Tous les chapitres de : Chapitre 181 - Chapitre 190

หากมีเช้าใดที่หม่นหมองที่สุดในชีวิตของเสวียนซือชิง มันคงหนีไม่พ้นเช้านี้ที่ต้องตอบคำถามเจ้าก้อนแป้งว่าเหตุใดจึงต้องตระเตรียมข้าวของเพื่อออกเดินทางอีกครั้ง ทั้งยังตอบไม่ได้ว่าบิดาของนางจะร่วมเดินทางไปด้วยหรือไม่ และเมื่อเป็นเช่นนั้นแล้ว มีหรือที่เสียงร้องไห้อย่างเอาแต่ใจจะไม่ดังลั่นจวน“เช่นนั้นรอหนิงเอ๋อร์คุยกับท่านอ๋องให้เข้าใจก่อน แล้วค่อยเก็บของต่อในภายหลังเถิด”เสวียนซือชิงออกคำสั่งต่อสาวใช้ให้พาเจ้าตัวน้อยไปเล่นในสวนอย่างที่นางชอบทำเป็นประจำ ส่วนตนเองก็นั่งรออย่างใจเย็นเพราะเห็นว่ายังเช้าอยู่มาก ตวนอ๋องเฉินฟาหยางเพิ่งได้รับมอบหมายงานใหม่ เรื่องนอนดึกตื่นสายจึงมิใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใดเขาเหนื่อยอย่างมากเรื่องนั้นนางย่อมรู้ดีที่สุด แม้ไม่เชี่ยวชาญในเรื่องการใช้ชีวิตคู่จนทุกอย่างพังทลาย แต่ปฏิเสธมิได้ว่าตวนอ๋องเฉินฟาหยางเป็นบุรุษที่มีความสามารถ เรื่องสำคัญที่ต้องใช้งบประมาณ ย่อมเป็นเขาที่ต้องคอยตรวจดูเพื่อมิให้มีข้อผิดพลาดอันใดเกิดขึ้นในภายหลังแน่นอนว่ามีคนไม่มากที่ทราบเรื่อง เรียกได้ว่าตวนอ๋องคือที่ปรึกษาลับขององค์ฮ่องเต้เหวินจวินก็มิผิดนัก หากจะมีเรื่องอันใดที่มองดูแล้วขัดตาไปบ้

“กระหม่อมทราบชัดว่าเสด็จพี่สุขภาพดีอย่างมาก หาไม่แล้วคงมิได้มายืนหัวเราะเยาะ...” คำพูดที่ตั้งใจจะกล่าวถูกขัดด้วยอาการไอ อากาศภายนอกแม้อบอุ่นดี แต่การอยู่ในน้ำที่สูงเท่าอกตลอดคืนนั้นมิใช่เรื่องที่ร่างกายมนุษย์ จะอดทนได้ แม้มนุษย์ผู้นั้นคือตวนอ๋องผู้มีร่างกายแข็งแรงกำยำก็ตามที“เจ้าตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ก็เพราะตนเอง อย่าคิดโทษเราโดยเด็ดขาด”“กระหม่อมทราบดีว่าทุกอย่างล้วนเป็นผลของการกระทำ แต่ก็นับว่าเป็นเรื่องที่สมควรกระทำที่สุดแล้ว”เวรยามในวังหลวงแน่นหนาอย่างมาก แต่กระนั้นเฉินฟาหยางก็ยังลักลอบเข้ามาจนถึงห้องที่องค์ชายรัชทายาทเหวินอวิ๋นฝูเคยแจ้ง ว่าใช้เป็นที่เก็บเถ้ากระดูกของรองแม่ทัพเสวียนซือเหยา ทุกอย่างดูง่ายไปหมด จนกระทั่งซุนกงกงนำเหล่าองครักษ์เข้ามาล้อมจับ ปิดหนทางมิให้หนีไปไหนได้อีกหากใช้กำลังก็คงพอเอาตัวรอดได้ แต่ทำเช่นนั้นแล้วเสวียนซือชิงอาจตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก ไหนจะต้องกังวลเรื่องเจ้าซาลาเปาน้อยจอมเอาแต่ใจ สุดท้ายตวนอ๋องเฉินฟาหยางจึงทำได้เพียงต่อรองกับบุรุษผู้สวมอาภรณ์ลวดลายมังกร ยอมรับโทษทัณฑ์เพื่อแลกกับของสำคัญและความปลอดภัยของสองชีวิตที่เขารักอย่างมากที่สุดแล้ว“หากเจ้าคิดให

