สืบรักเส้นแดง (Nc18+) のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

ความเสียวมิจำเป็นต้องมาจากความรุนแรงก็ได้ การทำด้วยความเข้าใจจุด การรู้ว่าจุดไหนจะกระสันต่างหากที่สตรีเขารู้กัน เยว่เอ๋อน้อยถึงกับเขย่งปลายเท้าช่วย นางรู้ว่าพี่มู่คงเหนื่อยมากที่จะต้องเย็ดหีงัดฝ่าน้ำหนักตัวนางขึ้นมา นางจึงพยายามช่วยสร้างช่องว่างให้ เกร็งตัวโก่งไว้เช่นนี้พี่สาวน่าจะสบายขึ้นบ้าง พุ่มไหมกับเม็ดแตดอวบอิ่มจะได้ถูเข้าใส่กลีบจิ๋มนางได้สุภาพมากขึ้น.มันมิได้โหดเหมือนที่พวกเราคิด มันเหมือนกับจิ๋มที่โขกเคารพกันก็มิปาน เยว่เอ๋อเลยอยากลองทำบ้างโดยการพยายามอ่านจังหวะ ตอนไหนที่พี่มู่เด้งงัดขึ้นมานางก็จะแอ่นตูดตนเองให้งุ้มต่ำลงไป มันจึงกลายเป็นภาพของหีที่ประสานงานกัน มีเฉียดบ้าง มีเฉี่ยวบ้าง แต่หารู้ไม่ว่าสิ่งนั้นแหละที่เสียวจนน้ำเงี่ยมแทบจะพุ่งใส่กันอยู่แล้ว."หมับ! , หมึบ! , หมับ! , หมับ!"."ซีดดดด! อย่าดิ้นนักข้ากำลังเสียว ข้าใกล้จะแตกแล้ว!"แม่นางมู่คำรามแบบเก็บเสียง นางดูจะใกล้มากจริง ๆ ถึงได้เร่งโขยกเอวจนหวานเป็นเกลียวคลื่น มิหนำซ้ำยังบีบนมเยว่เอ๋อแบบมิปล่อยเลย นางแทบจะกำมันให้แตกเป็นเสี่ยงคามืออยู่แล้ว นมเยว่เอ๋อแดงเป็นรอยนิ้วมือไปหมด."แฮ่ก ๆ , แฮ่ก ๆ , ก็ข้ามิรู้ต้องทำเ

ตัดภาพเหตุการณ์ออกมายังโลกภายนอก ณ หน้าจวนสกุลเวย.หลังจากหายหน้าหายตาไปหลายตอน ในที่สุดเหวินเหยาผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมดก็ปรากฏกายขึ้นที่นี่ ตรงตำแหน่งซุ้มประตูหน้าทางเข้า บนหัวคือป้ายอักษรประจำตระกูลที่ถูกประดับประดาไปด้วยผ้าแดงมัดเป็นดอกเบญจมาศ นางกลับมาสวมอาภรณ์เฉกเช่นแขกผู้ร่วมงานคนอื่น ๆ แล้ว และตอนนี้นางก็ดูไกลห่างจากการเป็นคนใช้เป็นอย่างมาก ทั้งยังสวยดูดีมีสง่า เสียก็แต่ว่า! มายืนตอนนี้ทำไม ในเมื่อใครต่อใครต่างก็แยกย้ายกลับบ้านกันไปหมด!.งานมงคลจบแล้วนั่นคือเรื่องจริง คิดเอาเถอะว่าแม่นางมู่กับเยว่เอ๋อใช้เวลาในการเย็ดกันนานขนาดไหน ป่านนี้ถึงยังมิยอมออกจากห้องหมักสุราอีก บางทีพวกนางอาจจะลืมเดือนลืมตะวันไปแล้ว ซึ่งก็มิแปลกหากเป็นเคสของข้าวใหม่ปลามันเฉกเช่นบ่าวสาวตระกูลเวยในงานมงคล แต่นี่พวกนางคือหญิงเย็ดหญิง แถมยังแอบมาปี้กันในจวนชาวบ้าน เหวินเหยาก็เลยออกอาการกระวนกระวายอยู่สักหน่อย.โลกยุทธภพมิมีนาฬิกา ทว่านางยังมีด้ายทอวิญญาณสีแดงเพลิงที่อยู่บนนิ้วมือ."พรึบ!!!"(เสียงสะบัดมือเรียกใช้วิชา)."อื้อหือ! , น่าจะได้ข้อสรุปกันแล้วมั้งแบบนี้..""ในเมื่อเส้นด้ายบนนิ้วโป้ง

ขบวนเกี้ยวของเยว่เอ๋อค่อย ๆ เคลื่อนผ่านสี่แยกไปแล้ว คณะผู้ติดตามของมู่ซื่อหรานก็เช่นกัน ต่างคนต่างไปคนละทาง จะมีก็แต่เหวินเหยานี่แหละที่ตัดสินใจเปลี่ยนแผนในชั่วขณะ ยังไงก็มีด้ายแดงผูกอยู่บนนิ้วมือ จะตามหาสตรีสองนางนี้เมื่อไหร่ก็ได้ ส่วนสาเหตุที่ทำไมด้ายของเยว่เอ๋อถึงคลี่ตัวออก ก็ค่อยไปตามหาคำตอบกันทีหลัง.ตอนนี้ความสนใจของเหวินเหยากลับย้ายฝั่งมาอยู่ที่ คนผู้ถูกตัดด้ายออกจากนิ้วไปแล้วอย่างคุณชายเซียวและเสี่ยวโม่ นางกระโดดลงจากหลังคาพลางปลดวิชาพิรุณย่ำฟ้าออกจากเท้า และลงมาเดินเท้าเช่นคนปกติ อาภรณ์สีชมพูหวานแหววดูแป๊บเดียวก็รู้ว่าคงเป็นแขกที่หลงเหลือมาจากงานแต่ง ความมิเข้ากันกับแยกอันวินาศสันตะโรจึงลดระดับลงบ้าง แต่ครานั้นนางก็ยังโดนเจ้าหน้าที่จากหอต้าหลี่ (大理塔 ) กันมิให้เข้าพื้นที่อยู่ดี."แม่นางถนนเส้นนี้ถูกปิด โปรดเลี่ยงไปใช้เส้นทางอื่นด้วย"ชายหนุ่มวัยกลางคนยกมือห้าม เสื้อผ้าอาภรณ์เป็นแบบทางการ เขาน่าจะเป็นผู้ปฏิบัติงานตัวจริง."ตอนนี้ก็ค่ำแล้วด้วยได้โปรดกลับคืนเข้าสู่เคหะสถาน..""อุบัติเหตุด้านหน้ามีความรุนแรงซับซ้อน หอต้าหลี่ของเรามีกำลังคนจำกัด..""จึงมิอาจรับประกันความปลอดภัยข

