บททั้งหมดของ วิศวะล้ำเส้นเพื่อน: บทที่ 21 - บทที่ 30

“พูดมาเถอะน่า เพื่อนกันทั้งนั้น พูดมาเร็วๆ ชอบแบบไหน บอกมา” เส้นด้ายเอ่ยขึ้นพร้อมยื่นหน้าเข้าไปใกล้โต๊ะอีกนิด น้ำเสียงเจือแววแซวอย่างเห็นได้ชัด “พวกมึงจะอยากรู้ไปทำไมวะ หรือว่าในนี้มีคนชอบไอ้จิน?” ไตเติลพูดพลางหรี่ตามองยี่หวากับเส้นด้าย เหมือนกำลังเลือกเป้าหมายแบบสุ่ม แต่หน้าตากลับจริงจังเว่อร์จนคน

“คำก็ทุเรศ สองคำก็ทุเรศ พวกมึงมาคาดหวังอะไรจากพวกกู หน้าพวกกูดูเป็นคนดีรึไง กูก็บอกอยู่ว่า Red flag” “หื่นได้ทุเรศมาก” ยี่หวาเอ่ย “กูจะบอกให้ก็ได้ ถ้าเป็นคนไทย คนที่หัวนมสีชมพูแบบที่ไอ้จินชอบ มันมี แต่มันน้อย ต้องเป็นพวกลูกครึ่ง หรือไม่ก็คนที่มีเชื้อสายจีน” “ไอมิก็ลูกครึ่ง” เส้นด้ายพูดพลางชำเลือง

“เรียนนิเทศสิ มึงสวยขนาดนี้ เรียนนิเทศศาสตร์ มึงต้องได้เป็นดาราแน่” ยี่หวารีบเสนอความเห็น สีหน้าตื่นเต้นเหมือนมีไอเดียสุดปัง “จริง กูว่านิเทศศาสตร์เหมาะกับไอมิมากที่สุด ถ้าไปเรียนนิเทศ ไอมิต้องไปได้ไกลแน่” เส้นด้ายเอ่ยเสริมเสียงหนักแน่น ดวงตาเป็นประกาย ไอมิเอะยิ้มบาง ๆ พลางก้มหน้ามองน้ำซุปในหม้อชา

“กูจะไปเรียนคนเดียว ใครใช้ให้มึงตามกูไป” “บ้าผู้หญิง เดี๋ยวมึงได้ตายเพราะhee ถ้าตระกูลมึงรู้คงภูมิใจในตัวมึงกันทั้งตระกูล” ไตเติลประชดอย่างแรง พร้อมตีมือกับทิศเหนือที่แอบหัวเราะแล้วหลบสายตาแอบขำไม่ให้ใครเห็น จินไม่ได้ตอบ เขาแค่ถอนหายใจเบาๆ ไม่อยากต่อความยาว ขณะเดียวกัน ยี่หวากับเส้นด้ายกำลังมองภา

“เคๆ รู้เรื่องๆ” เป็นเส้นด้ายเอ่ยขึ้น ทำเหมือนเข้าใจแต่แววตากรุ้มกริ่ม รู้มาก จนแทบปิดไม่มิด “ถ้างั้นก็ให้จินไปส่งไอมิแล้วกัน” ยี่หวาเอ่ยเสียงนิ่ง ราวกับเพิ่งนึกขึ้นมาได้ ทั้งที่วางแผนไว้ตั้งแต่ก่อนจะมาถึงร้านนี้แล้ว “ไม่เป็นไร เราเกรงใจ เดี๋ยวเราเรียกแท็กซี่กลับก็ได้” ไอมิเอะรีบพูดขึ้นทันที เสียง