“…GUSTO KONG KAININ YUNG FRIED NOODLES NG KUYA KO.” Tumaas ang baba niya habang nakatitig kay Damion. “Go,” dugtong niya, mapanukso ang tono. “Research it.”Sandaling natahimik si Damion, pero imbes na mainis, bahagya pa siyang ngumiti.“That’s easy,” sagot niya, puno ng kumpiyansa. “I’ll definitely make you happy.”Tinaas niya ang kamay, parang gusto sanang haplusin ang ulo ni Czarina, ngunit natigilan siya sa ere. Maya-maya, ibinaba rin niya iyon—naalala niyang hindi siya dapat lumampas.“You… rest first,” mahinahon niyang sabi. “I’ll go back and prepare it for you.”Pagkatapos noon, mabilis siyang lumabas, parang hangin.Nang tuluyan siyang mawala, saka lamang nakahinga nang maluwag si Czarina.Ilang segundo pa lang ang lumipas, bumukas ang pinto. Si Wendy ay hingal at halatang nagmamadali.“Anong sinabi mo kay Damion?” agad niyang tanong. “Bakit ang bilis niyang umalis?”“Pinagawa ko lang naman ng fried noodles,” sagot ni Czarina. “But I doubt he’ll bother me for a while.”Napakun
อ่านเพิ่มเติม