Tous les chapitres de : Chapitre 191 - Chapitre 200

“นี่เจ้าเห็นเขาเป็นคนอย่างไรกัน เรื่องไม่ดีของคนที่ตนรักมีหรือจะยอมพูด ขนาดมารดาไม่สนใจยามที่เขาป่วยแทบตายแล้วเราไปเห็น เขายังมิยอมพูดจาให้ร้ายสตรีนางนั้นเลยสักคำ”“แล้วฝ่าบาท...”“หลายวันที่ผ่านมาเขามิค่อยสบายจึงละเมอถึงเจ้ามากไปสักหน่อย เสวียนซือชิง ความจริงเราชอบใจที่เจ้าทำให้เขารู้จักคำว่ารักและเห็นใจผู้อื่น แต่ก็เสียใจที่เจ้าใจร้ายกับเขามาก อย่างไรฟาหยางก็เป็นน้องชายที่เราเอ็นดู สมควรให้อยู่ในวังหลวงต่อสักพักเพื่อความสบายใจ”“ฝ่าบาทโปรดคืนท่านอ๋องให้หม่อมฉันเถิดนะเพคะ!” เสวียนซือชิงทนความกดดันมิไหว รีบโพล่งออกไปโดยไม่สนใจโทษทัณฑ์ใด ๆ อีกแล้ว“เหตุใดจึงอยากได้คืน มิใช่ว่าเจ้าเกลียดชังน้องชายของเราหรอกหรือ”“ไม่เกลียดไม่ชังเพคะ ก่อนหน้านี้มีไม่เข้าใจกันบ้าง แต่ยามนี้หม่อมฉันเข้าใจทุกอย่างแล้วเพคะ”“พระชายาเสวียน นี่เจ้าหมายความว่า....”“หม่อมฉันรักท่านอ๋อง ยินดีลืมเรื่องราวแย่ ๆ ขอเพียงฝ่าบาทเมตตาคืนตัวท่านอ๋องให้หม่อมฉัน หม่อมฉันยอมทุกอย่างแล้วเพคะ”“ในเมื่อเจ้าก็รักเขามากขนาดนี้ ไยไม่ทำความเข้าใจกันให้มากเล่า เสวียนซือชิง มิใช่ว่าเราไม่เห็นใจที่เจ้าถูกฟาหยางทำร้ายจิตใจ แต่เขาเป็น

“แต่หนิงเอ๋อร์ห่วงท่านพ่อนี่เจ้าคะ” เสวียนหนิงอันสูดจมูก นางมีนิสัยไม่ชอบร้องไห้ยามอยู่ต่อหน้าท่านอาหลี่จินหมิง จึงพยายามกลั้นน้ำตาไว้อย่างสุดความสามารถ“หากห่วงก็ต้องทำตัวเป็นเด็กดีอย่างที่ท่านพ่อสอน ท่านพี่หลี่ หากไม่เป็นการรบกวนจนเกินไป”“ช่วงนี้งานไม่เยอะแล้ว สามารถอยู่เป็นเพื่อนหนิงเอ๋อร์ได้...ท่านหมอออกมาแล้ว!”หลี่จินหมิงร้องออกมาอย่างยินดี เมื่อเห็นท่านหมอหวงเทาออกมาจากห้องบรรทมของท่านอ๋อง สีหน้าของชายชรายังมีรอยยิ้มแต้มอยู่บ้าง จึงเดาได้ว่าตวนอ๋องเฉินฟาหยางมิได้มีอาการป่วยที่หนักจนเกินไป“ท่านหมอเจ้าคะ ท่านพี่เป็นอย่างไรบ้าง!”“อาการทางกายของท่านอ๋องมิได้อันตรายมากนัก ทว่าทางใจค่อนข้างสาหัสพอสมควร แต่ในเมื่อพระชายาอยู่ที่นี่ก็ไม่มีอะไรน่าห่วงแล้ว คอยดูแลให้กินดื่มและเพิ่มปริมาณทีละน้อย มิต้องฝืนใจหากไม่ต้องการ”ท่านหมอหวงเทาวินิจฉัยว่าตวนอ๋องอยู่ในสถานที่สกปรกนานหลายวัน จึงมิยอมกินดื่มอันใดหรือพูดให้ถูกต้องก็คือกินอันใดไม่ลง เรื่องนี้ต้องค่อย ๆ แก้ไข รีบเร่งมากไปย่อมมิใช่เรื่องดี“ท่านพี่คงหมดแรง ข้าจะเข้าไปป้อนอาหารให้เขา”“เจ้าอย่าเพิ่งใจร้อน ท่านอ๋องเพิ่งจะหลับไปได้ไม่นาน