นับได้ตั้งแต่รับเถ้ากระดูกของบิดา เสวียนซือชิงก็ตกอยู่สภาวะอารมณ์แปรปรวน พริบตาหนึ่งมีความสุขแทบหุบยิ้มไม่ได้ อยากให้พ่อบ้านชราจัด เตรียมรถม้าเดินทางออกนอกเมือง เลือกหน้าผาสูงชันสักแห่งตามความฝันที่ผู้ให้กำเนิดปรารถนา แต่พอนึกได้ว่าบุรุษที่ทำเรื่องนี้ให้เป็นความจริงยังไม่หวนคืนกลับมา นางกลับทุกข์ใจจนต้องแอบร้องไห้ตามลำพังในยามค่ำคืนเก้าวันแล้วที่ตวนอ๋องเฉินฟาหยางไม่โผล่มาให้เห็นหน้า มิแน่ใจว่าติด ราชกิจในวังหลวงหรือว่าพบเจอเรื่องอันตรายอื่นใด นางร้อนใจจึงขอให้พ่อบ้านชราสอบถามไปทางองค์ชายรัชทายาทเหวินอวิ๋นฝู แต่คำตอบที่ได้กลับมามีเพียงว่าเสด็จอามีธุระสำคัญต้องจัดการ“เหตุใดการรอคอยจึงทำให้รู้สึกแย่นัก”เสวียนซือชิงตระหนักดีว่าการรอคอยนั้นเป็นเรื่องทรมานอย่างมาก ยามเริ่มรักและรอให้คุณชายเฉินหยางกลับมายังตำหนักเยว่ฉีว่าทุกข์ใจอย่างที่สุดแล้ว แต่กลับเทียบไม่ได้กับการรอคอยให้ตวนอ๋องเฉินฟาหยางกลับออกมาจากวังหลวงที่นางจำได้ดีว่ามิใช่สถานที่ที่เขาได้รับอนุญาตให้เข้าไปโดยง่าย‘...หลังจากสูญเสียสององค์ชาย เขาก็มิได้รับอนุญาตให้เข้าไปในวังหลวงอีก แม้มิใช่ผู้ที่ตัดสินใจผิดพลาด แต่องค์ฮ่องเต้ปัจจ

พ่อบ้านหวังอู่เล่าออกมาอย่างอึดอัดว่าพระมารดาขององค์ชายเฉินฟาหยางในยามยังเยาว์ไร้หัวใจอย่างมาก กระทั่งพระโอรสเสวยขนมที่ทำจากถั่วเหลืองต่อหน้าก็มิได้ทักท้วง แสร้งทำเป็นจำไม่ได้หรือมองไม่เห็นเพราะไม่อยากรู้สึกผูกพันกับสายเลือดที่เกิดจากบุรุษที่นางเกลียดชังนิสัยแสร้งไม่สนใจจนลืมปัญหาถูกถ่ายทอดให้เฉินฟาหยางอย่างสมบูรณ์“เขาลืมจริง ๆ เช่นนั้นหรือ”“พ่ะย่ะค่ะ หลายครั้งคนเรามีความสุขมากมักมองข้ามปัญหา ท่านอ๋องเองก็เช่นเดียวกัน แต่หากทรงปล่อยให้ตนเองทุกข์เมื่อใด ทุกอย่างก็จะยิ่งย่ำแย่จนทนมองไม่ได้ พระชายาคงมิทราบว่าท่านอ๋องโทษตัวเองที่ลืมทำลายจดหมายหย่า จนเป็นเหตุให้พระชายาต้องแบกครรภ์เข้ามาในเมืองหลวง ทรงทรมานตนเองด้วยการทำงานหนัก เรียกได้ว่าไม่หลับไม่นอน ไม่ดื่มไม่กินจนร่างกายผ่ายผอม โทษตนเองว่าเป็นเหตุที่ทำให้พระชายาตกพระโลหิตจนเกิดความสูญเสีย กว่าจะดีขึ้นได้ก็ใช้เวลาค่อนข้างนานพ่ะย่ะค่ะ”เสวียนซือชิงร่วมเตียงกับตวนอ๋องเฉินฟาหยาง ย่อมทราบดีว่าร่างกายของเขาผ่ายผอมไปมากจริง ๆ“แล้วเหตุใดจึงไม่บอกข้าว่าจะขอเถ้ากระดูกของท่านพ่อ เหตุใดต้องปิดบัง…” เสวียนซือชิงทราบคำตอบแล้วแต่มิกล้าพูด นึกไม่ถึ

เหล่าภมรและดอกไม้นานาพรรณที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนยามนี้กลับมิอยู่ในสายพระเนตรของฮ่องเต้เหวินจวิน เดิมทีเขาก็มิได้ชื่นชอบการออกนอกวังหลวง แต่เพราะต้องการให้ฮองเฮาและบรรดาพระสนม รวมถึงเหล่าองค์ชายได้มีโอกาสใกล้ชิด สร้างความปรองดอง ไม่แตกแยกเหมือนบรรดาพระเชษฐาและพระอนุชาร่วมบิดา งานน่าเบื่อหน่ายจึงถูกจัดขึ้นในทุก ๆ ปี แต่จะให้มีเพียงเหล่าองค์ชายองค์หญิงก็คงไม่สนุก เหล่าลูกหลานขุนนางชั้นสูงจึงได้รับเทียบเชิญให้มาร่วมงานนึกไม่ถึงว่าพระชายาคนงามตวนอ๋องก็มาด้วยหัตถ์หนาโบกไล่ข้าราชบริพารไปให้พ้นจากบริเวณ มิลืมกำชับองค์ชาย รัชทายาทที่เพิ่งจะถูกสตรีร่างเล็กกล่าวโทษให้พาฮองเฮาไปเดินเล่นเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ ส่วนบุตรชายคนเล็กของเสนาบดีหลี่ แม้ได้รับคำสั่งเช่นเดียวกัน แต่ก็ยังเดินวนเวียนอยู่มิไกลนัก“มินึกว่าจะได้เจอตัวจริงของเจ้า นับว่าฟาหยางเลือกพระชายาได้ดี นอกจากจะงดงามอย่างมากแล้ว วาจายังเชือดเฉือนดุจคมมีด สมแล้วที่ทำให้น้องชายของเราพ่ายแพ้จนสิ้นท่า”“ฝ่าบาท...ท่านอ๋องมิได้เลือกหม่อมฉันนะเพคะ ทุกอย่างล้วนเป็นท่านพ่อที่จัดการ”“เรื่องนั้นเราย่อมรู้ดี จำได้เสียด้วยซ้ำว่าตวนอ๋องทำหน้าตาคล้ายจะอาเจี