บทที่ 109 : ข้าว่าไม่น่าใช่!

"นี่เจ้ากล้ากล่าวหาขนาดนี้เชียวเรอะ!?"

"นี่แหนะ!!!"

.

"จ๋อม..ม..ม!"

คว้าก้อนหินแถวนั้นได้ก็ปาลงไปใส่ดื้อ ๆ

.

แพรน้ำกระเพื่อมตัวออกเป็นระลอก ส่งผลให้เยว่เอ๋อลำธารหน้าตาบิดเบี้ยวแหยเก จัวหวะนั้นเองที่ทำให้เยว่เอ๋อตัวจริงคิดถึงเสี่ยวโม่ขึ้นมา ในมือนางยังมีก้อนหินอีกก้อนที่ต่างจากเมื่อครู่ ก้อนนี้แบนกว่าหลายขุมและถ้าร่อนมันด้วยองศาดี ๆ หินก้อนนี้ก็จะกระเด้งกระดอนบนผิวน้ำราวกับแมลงที่มีชีวิต นางเคยเล่นสิ่งนี้กับเสี่ยวโม่เมื่อตอนเด็ก ๆ และก่อนหน้านี้เมื่อมิกี่สัปดาห์ก่อน พวกนางก็ได้เล่นสิ่งนี้กันอีกรอบก่อนที่จะเริ่มเย็ดกัน

.

เยว่เอ๋อเลิกเล่นบทบาทสมมุติคุยกับเสียงในหัวของตนแล้ว นางโตเป็นสาวแล้ว ๆ ก็เสียตัวไปแล้วด้วย จะมาทำตัวเป็นเด็ก ๆ แบบนี้อยู่ได้เยี่ยงไร ว่าแล้วจึงทอดสายตาออกไปไกลถึงริมตลิ่งฝั่งโน้น จับจ้องไปยังโคนต้นเถาฮวาใหญ่ แล้วระลึกถึงห้วงเวลาที่โดนเสี่ยวโม่กระเด้าร่องนม เมือกน้ำกามของเขาช่างอุ่นและเร่าร้อน จังหวะของการเสียดสีของดุ้นยาวและหัวควยที่กระทุ้งขึ้นมาถึงปลายคาง แม้มิได้สอดใส่แต่จิ๋มน้ำก็น้ำไหลออกมาได้

.

สิ่งนี้ช่างแตกต่างจากการโดนนิ้วเรียว ๆ ของแม่นางมู่แหย่! เมื่อสามวันก่อนในห้องหมักสุรานางอาจจะรู้สึกฟินมากก็จริง เนื้อตัวนี่ถึงกับกระตุกอยู่บนร่างเปลือยของแม่นางมู่ แต่นั่นมันแค่ฟินมันไม่ใช่เสร็จ! นางแค่หมดแรงไปพร้อมกับพี่สาว เผิน ๆ ไอ้จังหวะที่ตัวสะบั้นกึก ๆ น่ะ อาจจะเป็นแรงสั่นของมู่ซื่อหรานที่ส่งขึ้นมาถึงนางก็ได้ เพราะงั้นในเสี้ยววินาทีที่โดนถามว่า "เสร็จไหม?" เยว่เอ๋อถึงมีความลังเล

.

"เพลี้ยะ! , เพลี้ยะ!"

หงายฝ่ามือฟาดใส่ราวสะพานหยวนเฟิน (缘分桥) จนดังสนั่น เยว่เอ๋อเหมือนจะบรรลุธรรมขั้นโสดาบัน ก่อนจะอุทานออกมาซะดังลั่นว่า

.

"ควย!!!"

"กุญแจสำคัญมันอยู่ที่ดุ้นควย!"

ตะโกนเสร็จเก็บปากแทบมิทัน ใครเผลอได้ยินไปบ้างก็มิรู้

.

"ช่างเหอะ! เราว่าน่าจะใช่.."

"นิ้วของพี่มู่ขยับได้ไวมาก และตรงจุดเสียวมาก ๆ ก็จริง.."

"แต่ในระหว่างที่เราคิดว่าถึงจุดสุดยอดแล้ว เรากลับรู้สึกว่ามันยังไปได้อีก.."