‘ชิงชิงยอดรัก พี่ไม่รู้ว่าเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ได้แต่ภาวนาต่อสวรรค์ว่าให้เจ้ามีความสุขและร่างกายแข็งแรง ส่วนพี่ยังคงไร้ความสุขและคิดถึงเจ้ามากเหมือนเดิม ชิงชิงยอดรัก พี่ขอสารภาพว่าหลายวันมานี้ทำตัวไม่เป็นผู้ใหญ่ หากเจ้าอยู่ด้วยก็คงจะกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานน่าฟังให้พี่ใจอ่อน แต่ในเมื่อเจ้าไม่อยู่พี่จึงวางแผนทำเรื่องไม่สมควร เจ้าก็รู้ว่าพี่รักแรงเกลียดแรง เมื่อได้ยินข่าวลือว่าองค์ชายรองรอดมาแล้วต้องการตำแหน่งองค์ชายรัชทายาท พี่จึงแกล้งปล่อยข่าวว่าเขาน่าจะได้ตำแหน่ง ส่งผลให้องค์หญิงไป๋ซูหลินหลงกลจนหว่านเสน่ห์ รวบรัดเขามาเป็นพระสวามี ทำเพียงเท่านี้องค์ชายรองก็มิใช่คู่แข่งของผู้ใดแล้ว แต่ปัญหาใหญ่ต่อจากนี้คือพี่ต้องกวดขันองค์ชายสาม แม้เขาไม่ฉลาดล้ำ แต่หากได้พี่คอยช่วยเหลือจะต้องประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน ชิงชิงเห็นด้วยหรือไม่’‘ชิงชิงยอดรัก เมื่อคืนที่ผ่านมาพี่ถูกวางยาปลุกกำหนัด จึงโยนสตรีที่ถูกว่าจ้างนางนั้นออกนอกห้องอย่างไม่เบามือนัก หากเจ้าเห็นจะต้องดุว่าพี่ใจร้ายแน่ ๆ ชิงชิง แม้ร่างกายปรารถนาอย่างมาก แต่ใจพี่กลับถึงนึกแต่หน้าหวาน ๆ ของเจ้า อยากกอดเจ้า จูบเจ้าแต่เพียงผู้เดียว วันน

“ไม่ได้เจ้าค่ะ อย่างไรคืนนี้ซือชิงก็จะกอดท่านพี่ ไม่ปล่อยให้นอนบนเตียงตามลำพังอีกแล้ว”เสวียนซือชิงกดมือหนาลงบนเตียง มิยอมให้ตวนอ๋องโบกมือไล่เหมือนที่ผ่านมา ก่อนพาร่างที่สวมเพียงตู้โตวสีแดงสดที่เขาชอบ สอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มผืนหนานุ่มอย่างใจเย็นตวนอ๋องเฉินฟาหยางไม่ดิ้นหนีแล้ว...เขาปล่อยให้วงแขนเรียวพาดลงบนแผ่นอกกว้าง ทั้งยังโอบกอดร่างเล็กเข้ามาแนบชิด กระซิบคำที่มีความหมายตรงกันข้ามกับสิ่งที่เขาละเมอกล่าวในทุกค่ำคืน“หอม ยอดรักของพี่หอมมากเหลือเกิน”“ท่านพี่...”เสวียนซือชิงได้ยินเขากล่าวออกมาเพียงเท่านั้นก็ดีใจแทบร้องไห้ แต่ยังสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้เพราะมิอยากให้น้ำตาแห่งความดีใจ ปลุกบุรุษที่ต้องพักผ่อนให้มากตื่นขึ้นมาก่อนเวลาอันสมควร“หายเร็ว ๆ นะเจ้าคะ ซือชิงกับลูกคิดถึงท่านพี่จะแย่แล้ว”เสวียนซือชิงพร่ำบอกว่าจะดูแลจนกว่าจะหายดีและไม่หนีจากให้เขาต้องทรมานใจอีกแล้วเป็นเช้าที่อบอุ่นเหลือเกิน...เสวียนซือชิงขยับตัวเล็กน้อยก็พลันหยุดนิ่ง เมื่อคืนจำได้ดีว่านางหลับนอนในสภาพกึ่งเปลือย มีเพียงตู้โตวสีแดงที่บัดนี้หายไปจากร่างแล้ว เหลือเพียงฝ่ามืออุ่นร้อนที่เข้ามารองรับดอกบัวคู่งามอย่างทะนุถนอมแ

ตวนอ๋องเฉินฟาหยางเปลี่ยนอารมณ์อย่างรวดเร็ว เมื่อตระหนักได้ว่าตนกำลังทำให้พระชายาคนงามมิสบายใจ ยิ่งครรภ์ของนางใหญ่มากเท่าใด เขาก็ยิ่งกังวลมากขึ้นเท่านั้น แต่นั่นก็ยังมิใช่เหตุผลสำคัญที่ทำให้อารมณ์เสียอยู่ดี“หรือว่าท่านพี่เสียใจที่ยอมให้ข้ามีลูก...” เสวียนซือชิงอยากมีลูกอีกสองสามคน เจ้าก้อนแป้งเองก็อยากมีน้องด้วยเช่นกัน มิได้คิดว่าตนเองจะต้องเป็นบุตรสาวคนเดียวของครอบครัวแต่อย่างใดเสวียนหนิงอันเติบโตอย่างงดงาม กลายเป็นสาวน้อยน่ารัก กิริยามารยาทสมกับเป็นคุณหนูในห้องหอ ทั้งเค้าโครงความงามยังปรากฏตั้งแต่ยังเยาว์วัย ยามนี้อายุได้สิบปีแล้ว มีดื้อดึงเอาแต่ใจไปบ้าง แต่โดยมากแล้วตวนอ๋องผู้เป็นบิดามักจะสั่งสอนและให้คำปรึกษาที่ดี เรียกได้ว่าบุตรสาวสนิทกับบิดามากกว่ามารดาเสียด้วยซ้ำไป“ว่าอย่างไรเจ้าคะท่านพี่”เสวียนซือชิงถามอย่างน้อยใจ นางทราบดีว่าตวนอ๋องมิต้องการให้นางตั้งครรภ์อีก โดยอ้างเหตุผลว่ากลัวนางไม่ปลอดภัย ครรภ์อาจไม่แข็งแรงจนแทบเอาชีวิตไม่รอดเช่นคราวก่อน กว่าจะออดอ้อนให้เลิกดื่มยาเพื่อมิให้สตรีที่ร่วมหลับนอนตั้งครรภ์ได้ก็ใช้เวลานานหลายปี แต่นั่นก็ต้องแลกกับการดูแลตัวเองอย่างมากเพื่อให้