บทที่ 105 : สี่แยก!

"แปะ! , แปะ! , แปะ! , แปะ! "

เสียงปรบมือแบบเก็บเสียงดังเงียบ ๆ อยู่บนหลังคาซุ้มประตู

.

เหวินเหยานั่งยอง ๆ มองการแสดงชั้นครูของสองสตรีแล้วก็ได้แต่อึ้ง โอ้โห! คนอะไรจะไหวพริบดีถึงเพียงนี้ การแสดงเมามายหนนี้กลบเกลื่อนความลับแทบจะทุกสรรพสิ่ง หนึ่งคือปิดบังเรื่องการเจ็บจิ๋ม สองคือพอแกล้งทำเป็นเมาก็มิอยากจะมีใครมาเซ้าซี้ โดนถามอะไรยาก ๆ พอตอบมิได้ก็แค่บ่น อืม.. อือ.. อืม.. อือ ไปก่อน พอเข้าห้องนอนลืมตาตื่นขึ้นมาอีกที ถ้ามีคนมาถามอีกก็แค่บอกว่าจำไม่ได้แล้ว! 

.

เนียนจริงอะไรจริง จวบจนป่านนี้เหวินเหยายังทึ่งอยู่เลยว่าเยว่เอ๋อคิดได้ยังไง

.

"เอาล่ะถ้างั้นต่อไปก็เป็นเรื่องของการแยกย้ายแล้วล่ะนะ.."

"ไว้เจอกันใหม่นะเยว่เอ๋อ ไม่นานนักหรอกข้าเป็นคนเขียนจดหมายเร็วเจ้าก็น่าจะรู้ , หึ ๆ"

ลุกขึ้นยืนกอดอกชะเง้อดูผู้ว่าจ้างขึ้นเกี้ยวประจำตระกูลไป ในขณะที่ฝั่งตรงข้ามจากอีกฟากถนน ขบวนเกี้ยวของมู่ซื่อหรานบุตรีแห่งร้านทอผ้าซู่จิ่นเก๋อ (素锦阁) ก็ได้เคลื่อนขบวนออกไปเช่นกัน

.

กว่าจะถึงก็น่าจะเป็นยามซวี (戌时) และเส้นทางของพวกนางก็แยกกันไปคนละทิศ ภาพที่เห็นจึงมิค่อยสวยเท่าไหร่นัก มิรู้ว่ามีอะไรกันในใจรึเปล่า แต่สิ่งที่ดูผ่านม่านตาตอนนี้มันเหมือนกับคนสองคนที่เดินคนละทาง เหมือนคนทะเลาะกันมิใช่คนที่เพิ่งได้กันหลังโดนเย็ด

.

"เฮ๊อะ! คิดมากน่ะมิมีอะไรหรอกมั้ง?"

ปากพึมพำเช่นนั้นแต่ก็อดมิได้ที่จะสะบัดมือเรียกวิชาด้ายทอวิญญาณ (หงเหมยจือฮุน) ออกมาเช็คอยู่ดี

.

"พรึบ!!!"

เส้นด้ายแดงยาวเฟื้อยปรากฏขึ้น แปลกที่ทำไมคราวนี้ดันมาพร้อมกับลมกรรโชกแรง ใบไม้แห้งที่ร่วงโรยลงมาปลิวว่อนหมุนเป็นเกลียวคลื่น ใจคอมิค่อยดีมันเป็นแปลก ๆ ทะแม่ง ๆ

.

"ห๊ะ! , บะ..! , บ้าน่าา..! "

"เมื่อกี้ยังดี ๆ อยู่เลย ทำไมเป็นงี้อ่ะ?!"

ประจักษ์จริงต่อหน้าเหวินเหยาแทบมิเชื่อสายตาตนเอง ว่าระยะเวลาแค่หนึ่งตอนทำไมด้ายแดงจากวิชาของสำนักเหลย (雷) ถึงผันเปลี่ยนผลลัพธ์ได้รวดเร็วเช่นนี้

.

