สืบรักเส้นแดง (Nc18+) のすべてのチャプター: チャプター 121 - チャプター 130

เหวินเหยากล้ำกลืนฝืนใจสุด ๆ นางแทบจะหันหน้าไปทางอื่น เอาตามตรงวินาทีนี้หันหน้าใส่ฝาผนัง มองดูความมืดดำของรัตติกาลยามค่ำยังสดชื่นหัวใจกว่า สาบานได้ว่าดุ้นควยของคุณชายเซียวนั้นอลังการมากจริง ๆ ! เหวินเหยาต้องใช้ถึงสองมือเต็ม ๆ ถึงจะหุ้มมันได้มิด นี่ขนาดยังมิได้ลงมือสไลด์มันยังกินพื้นที่หน้าตัดบนมือเรียวถึงเพียงนี้ หากเป็นตอนที่สอดใส่บอกได้คำเดียวเลยว่าจิ๋มซิง ๆ นี่คงมีเลือด!."เฮือกกก!"เสียงสาวเจ้าเผลอหายใจแรงด้วยความตกตะลึง!.นางใช้สองมือของนางค่อย ๆ ลูบคลำลำควยช้า ๆ โดยเล็งไปยังจุดยุทธศาสตร์สำคัญอย่างบริเวณส่วนหัวเป็นพิเศษ ให้ตายเถอะ! นี่มันหัวควยหรือขีปนาวุธ! มันทำมาจากกระสุนคลัสเตอร์บอมพ์หรือยังไง! ทำไมอานุภาพของมันถึงได้เต่งตึงบวมเป่งถึงเพียงนี้! ความชะงักงันเกาะกินเหวินเหยาจนสูญเสียตัวตน นางถึงกับช้าลงหลังไปสัมผัสโดนส่วนปลายแดง ๆ ของเซียวจวิ้นอวี่เข้า.นี่คือควยที่ทะลวงจิ๋มสตรีมานับพัน! มันหลั่งน้ำวิสุทธิ์ออกจากรูมาแล้วนับแปดแสน! สร้างตัวเลขความเสียหายทางอสุจิอีกนับไม่ถ้วน! แต่ทว่าขนาดของลำกลับไม่มีความแคระแกรนลงมาเลย เหมือนยิ่งเย็ดแม่งยิ่งใหญ่ และพอมองดูใกล้ ๆ เหวินเหยายังคิด

โอ้โห! พระเดชพระคุณพระโพธิสัตว์โว่โวโวเย้! หากจะอุทานต้องลากเสียงให้ยาวขนาดนี้ ถึงจะสาสมกับขนาดของดุ้นควยที่ปรากฏหลาอยู่เบื้องหน้า เหวินเหยาถึงกับคิดว่าตนเองเป็นเจ้าหน้าที่กรมศิลป์ไปแล้ว เพราะกว่านางจะทำการงัดเอาร่างหนาของคุณชายที่หลับปุ๋ย ให้พลิกข้างกลับมานอนหงายได้ก็เล่นเอาซะเหนื่อย."ฟุบ~!".อื้อหือ! นั่นควยหรือแท่งศิลาแลง! เจอแบบจะแจ้งขนาดนี้ปากแดง ๆ ของจอมยุทธหญิงถึงกับพะงาบ ๆ หอบรอ เคราะห์ดีอย่างที่ยุทธภพยุคนั้นยังมิมีสมาร์ทโฟน ไม่งั้นสิ่งมหัศจรรย์ของโลกชิ้นนี้จะต้องถูกถ่ายลงโซเชียลเป็นแน่แท้! มันทำให้นางเหงื่อแตก มันทำให้มือนางเปียกชื้นเพราะความตื่นเต้น และแม้ว่าทุกอย่างจะเป็นอะไรที่เข้าแผนและลงล็อคเป๊ะ! ๆ แต่จนแล้วจนรอดเหวินเหยาก็ต้องหยุดทำใจก่อนอยู่ดี."คร่อก..ก..ก.. , ฟี้~! , คร่อก..ก..ก.. , ฟี้~! "ซุ่มเสียงคุณชายเซียวกรนดังสนั่น หน้าท้องแกกระเพื่อมขึ้นลงราวกับบ้านลมในสนามเด็กเล่น."ไอ้หยา! (哎呀!) นี่ขนาดผล็อยหลับไปแล้วนะเนี่ยะ!""ทำไมไอ้จ้อนคุณชายถึงได้ใหญ่ผงาดถึงเพียงนี้นะ?""แต่ก็ดีถือว่าเราคิดถูก ด้วยความสามารถในการยั่วยวนของเรา..""ทำให้คุณชายหลับได้ทั้ง ๆ ที่ยังแข็

