บททั้งหมดของ Trapped In The Zillionaire’s Sweet Obsession: บทที่ 351 - บทที่ 360

“...BECAUSE WE CAN HAVE MORE TIME ALONE.”Nandidiring napaatras si Czarina, pero hindi niya napansin ang upuang nasa kanyang likuran, kaya naman nabangga siya roon at nawalan ng balanse.Sa isang iglap, inabot ni Damion ang kamay niya at hinila siya papasok sa mga bisig nito.Naninigas ang ekspresyon ni Damion. “Rina! Ayos ka lang ba?”Napapikit si Czarina. Nanginginig ang dibdib sa gulat. Ngunit nang mapagtanto niyang yakap siya ni Damion, agad siyang nanlaki ang mata at itinulak ito.“Huwag kang lumapit sa ‘kin!”Napakunot ng noo si Damion. “Tinutulungan lang kita. If you felt I was being presumptuous… then I’m sorry.” May anong kirot na naramdaman si Czarina nang marinig niya ang banayad na paghingi ng tawad ni Damion. It felt so sincere na hindi niya maiwasang masaktan at the same time taasan ang pader sa pagitan nilang dalawa.“If you’re sorry, then leave,” Mariing said ni Czarina. “Don’t disturb my rest.”Kitang-kita ang pagtataboy niya, pero hindi umalis si Damion. Sa halip, t

“…MADALI SIYANG MA-POISON!”Nanigas si Damion sa narinig. Nakaramdam siya ng takot at hindi niya mapigilang mag-alala kay Czarina.“Ano pa ang hinihintay mo?” singhal niya kay Wendy. “Dalhin na natin sa ospital!”“No!”Handa na sanang tumakbo si Damion paakyat sa kwarto ni Czarina nang bigla siyang pigilan ni Wendy. Mahigpit nitong hinawakan ang manggas ng puting polo niya.“What do you mean by no?” halos pasigaw na tanong ni Damion. “Kung na-food poison si Rina, mas dapat dalhin sa ospital!”Kumunot ang noo niya. Hindi niya mawari kung bakit siya hinaharang gayong halata namang masama ang pakiramdam ni Czarina.“Hindi ba masama ang pakiramdam ni Rina? We—”“Masama nga!” putol ni Wendy, napapa-roll eyes pa sa inis. “Pero kung hindi dahil sa nangyari noon, hindi matatakot si Czarina sa ospital!” Saglit siyang huminga nang malalim bago idinugtong, mas mahinahon. “Isa pa… hindi naman ganun kalala.”Ngunit hindi kumbinsido si Damion. “As long as it’s related to Rina, there’s no such thin

“....ANONG GINAWA MO SA KUYA KO?”“Did you control him?!” sunod na tanong ni Czarina. Namumula ang pisngi sa galit.“With his abilities, who can control him?” malamig na sagot ni Damion. “Your brother is strong. He can handle himself. You don’t need to worry.”Pero kabaligtaran ang naramdaman ni Czarina.Don’t worry? Imposible.Hindi ganoon ang Kuya Carlo niya—hindi ito basta nawawala nang walang dahilan. At higit sa lahat, hindi siya nito basta iiwan.Hindi. Hindi niya matanggap.Napansin ni Damion ang biglang paglayo ng tingin ni Czarina. Yung matapang niyang anyo kanina ay unti-unting napalitan ng pagod at pagkalito.At sa unang pagkakataon, lumambot ang ekspresyon niya.Lumapit siya at marahang hinawakan ang braso ni Czarina, hinihila ito palapit.“Your brother doesn’t want you worrying like this,” mahinahon niyang sabi. “Ang kaya mo lang gawin ngayon… is take care of yourself.”Ngunit agad siyang tinulak ni Czarina.“Don’t touch me.”“If it weren’t for you,” mariin niyang sabi, “

“...I’M READY TO GO WITH HIM.”Napahapo sa noo si Wendy, napapikit nang mariin at bumuga ng hangin.How could her friend be so smart and naive at the same time?“Kung gusto ka talagang kunin ni Kuya Carlo, he would’ve warned you! Para naman, mentally prepared ka! Pero kung lalabas ka bigla nang ganito… binigyan mo lang ng dahilan para pagsuspetsyahan ka ni Damion!”Lumalim ang tingin niya. “And I saw you earlier. Nakikipagtalo ka na naman sa kanya. Aren’t you afraid na magalit siya at ikulong ka na naman?” Nang mabanggit si Damion, sumimangot si Czarina.“Hindi ko lang matansya ugali niya,” malamig niyang sagot. “Acting like he’s always right.”“Zari…” Napailing si Wendy. Mas tumalim ang boses. “They don’t just have the right to speak—may power sila. Kung mainis si Damion, kaya ka niyang ikulong sa madilim na kwarto in a heartbeat!” Napakunot ang noo ni Czarina. Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.“We’re under someone else’s roof now,” pagpapatuloy ni Wendy. “Kung ayaw mong yumuk

“…AYOKONG MAGKAROON PA NG KAHIT ANONG KONEKSYON SA KANYA.”Napayuko si Wendy. Nanginginig ang daliri habang pinipisil ang sariling palad.“Pero…” dahan-dahan niyang sabi, “sa ngayon… parang imposible ‘yon.”Napatingin si Czarina sa kisame, blangko ang mga mata.“Mas lalo lang siyang maghihigpit,” bulong niya. “Kapag nalaman niyang buntis ako… baka mas lalo niyang bantayan ang bawat galaw ko.”Napabuntong-hininga si Wendy at napakamot sa ulo.“That’s true…” amin niya. “But maybe we can use it too. Kung hindi ka pa makakaalis agad… at least gamitin natin ‘yung pregnancy para mas maging comfortable ka habang nandito ka pa.”Napalingon si Czarina, matalim ang tingin.“Comfortable?” ulit niya. “Sa mansyon niya? Sa ilalim ng kontrol niya?”Tahimik si Wendy. Walang maisagot. Dahan-dahang tumagilid si Czarina at humiga ulit, pero hindi pumikit. Hindi siya makatulog. Buong gabi siyang nakatitig sa kisame, parang hinihintay ang umaga—o ang katapusan.At nang sumikat ang araw, mas lalo lang siy