จากด้ายแดงบนนิ้วโป้งและนิ้วนางที่พันกันแน่น จนแทบจะกลายเป็นเปียสวย ๆ บัดนี้กลับค่อย ๆ คลายตัวออกช้า ๆ เหวินเหยาลองเอามืออีกข้างแตะดูนิดนึง ตัวด้ายก็แทบจะยุ่ยสลายออกจากกันเลย! เป็นไปได้ไหมว่าขณะอยู่บนเกี้ยวแคบ ๆ ที่ปิดสนิททุกด้าน เยว่เอ๋อน้อยจะเริ่มตกผลึกอะไรบางอย่าง นางอาจจะเริ่มเปลี่ยนใจกลางครัน

.

ด้ายแดงประจำตัวจึงพยายามที่จะผลักไสไร้ส่ง ด้ายของพี่สาวมู่ซื่อหรานถึงเพียงนี้! สวนทางกับของอีกฝั่งรายนั้นคือแทบจะสั่นระริกเลย! มันแทบจะสะบัดเต้นไปตามจังหวะชีพจรของแม่นางมู่ และถ้าจะให้เดาบางทีนางอาจจะกำลังยิ้มอยู่ นางคงจะมีความสุขมากที่ได้ใช้นิ้วส่งน้องขึ้นสวรรค์ แล้วก็คงอยากจะทำอีกบ่อย ๆ ถ้ามีโอกาส

.

"เอาแล้วไง.. งานนี้คดีอาจพลิก!"

"มีเปอร์เซ็นต์สูงแล้วล่ะที่แม่นางมู่อาจจะมิใช่.."

"เกิดอะไรขึ้นกับเจ้ากันแน่เยว่เอ๋อ นี่เจ้าไปเจออะไรมา.."

"เจ้ามิได้ถึง "จุดสุดยอด" หรอกรึ?!"

เกาหัวแกร็ก ๆ อเนจอนาถไปกับหัวใจที่พลิกผันของผู้ว่าจ้างร่างจิ๋ว

.

และเพื่อจะให้กระจ่างใสหายคาใจ เหวินเหยาจึงตัดสินใจใช้พิรุณย่ำฟ้าวิ่งไต่แผ่นหลังคา กระโดดข้ามฝั่งสลับไปมาราวกับนินจาในยามค่ำคืน เพื่อแอบสะกดรอยตามเกี้ยวของเยว่เอ๋อไป

.

ทว่าก็ต้องมาหยุดชะงักลงอีกครั้ง หลังวิ่งไต่หลังคามาถึงบริเวณที่เป็นสี่แยก ขบวนเกี้ยวของเยว่เอ๋อถูกเจ้าหน้าที่จากหอต้าหลี่  (大理塔 ) ห้ามมิให้ผ่าน! พื้นที่ทั้งแยกตรงนี้ถูกกันมิให้ผู้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเข้าไป เหวินเหยาเห็นมีแม้กระทั่งศพที่ถูกคลุมทับด้วยผ้าขาว นางเห็นม้าที่นอนดิ้นกระแด่ว ๆ หงายท้อง มองเห็นรถเกวียนที่พลิกเอียงกระเท่เร่ หีบสมบัติของมีค่ากระจายเกลื่อน และเพราะเหตุนี้ล่ะมั้งบริเวณนี้ถึงต้องโดนปิด

.

เยว่เอ๋อในห้องโดยสารมิรู้สักนิดว่าในความโกลาหลดังกล่าว อาจจะมีเสี่ยวโม่รวมอยู่ด้วย มู่ซื่อหรานเองก็เช่นกันนางอาจจะลืมไปแล้วก็ได้ว่างานสมรสหนนี้ คนที่นัดนางมาก็คือคุณชายเซียวจวินอวี่ และบัดนี้เขาที่เพิ่งได้รับการรักษาจากมหาวิชาแพรสวรรค์ต่อชีวา (天绢续命术) ของตระกูลนางมา ก็อาจจะรวมอยู่ในกลุ่มผู้บาดเจ็บล้มตายตรงสี่แยกนี้ด้วย!