"มันเหมือนกับว่าหากใช้แค่นิ้วกับพุ่มไหมเสียดสี นี่คือจุดสูงสุด!"

.

"แต่ถ้าเป็นควยของเสี่ยวโม่ เรายังมิโดนเย็ดแบบสด ๆ สักทีเลย!"

"เรายังมิรู้เลยว่านิ้วเย็น ๆ ของสตรีกับควยอุ่น ๆ ของบุรุษจะต่างกันสักเพียงไหน"

"เสี่ยวโม่หลั่งน้ำใส่หน้าอกเราก็จริง และเราก็ฟินจริง แต่เรามิได้เสร็จไปด้วยนี่นา!"

"เราจึงคิดว่าดุ้นควยนี่แหละคือตัวแปร ถ้าได้เย็ดแบบจัง ๆ อีกสักครั้ง.."

"เราคงได้พบกับรักแท้ แล้วก็จะได้รู้ด้วยว่าใครที่จะพาเราไปถึง!"

.

"งึก! , งึก! , งึก!"

ชะโงกหน้าลงไปดูที่ลำธารใต้สะพาน ก่อนจะพบว่าแม้แต่เยว่เอ๋อลำธารเอง ก็ยังพยักหน้าให้

.

ความมั่นใจมาเต็มเยว่เอ๋อตัวจริงส่งยิ้มทิ้งไว้ให้ ประหนึ่งว่าแต่นี้ต่อไปนางจะมิอ่อนแอ แล้วก็จะไม่เรียกใช้บริการของเยว่เอ๋อลำธารอีกต่อไปแล้ว

.

.

ตัดภาพกลับมาที่จวนสกุลจ้วง บนห้องนอนส่วนตัวของนายน้อยเยว่เอ๋อ 

.

หลังจากกลับมาจากตลาดนางก็ตรงดิ่งขึ้นไปที่เรือนนอนทันที นางเดินทะลุไปถึงหลังห้องที่ทำเป็นระเบียง ก่อนจะเห็นจะ ๆ คาตาว่าเสี่ยวผางพิราบอ้วนกำลังก้มหน้าแอบจิกอาหารนกเข้าปากอยู่

.

"จิ๊บ! , จิ๊บ..บ..บ..บ! , จิ๊..บ..บ..บ..บ~!"

มันตกใจจนอาหารแทบจะกระฉอกออกจากกระพุ้งแก้ม หนำซ้ำยังพยายามม้วนตัวกลับหลังหัน แต่ก็โชคร้ายเพราะว่าพุงป้อม ๆ ของมันดันอวบอั๋นติดอยู่กับซี่กรง!

.

"ฮั่นแน่! เสี่ยวผ่างเจ้าเองก็หิวล่ะเซ้!!!"

"โอ๋ ๆ , โอ๋ ๆ กินต่อเถอะข้ามิว่าอะไรเจ้าหรอก ข้าดีใจจะแย่ที่เจ้ากลับมาทานอาหารแล้ว"

เยว่เอ๋อรีบลากเก้าอี้มาต่อขา แล้วก็โผปีนขึ้นไปปลอบ

.

"จิ๊บ! , จิ๊บ! , จิ๊บ! , จิ๊บ!"

.

"อ่าฮ๊ะ! ข้าเข้าใจทุกอย่างแล้ว ข้ารู้แล้วว่าต้องทำยังไง"

"ข้าจะเปิดกรงแล้วเอาจดหมาย ของพี่เหวินเหยาออกมาเปิดอ่าน.."

"เจ้าสัญญากับข้าได้ไหม ว่าเจ้าจะหายโกรธข้า เจ้าพิราบอ้วนเสี่ยวผ่าง~!"

.

"จิ๊บ! , จิ๊บ! , จิ๊บ! , จิ๊บ!"

.

ประโยคสุดท้ายแปลมิออก แต่ดูเหมือนว่าเสี่ยวผ่างจะพออกพอใจ หน้าแข้งของมันเบาลงไปเยอะแล้วมันก็กลับมากินอาหารเม็ดของมันต่อ