บททั้งหมดของ ชะตารักนางรอ: บทที่ 11 - บทที่ 20

อากาศข้างนอกดีเกินกว่าที่หยางเหวินเย่จะทนอุดอู้อยู่ในห้องนอนได้ ลมเย็น ๆ พัดผ่าน กอปรกับเสียงนกร้องทำให้หัวใจแห้งเหี่ยวของเขากระชุ่มกระชวยขึ้นมาบ้าง เดิมทีคิดว่าการจากบ้านไปนานคงไม่ทำให้ใครเดือดร้อน ทว่าพอตรองดูแล้วกลับพบว่าเขาพลาดอะไรไปหลายอย่างอาการป่วยของมารดาดีขึ้นมาก หยางชิวเหยามิได้เจ็บออดแอดดั่งที่ผ่านมาแล้ว และพอสอบถามจากบ่าวชรา ก็พบว่าคุณหนูเถียนเถียนคอยจัดการดูแลควบคุมอาหารให้กับฮูหยินหยางด้วยตนเอง ส่วนท่านพ่อที่บอกว่าอาการเจ็บป่วยจากการตกม้านั้นมิได้เป็นอะไรมาก ปรากฏว่าเป็นเรื่องโกหก เพราะกว่าจะกลับมาเดินเหินได้เป็นปกติก็ต้องใช้เวลาเกือบครึ่งปี‘หากมิได้คุณหนูเถียนเถียน ทางบ้านเหลียนซานก็คงจะแย่ไปเหมือนกันขอรับ’‘คุณหนูคอยดูแลสั่งการ แม้มิเคยก้าวขาออกจากบ้าน ทว่าก็ทำหน้าที่ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง’ดูท่าระหว่างเขาละเลยการทำหน้าที่ของบุตรที่ดี ภรรยาได้ทำทุกอย่างทดแทนไปหมดแล้ว หยางเหวินเย่ติดค้างนางมากเหลือเกิน และควรจะถือโอกาสที่ยังอยู่ในเมืองเทียนโจว ตอบแทนชดใช้ภรรยาที่มีอายุน้อยกว่าถึงสิบสองปีอย่างสุดความสามารถ เขาตั้งใจว่าจะทำทุกอย่างให้นางมีความสุขเว้นก็แต่เรื่องบนเตียง

พอรินสุราเรียบร้อยแล้ว เถียนเถียนก็ตรงไปยังห่อสัมภาระขนาดเล็กทันที นางยิ้มกว้างผ่านผ้าคลุมหน้า ก่อนจะแกะของฝากที่สามีนำมาจากเมืองหลวง ปรากฏว่าเป็นเสื้อผ้าสามราวชุดและเครื่องประดับรูปผีเสื้อสีชมพูอมม่วงเถียนเถียนชื่นชอบผีเสื้ออย่างมาก...“ข้าไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้ จึงสั่งให้บ่าวช่วยเลือกให้อีกที ถ้าเจ้าไม่ชอบ เราค่อยไปซื้อหาจากร้านในเมืองหลังจากข้าหายดีแล้ว” หยางเหวินเย่มิได้พูดต่อ ด้วยมั่นใจแล้วว่านางกำลังยินดีกับของฝากจนแทบน้ำตาแทบจะร่วงอยู่แล้ว“เถียนเถียนชอบทุกอย่าง ขอบคุณมากนะเจ้าคะ”“ปากหวานอย่างที่ท่านพ่อว่าจริง ๆ” หยางเหวินเย่บ่นพึมพำ“ท่านพี่ปวดตรงไหนหรือเจ้าคะ ข้าจะได้นวดให้”“บ่าและต้นขา เจ้านวดที่บ่าก็พอแล้ว”“เจ้าค่ะ” เถียนเถียนลงมือนวดโดยไม่รอช้าทว่าหลังจากผ่านไปได้เพียงแค่ชั่วอึดใจเดียว หยางเหวินเย่ก็ขอให้นางหยุดมือ“เถียนเถียนนวดไม่ดีหรือเจ้าคะ” นางถามเสียงสั่น“ดีมาก ข้าแค่รู้สึกง่วงขึ้นมาก็เท่านั้น”หยางเหวินเย่โกหก เขามิแน่ใจว่านางทำอย่างไร มังกรเบื้องล่างถึงได้ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาสู้ศึก และพร้อมที่จะออกรบกับศัตรูที่ไม่คู่ควร ยิ่งเถียนเถียนประคองเขากลับไปยังเตียง

ภาพของแม่ทัพหนุ่มวัยสามสิบเอ็ดปีล้มลงในห้องน้ำว่าน่าละอายแล้ว ทว่ากลับต้องละอายหนักกว่าเดิมอีกหลายเท่า เมื่อได้ยินบ่าวตะโกนสอบถามอยู่หน้าห้องอาบน้ำ เสียงข้าวของล้มโครมครามทำให้เสี่ยวเหมยที่ทำงานอยู่ไม่ไกล รีบตรงเข้ามาตรวจสอบเผื่อว่าเจ้านายต้องการความช่วยเหลือทางด้านเถียนเถียนถือโอกาสที่สามีร่วงหล่นลงไปกองบนพื้น รีบคว้าเอาเสื้อผ้ามาสวมใส่ทั้ง ๆ ที่เนื้อตัวยังเปียกปอนอยู่ ก่อนจะอนุญาตให้บ่าวเข้ามาประคองช่วยบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ที่ล้มลงไปไม่เป็นท่าปรากฏว่าจางฉวนก็ตามเข้ามาด้วย บ่าวใบ้ส่งภาษามือบอกเสี่ยวเหมยดูแลคุณหนู ก่อนจะสอดแขนดึงตัวคุณชายสกุลหยางให้ลุกขึ้นยืน และพากลับเข้าห้องนอนอย่างไม่เต็มใจนัก หยางเหวินเย่ทิ้งน้ำหนักตัวมากกว่าปกติ บ่าวคนสนิทของคุณหนูเถียนเถียนจึงพอเดาได้ว่าข้อเท้าข้างซ้ายนั่นน่าจะเจ็บหนักยิ่งกว่าเดิม“เจ้าไปเถอะ” หยางเหวินเย่มิกล้าสู้หน้าใครอีก แม้แต่บ่าวใบ้พูดไม่ได้นั่นก็เช่นกัน“อือ อา อา” จางฉวนส่งภาษามือ โดยมิสนใจว่าคนฟังจะเข้าใจหรือไม่“ข้าไม่เข้าใจเจ้า” หยางเหวินเย่ตอบกลับขณะถอดรองเท้าของตนเองออกอย่างเบามือ เขาปล่อยให้บ่าวช่วยถอดเสื้อคลุมตัวนอกที่เพิ่งสวมก่อน