3 วันผ่านไปหลังจากเกิดเรื่อง จดหมายสรุปผลงานและรายชื่อสุดท้ายว่าใครคือรักแท้! ก็ได้ถูกส่งมาผ่านทางเจ้าพิราบอ้วนเสี่ยวผ่าง เหวินเหยาไม่ค่อยมั่นใจนักแต่ก็คิดว่าใช่! ก็เลยเร่งเขียนจดหมายพร้อมทั้งอธิบายเหตุผลต่าง ๆ นา ๆ ไว้เพียบ มีภาพประกอบพร้อมเหมือนที่เคยทำ นางผูกทุกอย่างมากับขาของเสี่ยวผ่าง กะว่าลำดับต่อไปก็จะเป็นการนัดเจอเยว่เอ๋อแบบตัวต่อตัว แล้วก็มีการจ่ายสะตุ้งสตังค์กัน.แต่ทว่า! กลับกลายเป็นฝั่งนายน้อยร้านบะหมี่นี่สิ ที่มิยอมแกะจดหมายนั้นออกอ่าน มันผูกติดอยู่กับขาเสี่ยวโม่มามากกว่า 10 ชั่วยามแล้ว และมันก็ทำให้เจ้านกอ้วนงอนตุ๊บป่องไปเลย ปกติเสี่ยวผ่างจะหันหน้าออกสู่โลกภายนอก แต่หลายวันมานี้มันหันหน้าเอียงคอตามเยว่เอ๋อตลอดเวลา ต่อให้กรงไผ่ที่ขังมันไว้จะขนาดเล็กมาก จะหมุนตัวทียังยากลำบากมันก็ยังคงจ้อง ราวกับว่าถ้ามิยอมเปิดอ่าน มันก็จะจ้องมิยอมหยุด!."จิ๊บ! , จิ๊บ! , จิ๊บ! , จิ๊บ!" ร้องทักจนเจ็บคอ นกนี่แทบจะต่อมทอนซิลอักเสบ."หยุดเลยเสี่ยวผ่าง.. ก็ข้ายังมิอยากเปิดอ่านนี่นา.."เยว่เอ๋อหันมาดุใส่ บนระเบียงไม้ที่ยื่นออกมาจากหลังห้อง ตรงชานหลังคามีกรงของเสี่ยวผ่างแขวนอยู่.นางค่อย ๆ เ

ปลดกระดาษจดหมายออกจากข้อเท้าเจ้านกอ้วนเสร็จ มันก็หันไปก้มหน้าก้มตากินอาหารในโลกส่วนตัวของมันต่อไป ทิ้งให้เยว่เอ๋อนั่งลุ้นชิบหายว่าเหวินเหยาจะสรุปภารกิจแบบคร่าว ๆ ออกมาว่าอย่างไรบ้าง ต้องออกตัวก่อนว่าจดหมายข่าวฉบับนี้เป็นเพี่ยงแค่เอกสารฉบับร่างเท่านั้น จอมยุทธหญิงผู้ทำภารกิจยังมิได้งัดเอาไหสุราจตุรสออกมาจากที่เก็บ แล้วก็ยังมิได้มีตั๋วเรียกเก็บเงินใด ๆ ออกมา พวกนางทั้งสองคนจะต้องนัดคุยกันแบบประจันหน้ากันอีกครั้ง."ครืด! , ครืด! , ครีด!"เสียงเยว่เอ๋อลากเก้าอี้ยาวออกมานั่งตรงระเบียง มันคือเก้าอี้ตัวเดียวกันกับที่นางใช้นอนติ้วหีเมื่อครั้งโน้นนั่นแหละ แล้วครั้งนี้เหมือนจะอยากซ้ำ นางคงมีลางสังหรณ์บางอย่างว่าเหวินเหยาอาจจะวาดภาพประกอบมาด้วยอีก."แต่ครั้งนี้มันเป็นจดหมายสรุปแล้วนี่นา.. อาจจะไม่มีก็ได้""แต่ที่แน่ ๆ ต้องมีชื่อคนที่เป็นรักแท้ของเราปรากฏขึ้นมาแล้ว""ซึ่งเราเองก็เดาได้มิยากหรอก ดูจากทุกครั้งที่ผ่านมาจดหมายพี่เหวินเหยาค่อนข้างแม่น"."พรึบ!"คลี่ม้วนกระดาษแผ่นเล็กให้เหยียดตรง สะบัดต่อไม่รอแล้วนะอีกเล็กน้อย.แค่นี้ก็เป็นอันเรียบร้อย!."นั่นไงล่ะ! ว่าแล้วเชียว "มู่ซื่อหราน" ""เ