Semua Bab Too Late To Regret, Mr. Billionaire: Bab 161 - Bab 169

SAMANTALA…Sa loob ng Ruby House Café, nanatiling nakatayo si Bea sa harap ng matandang tagapangasiwa. Tahimik ang paligid, pero ang tensyon ay ramdam sa hangin.“So,” mabagal na sabi ng matanda habang nakatingin sa kanya, “ano ang gusto mong malaman?”Hindi na nagpaligoy-ligoy si Bea. Mabilis niyang inilabas ang isa pang papel mula sa bulsa niya at inilapag iyon sa mesa. Isang sketch ng isang lalaking may matalim na mga mata at malamig na aura. Pagkakita pa lang ng matanda sa drawing, bahagyang nagbago ang ekspresyon nito at naningkit ang mga mata.“You’re looking for him?” mahina nitong tanong.Agad na kumabog ang dibdib ni Bea sa narinig. “You know him?” mabilis niyang tanong, hindi na maitago ang excitement sa boses niya. “Tell me where he is. I’ll pay, kahit magkano pa ‘yan.”Sandaling nanahimik ang matanda. Pagkatapos ay dahan-dahan itong ngumiti.“He’s here…”Hindi pa man niya natatapos ang sinasabi ay isang mahina ngunit malinaw na tunog ang biglang narinig. Napakunot ang noo

SA SANDALING marinig ni Talia ang salitang “husband”, bahagyang nanigas ang kanyang katawan sa bisig ng lalaki. Parang may kung anong pamilyar na pumutok sa kaibuturan ng kanyang isipan, isang alaala na pilit umaahon ngunit hindi niya mahawakan nang buo. Ngunit ang epekto ng gamot ay masyadong malakas; ang kalituhan at init na bumabalot sa kanya ay agad ding nilamon ang sandaling linaw na iyon, na para bang hindi niya talaga narinig ang sinabi nito.Mahina siyang umiling, luhaang-luha ang mga mata habang patuloy na kumakapit sa damit ng lalaki. “No…” basag niyang bulong, halos hindi na maintindihan kung ito ba ay pagtanggi o pagsusumamo. Ang mga luha niya ay patuloy na tumutulo, parang sunod-sunod na patak ng ulan na walang tigil, at bawat patak ay tila sumusunog sa balat ni Mr. Gold.Sandaling natigilan ang lalaki. Sa likod ng gintong maskara, ang kanyang mga mata ay bahagyang nagdilim, puno ng komplikadong emosyon. Alam niyang isang maling kilos ay maaaring mawala ito sa kanya.Ku

KINABUKASAN…Unti-unting nagmulat ng mga mata si Talia. Mabigat ang talukap ng kanyang mga mata, at tila ba may kung anong bumabalot sa kanyang isipan— magkahalong pagod, kalituhan, at mga alaala ng nagdaang gabi.Sa sandaling tuluyan siyang magising at bumuhos ang lahat ng alaala. Ang helicopter, ang yakap, ang halik...Bigla siyang napabangon mula sa kama, parang may spring na tumulak sa kanya paitaas.“What the—” napahinto siya, agad napatingin sa sarili.Mabilis niyang sinuri ang kanyang katawan mula balikat, pababa, hanggang sa mga kamay niya. Maingat. Paulit-ulit. Parang may hinahanap. Ilang segundo siyang ganoon hanggang sa tuluyan siyang napahinga nang malalim.“Okay.”Walang kakaiba. Walang nangyari.Dahan-dahan siyang napaupo muli sa kama, isang kamay ang napunta sa dibdib niya habang ramdam ang malakas na tibok ng puso. Pero hindi doon natapos ang kalituhan niya dahil may naalala siya.“‘Your husband is here…’”Bahagya siyang napakunot-noo.“Husband?” bulong niya sa sarili.

ISANG MAINIT na luha ang kusang tumulo mula sa mga mata ni Talia. Hindi niya iyon pinigilan at hinayaan lang niyang dahan-dahang umagos sa kanyang pisngi. Dahan-dahan siyang lumapit muli sa gilid ng kama at marahang naupo. Nanginginig ang kanyang mga daliri habang maingat niyang pinunasan ang pawis sa noo ni Caden. Sa bawat pagdampi ng kanyang balat sa lalaki, mas lalo niyang nararamdaman ang init ng katawan nito. “Ang tigas pa rin ng ulo mo…” mahina niyang bulong, halos hindi marinig. Matapos niyon ay agad siyang kumilos. Kinuha niya ang medical kit sa gilid ng mesa at mabilis na naghanda ng gamot. Maingat niyang pinainom si Caden ng anti inflammatory medicine, saka naghanda ng maligamgam na tubig. Gumamit siya ng malinis na tela na binasa sa alcohol at dahan dahan niyang pinunasan ang katawan nito upang mapababa ang temperatura. --- LUMIPAS ang hindi matiyak na oras. Unti unti, ang mataas na lagnat ni Caden ay bahagyang bumaba at dahan dahan nitong iminulat ang mga mata. Ma

SAMANTALA, sa kabilang dako ng Grey Wharf, unti-unting nilamon ng dilim ang lumang pantalan.Ang dating mataong lugar ay ngayon ay tahimik, basang-basa ng halumigmig, at napapaligiran ng mga abandonadong bodega na tila matagal nang kinalimutan ng mundo. Ang ilaw mula sa iilang poste ay mahina at kumukurap, nagbibigay ng aninong lalong nagpapabigat sa atmospera.Sa loob ng isang kalawangin at malamig na kulungan, nakasiksik si Bea sa sulok. Ang kanyang katawan ay nanghihina na sa gutom at pagod. Ilang araw na siyang walang maayos na kain, at ang lagnat ay patuloy na nagpapalabo sa kanyang paningin. Ang bawat paghinga niya ay mabigat, at ang kanyang balat ay malamig ngunit pinagpapawisan.Pakiramdam niya ay hindi na siya tatagal. Ngunit bago pa man tuluyang bumigay ang kanyang katawan, bigla siyang hinila palabas ng kulungan. Napahiyaw siya sa sakit nang marahas siyang igapos sa isang kahoy na poste sa gitna ng bakanteng lote. Ang makapal na lubid ay bumaon sa kanyang balat, nagdulot ng