแต่นิ่วมือเรียวยาว ข้อต่อกระดูกชัดเจน ตรงกระดูกข้อมือมี

เข้าหอต่างก็เป็นคนที่แต่งงานแล้วทั้งนั้น ใครจะไม่เข้าใจความหมายนี้อีกดวงตานางโจวหรี่ลงเล็กน้อย ถามอย่างไม่อยากเชื่อ “เธอไม่ได้ล้อแม่เล่นใช่ไหม?”“หนูจะเอาเรื่องนี้มาล้อเล่นกับคุณแม่ได้ไงคะ”เวินซ่งช้อนตาขึ้น ใบหน้าดวงน้อยเท่าฝ่ามือหม่นหมอง น้ำเสียงยังคงอ่อนน้อม “คุณแม่คะ นอกจากหย่า หนูคิดวิธีอื่นไม่ออกจริงๆ ค่ะ”“……”นางโจวโกรธจนแทบกระอัก แต่ไม่ได้โมโหเวินซ่งกลับโกรธลูกชายตัวเองกับเสิ่นหมิงถังคนหนึ่งเลอะเลือนไม่มีสติ ส่วนอีกคนก็รักพี่เสียดายน้อง!แต่พูดมาขนาดนี้ ต่อให้เธอเป็นแม่สามีที่แข็งกร้าว ก็ไม่รู้จะเกลี้ยกล่อมยังไงให้เวินซ่งไม่หย่าจะเอ่ยปากยังไง?ลูกชายตัวเอง ทำให้คนอื่นเสียเวลาไปเปล่าๆ ตั้งสามปีเต็มฝ่ายหญิงเขาได้ขึ้นชื่อว่าแต่งงานแล้ว แต่แม้กระทั่งประสบการณ์ของชีวิตคู่ก็ยังไม่เคยมี!นางโจวสูดหายใจลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ ตบหลังมือเวินซ่งเบาๆ “แม่เห็นว่าในหนังสือสัญญาหย่า เธอเอาแค่บ้านหลังที่อยู่ถนนจิ้นอันเหรอ?”“ใช่ค่ะ”เวินซ่งเม้มปากเบาๆ “ถ้าไม่ได้ บ้านหนูไม่เอาก็ได้...”เธอรู้ดีว่าจุดประสงค์ของตัวเองในตอนนี้คือหย่าเงินหนึ่งร้อยสามสิบล้านในครั้งก่อน บวกกับเง

“ใช่ ทำวีซ่านะ”เวินซ่งหาข้ออ้าง “ถงอู้ชวนฉันไปเที่ยวยุโรป ฉันเห็นว่ายุ่งยากเลยไม่อยากไป แต่พอคุณแม่รู้เรื่อง ก็เลยจะให้คนไปช่วยฉันทำเอกสารนะ”เมื่อพูดจบ เสียงมือถือเธอดังหนึ่งครั้งธนาคารสีฟ้าเงินเข้ายี่สิบห้าล้านโจวอวี้ชวนเองก็ไม่ได้ถามต่อ แล้วพูดถึงเรื่องเมื่อคืน “ไหนว่ามีธุระจะคุยกับฉัน มีเรื่องอะไร?”ได้ยินแบบนั้น เวินซ่งลังเลเล็กน้อย แล้วเม้มปาก “ก็เรื่องวีซ่านี่แหละ ฉันคิดว่าให้นายช่วยจะได้ไม่ยุ่งยาก”“ฉันกลับมาช้าไปก้าวหนึ่งใช่ไหม?”โจวอวี้ชวนหัวเราะ หันมองกล่องของขวัญบนโต๊ะน้ำชาที่ว่างเปล่า “นั่นเป็นของขวัญที่เธอให้ฉันเหรอ?”“พอดีคุณแม่เห็นเข้า รู้สึกชอบมากก็เลยเอาไปแล้ว”เวินซ่งตอบ “ถ้านายอยากได้ ครั้งหน้าให้คุณแม่เอาให้นายอีกอันแล้วกัน”โจวอวี้ชวนพยักหน้า ไม่ได้ถามต่อไปว่าเป็นอะไร “ถ้าคุณแม่ชอบก็ให้ท่านเถอะ”เขาไม่อยากไล่เรียงเหมือนกับการกระทำของเขา ในการแต่งงานสามปีที่ผ่านมาเมื่อก่อนเวินซ่งนึกว่าเขาเป็นคนสุภาพอ่อนโยน นิสัยดี ตอนนี้ถึงได้มารู้ทีหลังว่าเป็นคนยังไงก็ได้กับของขวัญที่เธอให้ยังไงก็ได้ กับคนอย่างเธอยังไงก็ได้ ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาลอยตัวอยู่ข้างนอก