“ท่านพี่อยากจะดื่มชาสักหน่อยไหมเจ้าคะ”“วันนี้อยากดื่มสุรา ขอภรรยาดื่มสักกาได้หรือไม่” เถียนเถียนหน้าแดงก่ำ กระทั่งผ้าคลุมหน้าก็ซ่อนความอายเอาไว้มิได้ท่านพี่เอ่ยคำหวานไม่เก่ง ทว่าก็ยังยอมเรียกขานนางว่าภรรยาในวันที่อารมณ์ดี และดูเหมือนว่าตลอดสามสัปดาห์ที่ผ่านมานี้ สามีของเถียนเถียนจะอารมณ์ดีเกือบทุกวันโดยเฉพาะวันที่ขอดื่มสุรายามเย็น...หยางเหวินเย่มักจะขอให้ภรรยาอาบน้ำให้หลังจากดื่มสุราสักหลายจอก ทีแรกเถียนเถียนกลัวเหลือเกินว่าท่านพี่จะมิทำตามคำพูด ขอร่วมเตียงกับนางทั้ง ๆ ที่ยังไม่พร้อม ปรากฏว่าเขาไม่เคยขออะไรเช่นนั้นทว่าก็มิได้ไม่ขออะไรเลยเสียทีเดียว“ขอจูบภรรยาได้หรือไม่” หยางเหวินเย่มักจะเอ่ยคำนี้อยู่บ่อย ๆ“เจ้าค่ะ” เถียนเถียนเห็นว่าเรื่องนี้พอยอมรับได้ จึงไม่ขัดใจสามี ทั้งยังนึกขอบคุณที่เขายอมหยุดมือ มิล่วงเกินนางต่อเพราะหากท่านพี่มิยอมหยุดมือ นางก็มิแน่ใจว่าจะเอ่ยถ้อยคำห้ามปรามไหวหยางเหวินเย่อธิบายให้ภรรยาฟังว่า บุรุษมีความต้องการทางร่างกาย และหลายคนอาจจะร่วมรักโดยไม่ได้คำนึงถึงจิตใจของสตรี ทว่าท่านพี่ของเถียนเถียนกลับไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น‘อย่างน้อยภรรยาก็ควรยินดีที่จะร

ความต้องการทางกายของบุรุษหลายครั้งก็มิอาจบรรเทาได้ด้วยมือ ยิ่งมิได้แตะต้องนวลนางที่นอนร่วมห้อง ก็ยิ่งต้องการจนยากที่จะข่มอารมณ์ได้อีก หยางเหวินเย่ก็คือหนึ่งในเหล่าบุรุษมักมาก นับตั้งแต่คืนที่ภรรยาอัปลักษณ์เผลอตัวเผยโฉมให้ยลความงามดั่งนางสวรรค์ ใจของเขาก็มิเคยสงบลงเลยแม้แต่วันเดียวดวงตากลมโตสีน้ำผึ้งออดอ้อนให้หยางเหวินเย่ต้องยอมใจอ่อน อดทนรอให้นางพร้อมที่จะร่วมรักโดยไม่ฝืนใจ แต่ดูคล้ายกับว่าความใจดีของท่านแม่ทัพ กลับทำให้ภรรยารู้สึกหายกดดันมากเกินไปหน่อย นางจึงเผลอตัวหยอกเย้าเขาอย่างไม่นึกเกรงกลัวเถียนเถียนปีนขึ้นมาบนตัวเขาเมื่อวาน นับว่าเป็นเรื่องที่ไม่น่าให้อภัยอย่างยิ่ง ทว่าสิ่งที่ไม่น่าให้อภัยที่สุดคือเรื่องที่เขาเกือบจะขืนใจนาง หยางเหวินเย่ถามนางว่าพร้อมที่จะร่วมรักหรือไม่ ครั้งแรกที่นางตอบว่าไม่ เขากลับไม่ยอมฟัง และจูบนางอย่างดูดดื่มราวว่าเถียนเถียนน้อยนั้นคือสตรีมากประสบการณ์หลังจากทั้งขบทั้งกัดจนนางหายใจไม่ทัน หยางเหวินเย่ก็ลองสอบถามดูอีกครั้งหนึ่ง ปรากฏว่าเถียนเถียนยังคงตอบเช่นเดิม กระนั้นเขาก็ยังล่วงเกินนางไม่หยุด มือไม้ปัดป่ายเคล้นคลึงทรวงอกนุ่มหยุ่น หมายปลุกเร้าความต้องก