ห้องสลัวทึมเทาถูกทิ้งไว้เช่นนั้น คุณชายเซียวก็เช่นกันเพราะแกก็ถูกเหวินเหยาทิ้งให้นอนแก้ผ้าเหงา ๆ อยู่บนเตียง เจอวิชานวดอันเคลิบเคลิ้ม ผนวกรวมกับท่วงท่าที่ก็อปปี้มาจากแม่นางคนรักเก่า ต่อให้ไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลยตลอดชีวิต บางทีคุณชายก็อาจจะยอมก็ได้ เพราะการที่ต้องตื่นมาแล้วพบว่าคนที่เคยรัก กลับกลายมาเป็นภรรยาของพี่ชายตนเอง เป็นใครก็คงจะทำใจลำบากอยู่."โอ้โห! นี่ท่านฝันถึงสิ่งใดอยู่เนี่ยะคุณชาย?""จวบจนป่านนี้จนข้าได้ของที่ต้องการ จนข้าจะหนีออกจากห้อง ท่านยังแข็งโด่อยู่เลย!""เลื่อมใส ๆ ข้าเลื่อมใสในดุ้นควยของท่านยิ่งนัก.."แม่นางเหวินผู้ถือตะเกียงน้ำมันไว้ในมือ ถึงกับต้องเขย่ามันครือ ๆ เพื่อเป็นการคารวะ.ณ ตอนนี้นางได้ของที่ต้องการครบแล้ว ภารกิจก็เลยถือเป็นอันลุล่วง อย่างน้อย ๆ หน้ากากหนังมนุษย์ก็สามารถใช้จำลองควยใหญ่ ๆ ของคุณชายเซียวได้ แม้บั้นปลายอาจจะต้องมีค่าใช้จ่ายให้พวก ว่านอิ่งโหลว (万影楼) หรือ ตำหนักเงาจันทรา เยอะหน่อย แต่เพื่อจะให้เกิดเนื้อเยื่อที่เสมือนที่สุด และให้ได้มาซึ่งแท่งควยปลอมที่สมจริงสมจังใช้งานได้ ยังไงซะองค์กรลึกลับแห่งนี้ก็ยังเป็นหนึ่งในใต้หล้า พวกเขาคือเพื่อนพึ่งพาย

อาหารเช้าจากโรงเตี๊ยมถูกเสี่ยวเอ้อยกขึ้นมาบริการอย่างเป็นมิตร เหวินเหยาชักจะอยู่ที่นี่นานจนพ่อหนุ่มผู้นี้เริ่มจะจับทางสำรับเฉพาะตัวของนางได้ หนึ่งคือหมั่นโถว (馒头) อุ่น ๆ จำนวน 2 ลูก สำหรับชาวยุทธแล้วเวลาถือเป็นสิ่งสำคัญ อะไรที่ทานเร็วได้ อิ่มได้นาน ถือเป็นเรื่องดี สองคือผักดอง (咸菜) รสเปรี้ยว เหวินเหยาเป็นสตรี สิ่งนี้จะช่วยนางในเรื่องของการตื่นตัว ทำให้ตาสว่างจากความงัวเงียพร้อมสู้วันใหม่ สามถึงจะเป็นไข่ต้มแช่ชา (茶叶蛋) ซึ่งเป็นของขึ้นชื่อสำหรับที่นี่ ตัวไข่จะมีความหอมและมีลวดลายในการกระเทาะเปลือกที่สวยงาม ปิดท้ายด้วยของที่จะขาดเสียไม่ได้ในสำรับนั่นก็คือ ชาดอกไม้ จำนวน 1 กา.สารพัดสิ่งเหล่านี้ถูกจัดอยู่ในจานเล็ก ๆ อย่างละนิดอย่างละหน่อยพอให้สมส่วนกับผู้รับประทาน ทุกสิ่งอย่างจัดรวมอยู่ในถาดใบเดียว และเสียวเอ้อก็ยกมันขึ้นมาส่งถึงหน้าห้องที่เหวินเหยาได้ทำการเหมาจ่ายเอาไว้ อย่างที่เคยบอกว่านางเช่าห้องข้าง ๆ ทั้งชั้นเอาไว้ด้วย บริเวณโถงทางเดินตรงนี้จึงเงียบกริบ และมิมีใครมารบกวนนางได้เลย."อาหารได้แล้วนะขอรับแม่นาง! วันนี้ข้าจัดเตรียมสำรับพิเศษเน้นผักตามที่ท่านสั่งเลย!"เสี่ยวเอ้อพูดเสียงใส

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปไวเหมือนโกหก และพัสดุจากตำหนักเงาจันทรา (万影楼) ก็ถูกนำมาส่งโดยพิราบทมิฬกาฬตัวหนึ่ง วิหคตัวนี้ดูจะมีอัตลักษณ์ที่ผิดแผกกจากตัวอื่น ด้วยวงปีกที่กว้างอหังกากับกงเล็บที่แข็งแรง มันออกจะเหมือนอินทรีย์มากกว่าพิราบด้วยซ้ำ และบางทีนี่อาจจะเป็นอีกหนึ่งความรัดกุมที่ตำหนักเงาจันทรามอบให้ลูกค้าระดับมงกุฏเพชร พวกเขามิได้แค่ค้าขาย แต่ยังทำประกันความเสียหายให้แก่สินค้าที่มีมูลค่าด้วย.ตั๋วแลกเงินที่เคยมีเป็นฟ่อนก็เลยแฟบ เหวินเหยาใช้จ่ายกับเรื่องนี้ไปหลายตำลึงทองอยู่ เพราะของในห่อนั้นสำคัญมากจริง ๆ คิดเอาเถอะว่าขนาดพิราบดำตัวนี้ถูกปลดของออกจากข้อเท้าไปแล้ว มิถึง 1 ช่าหน่าทั้งเนื้อทั้งตัวมันก็แหลกสลายกลายเป็นผงขี้เถ้า! ไม่เหลือหลักฐาน ไม่ทิ้งอะไรไว้ รู้ทุกอย่างใต้แผ่นฟ้า แต่ทั่วท้องนภาก็มิมีใครรู้ว่าตัวจริงของว่านอิ่งโหลว (万影楼) หรือ "ตำหนักเงาจันทรา" นั้นคือใคร."พรึบ! , พรึบ! , พรึบ!"เหวินเหยาจึงตัดบทอวยยศอันยืดยาวนั้นทิ้ง ผ่านการโบกมือปัดเศษขี้เถ้านกออกจากโพรงจมูก.นางมิสนใจหรอกว่าว่านอิ่งโหลวจะมีภูมิหลังยังไง นางสนใจแค่ว่านางจะได้ของที่ถูกต้องตามที่สั่งไปรึเปล่า ประตูหน้าต่างของ