Semua Bab บังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+): Bab 201 - Bab 210

“เฮีย บ้า....น้องจะไม่เชื่อเฮียแล้ว ไหนบอกว่าจะจีบไง เอะอะก็จะเอาน้องอย่างเดียว”“ก็น้องน่าเอา แล้วใครจะทนไหว” ระพีพัฒน์ยังเถียงต่อ ก็ใช่ไง เมียเขาโคตรน่าเอา ใครมันจะทนไหววะ“อี๋ อีเฮียลามก น้องไม่คุยกับเฮียแล้ว ออกไปนอนนอกห้องเลย” รินลณีแหวใส่ชายหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีทางนิตินัย ซึ่งตอนนี้สามีของเธอก็อยากจะมอบความเป็นสามีทางพฤตินัยให้เธอเหลือเกิน สบโอกาสเมื่อไหร่ คอยแต่จะแทะโลมเธอตลอด“ไม่ ห้องเฮีย...เฮียจะนอนกับเมีย”“ถ้าเฮียไม่ไป น้องจะไปเอง”“ถ้าน้องไป เฮียจะฟ้องพ่อน้อง”“เฮีย!”ใช่สิ เขาเถียงสู้เธอไม่ได้ แต่เขาก็มีตัวช่วย ดูซิว่าพ่อเธอจะว่ายังไง ถ้าลูกสาวคนเดียวไล่ผัวออกไปนอนนอกห้องรินลณีมองเขาอย่างหาเรื่อง ก่อนหน้านี้เธอยังปลื้มความน่ารักของเขาอยู่เลย แล้วดูสิ พอเชื่อใจ ก็ตั้งใจจะงาบเธออย่างเดียว“ก็น้องขู่เฮียก่อน เฮียก็ต้องฟ้องพ่อ”“ก็เฮียจะ...จะ...” รินลณีกระดากปากถ้าจะพูดว่ามีอะไรกัน เขานี่มันเผลอไม่ได้เลย...แบบนี้เธอคงไม่ต้องสงสัยแล้วมั้งว่าเขาเป็นเก้งเป็นกวางไหม ดูแล้วเขามันเสือชัด ๆ เสือหิวอีกต่างหาก“ทำไมผัวจะเอาเมียแล้วทำไม่ได้ เมื่อไหร่จะยอม น้องก็รู้ว่าเฮียรักน้อง

“คนอื่นกูไม่นับเป็นเมีย กินกันขำ ๆ รินณีคนเดียวที่กูนับเป็นเมีย!” ระพีพัฒน์เสียงดังใส่เพื่อน เพราะอดโมโหไม่ได้ที่มันมาหาว่าเขาเป็นเสือซุ่ม ถ้าเมียรักมาได้ยินจะคิดยังไง“โอเค กูรู้แล้ว เมียมึงคือใคร โน่น มาโน่นแล้ว” ชายหนุ่มทั้งสองมองไปยังประตูชั้นล่างสุดที่เปิดเข้ามาพร้อมสาวสวยของดีวิศวะ ดีงามอย่างที่เขาร่ำลือกันจริง ๆ“น้องรินณีนี่โคตรสวย” เอกภพหรือว่าที่หมอเอก ผู้เป็นเอกเรื่องการหลีสาว มองภรรยาเพื่อนแบบลืมตัว“นั่นเมียกู!” ระพีพัฒน์เห็นสายตานั้นแล้วก็อดก่นด่ามันไม่ได้ ดูมันสิ เมียเพื่อนก็ไม่เว้น ไอ้เวรตะไล“ถ้ากูจำไม่ผิด เหมือนกูได้ยินว่ามึงเป็นผัวเก็บน้องเขา” เอกภพยังไม่หยุดยั่วเพื่อนรัก เขาแค่ชื่นชมในความงามของรินลณี แต่เขาไม่ได้คิดจะแย่งเพื่อน ของเพื่อนก็คือของเพื่อน ผู้หญิงไม่ได้มีน้อยขนาดต้องไปแย่งของเพื่อน“ไอ้เอก เดี๋ยวมึงได้โดนตีนกู ฝากไว้ก่อนนะมึง กูต้องไปรับน้องละ” เขารีบวิ่งลงไปชั้นล่างเพื่อพาแฟนสาวไปกินข้าวบริเวณโรงอาหารในส่วนของพนักงานโรงพยาบาล แต่มันก็ไม่ได้ส่วนตัวอย่างที่เขาอยากให้เป็น เพราะไอ้พวกเพื่อนที่ไม่มีมารยาทตามมานั่งเสนอหน้าเต็มโต๊ะ“พวกมึงไม่เคยเรียนมารยาทมา

“เออ วันเสาร์นี้วันเกิดน้องพอลลี่ น้องฝากชวนไปงานวันเกิด พวกมึงไปไหม” ระพีพัฒน์เอ่ยถามเพราะเขาไม่แน่ใจว่าเพื่อนจะไปด้วยหรือเปล่า ปกติก็มีไปเที่ยวกันบ้าง ส่วนมากก็เดือนละครั้งหรือสองครั้ง เพราะชีวิตการเป็นหมอก็ยุ่งมากจนไม่มีเวลาอยู่แล้ว การไปเที่ยวสถานบันเทิงจึงไม่ได้อยู่ในแผนของพวกเขาหลังจากรินลณีกลับบ้านในตอนบ่ายของวันนั้น ทั้งเอกภพ ภีม และพายุก็ลงความเห็นว่า ความหลงเมียของระพีพัฒน์นั้นคงไม่มีใครเทียบได้อีกแล้ว และฟังจากที่เพื่อนของพวกเขาเล่าแล้ว มันคงไม่ได้เพิ่งจะหลงรักน้องสาวข้างบ้านคนนี้ แต่คงหลงรักมานานแล้วบทที่ 13 คุณหมอหลงเมียรินลณีมองสามีตีทะเบียนของเธอตักอาหารเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อยก็อดดีใจไม่ได้ เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เธอทำอะไรให้เขากิน ตั้งแต่ตอนที่เธออยู่มัธยมปลายแล้ว ไม่ว่าเธอจะทำอะไรให้กิน เขามักจะกินอย่างเอร็ดอร่อยแบบนี้ทุกครั้ง ถึงเธอจะไม่ชอบทำอาหาร แต่ถ้าเขาหิว เธอก็ต้องยอมทำให้เขากินทุกครั้งเธอกับเขาอยู่ในช่วงชีวิตของกันและกันมาสิบกว่าปี จะว่าเร็วก็เร็ว จะว่านานก็นานนะตอนที่เธอเรียนมัธยม เพื่อน ๆ ของเธอกับภัคณิกาจะชอบมาที่บ้านกันบ่อย ๆ เพราะอยากให้ระพีพัฒน์ติวหนังส