สายตาเวินซ่งกวาดผ่านเสิ่นหมิงถังที่อยุ่หลังเขา พูดเสียงเรียบ “ไม่ต้องหรอก ถงอู้รอฉันอยู่”“เวินซ่ง”สุดท้ายโจวอวี้ชวนก็มองเห็นความผิดปกติของเธอบ้าง เลยจับข้อมือเธอไว้ “รอก่อน”เวินซ่งอยากดิ้นให้หลุด แต่เขาไม่ขยับสักนิด เพียงหันหลังพูดกับเสิ่นหมิงถัง “เธอไปที่รถก่อน”“ได้ คุณมีอะไรก็คุยกับเสี่ยวซ่งดีๆ”ภายนอกเสิ่นหมิงถังยังถือว่าใจกว้าง แต่กลับกำมือแน่น ก่อนขึ้นรถยังถลึงตาใส่เวินซ่งอย่างไม่สบอารมณ์ปลายนิ้วโจวอวี้ชวนถูข้อมือด้านในของเวินซ่ง ไตร่ตรองแล้วพูด “เรื่องที่เธอทำร้ายหมิงถังในโรงพยาบาลครั้งก่อน หมิงถังรับปากว่าจะไม่แจ้งความ ไม่ถือสา ฉันเองก็รับปากหมิงถัง เรื่องย้ายบ้านให้เลื่อนไปก่อน”ทั้งที่แค่ใช้วิธีเดียวกันคืนสนองกลับไปเท่านั้น แต่ตอนนี้เขาทำท่าเหมือนเสิ่นหมิงถังใจกว้างและไม่ถือสาหาความกับเธอส่วนเขา ก็ต้องทำเพื่อเธอ ยอมรับปากคนที่ตัวเองชอบอย่างไม่มีทางเลือก โดยให้อยู่ที่บ้านต่อไปดูเหมือนพวกเขาต่างก็ต้องรับผิดชอบจากความวู่วามและไร้เหตุผลของเธอ“ถ้าฉันเป็นคนอยากแจ้งความล่ะ?”“อะไรนะ?”“ฉันถูกผลักให้ตกจากบันไดที่สูงขนาดนั้น ล้มจนหัวแตกเลือดอาบ แจ้งความไม่ได้เหรอ?”

อาจารย์นั่งอยู่บนเก้าอี้ของห้องสำนักงานตรงข้ามเวินซ่งรู้สึกมีแรงกดดันเป็นเท่าตัว เขียนใบสั่งยายังต้องให้อวี๋เฉิงอั้นดูอีกรอบคนไข้ได้รับการแนะนำจากเพื่อน จึงล้อเล่น “หมอเวิน คุณทำแบบนี้ทำให้ฉันนึกว่าตัวเองกำลังป่วยหนักหรือเปล่า”คนไข้ของคลินิกต่างรู้ดี อวี๋เฉิงอั้นเป็นอาจารย์ของเธอกับเจียงสวินมู่อวี๋เฉิงอั้นยิ้มแล้วพูดว่า “วางใจเถอะ เธอรักษาโรคหายากโดยเฉพาะ กรณีของคุณถือเป็นเรื่องเล็กสำหรับเธอ แต่เวลาอยู่ต่อหน้าผม ยัยเด็กคนนี้มักจะรู้สึกว่าตัวเองยังเป็นเด็ก”เขากวาดตามองใบสั่งยาแวบหนึ่ง แล้วยื่นให้เวินซ่งหลายปีมานี้ เวินซ่งคือคนที่มีพรสวรรค์ด้านแพทย์แผนจีนมากที่สุดที่เขาเคยเจอหากไม่ใช่เพราะคุณหญิงใหญ่ตระกูลซางจงใจกดขี่ เกรงว่าลูกศิษย์คนนี้ของเขาจะเจริญรุ่งเรืองกว่านี้ร้อยเท่าพันเท่าไม่ถึงขนาดวิจัยและพัฒนายาออกมาตัวหนึ่ง ก็ยังไม่กล้าลงชื่ออย่างเป็นทางการ“แนวคิดถูกต้อง ปริมาณก็พอดี แค่หนึ่งชุดก็เห็นผลแล้ว”รายงานผลการตรวจส่องกล้องลำไส้ใหญ่ของคนไข้คือลำไส้อักเสบขั้นรุนแรง เคยกินทั้งยาจีนและยาตะวันตกมาระยะหนึ่ง แต่อาการเป็นๆ หายๆ ตลอด ถึงได้มาหาเวินซ่งหลังเวินซ่งตรวจชีพจร