“นี่ย่ะของขวัญวันเกิด” รินลณียื่นของขวัญวันเกิดให้เพื่อน“ของแกหรือของพี่หมอพัฒน์” พอลลี่เอ่ยถาม“ของฉันกับเฮียนั่นแหละ จะเอาไม่เอา เรื่องเยอะ”“เอาจ้ะเอา เดี๋ยวพี่หมอพัฒน์เสียใจ จริงไหมคะพี่หมอ”ระพีพัฒน์ระบายยิ้มออกมา“นี่ของฉันสองคน” ใบบัวกับใบเฟิร์นยื่นของขวัญวันเกิดให้ ทั้งสี่คนก็กอดกันอีกครั้ง ก่อนที่จะถ่ายรูปหมู่กันสี่คน แล้วแต่ละคนก็ย้ายไปที่โต๊ะด้านในซึ่งนั่งแยกกัน รินลณีไปนั่งกับเพื่อนสาว ส่วนระพีพัฒน์ไปนั่งกับเพื่อน ๆ ของเขา ซึ่งโต๊ะติดกัน แต่มีผนังโซฟาตัวใหญ่กั้นไว้“วันนี้ทำไมสาว ๆ แต่งตัวเรียบร้อยจัง” เอกภพเอ่ยถามระพีพัฒน์เพราะอดแปลกใจไม่ได้ จากที่เคยเห็นรินลณีและเพื่อน ๆ ของเธอมาเที่ยวในบางครั้ง แต่ก็ไม่ได้แต่งตัวเรียบร้อยเหมือนจะไปวัดขนาดนี้“เออ นั่นสิ” ภีมเอ่ยสนับสนุนเพราะงงเหมือนกัน“เขาอยากให้เจ้าของวันเกิดเด่น เลยเลือกใส่ชุดแบบนี้” ระพีพัฒน์พูดพร้อมทั้งยกแก้วเหล้าในมือขึ้นจิบเมียเขาใส่อะไรก็สวย ชุดนี้ถึงจะเหมาะกับการไปวัดมากกว่ามาผับ แต่มันก็สวยน่ารัก เขาชอบ เมียเขาใส่อะไรก็สวยหมดแหละ ยิ่งตอนไม่ใส่ยิ่งสวย“นั่งด้วยได้ไหม” เสียงผู้ชายที่คุยกับโต๊ะด้านข้างใกล้กับโต

“แต่เฮียพัฒน์ไม่ชอบขนมจีนไม่ใช่เหรอ” ภรรยาสาวยังอดห่วงสามีไม่ได้เพราะเขาไม่ชอบกินขนมจีน“มีอาหารอย่างอื่นด้วย กับข้าวตั้งหลายอย่าง ไม่ต้องห่วงหรอก แหม ห่วงพี่เขาจังนะ”“แม่ณีไม่แซวหนูสิคะ” รินลณีเรียกแม่ของระพีพัฒน์ว่าแม่ณีมาแต่ไหนแต่ไร เพราะเธอสนิทสนมกับภัคณิกาจนเหมือนเป็นลูกสาวบ้านนี้อีกคน“แหม ก็แม่เห็นว่าหนูห่วงพี่ขนาดนี้ พี่คงไม่อดหรอกใช่ไหม” แม่สามีกล่าวตอบลูกสะใภ้ ดีใจมากที่ได้ลูกสะใภ้คนนี้ เพราะนอกจากจะน่ารักนิสัยดีแล้วยังทำอาหารอร่อย ฉลาดเป็นกรด ที่สำคัญร้องเพลงเพราะมาก เธอชอบให้รินลณีมาร้องเพลงให้ฟังบ่อย ๆ ตอนที่เด็กสาวยังเรียนมัธยมเคยคิดจะส่งเด็กสาวไปประกวดรายการแข่งขันร้องเพลง แต่ลูกชายเธอห้ามไว้ก่อน เพราะรินลณีไม่ชอบเป็นจุดสนใจ เลยไม่อยากทำอาชีพด้านวงการบันเทิง“ค้างที่บ้านกันกี่คืนล่ะพัฒน์” ระพี พ่อของระพีพัฒน์ ซึ่งก็เป็นอาจารย์หมอที่โรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง อาจารย์หมอระพีนอกจากจะเป็นอาจารย์หมอแล้ว สิ่งหนึ่งที่ท่านชอบทำเป็นชีวิตจิตใจคือการเป็นแพทย์อาสา ท่านทำงานแพทย์อาสาตั้งแต่เมื่อเกือบสิบห้าปีที่แล้ว และยังคงทำมาตลอด ตอนนี้แม้ไม่ได้ไปออกตรวจในที่ทุรกันดารเหมือนเมื่อก่อนแล