บทที่ 106 : เลอะเทอะเละเทะ

ขบวนเกี้ยวของเยว่เอ๋อค่อย ๆ เคลื่อนผ่านสี่แยกไปแล้ว คณะผู้ติดตามของมู่ซื่อหรานก็เช่นกัน ต่างคนต่างไปคนละทาง จะมีก็แต่เหวินเหยานี่แหละที่ตัดสินใจเปลี่ยนแผนในชั่วขณะ ยังไงก็มีด้ายแดงผูกอยู่บนนิ้วมือ จะตามหาสตรีสองนางนี้เมื่อไหร่ก็ได้ ส่วนสาเหตุที่ทำไมด้ายของเยว่เอ๋อถึงคลี่ตัวออก ก็ค่อยไปตามหาคำตอบกันทีหลัง

.

ตอนนี้ความสนใจของเหวินเหยากลับย้ายฝั่งมาอยู่ที่ คนผู้ถูกตัดด้ายออกจากนิ้วไปแล้วอย่างคุณชายเซียวและเสี่ยวโม่ นางกระโดดลงจากหลังคาพลางปลดวิชาพิรุณย่ำฟ้าออกจากเท้า และลงมาเดินเท้าเช่นคนปกติ อาภรณ์สีชมพูหวานแหววดูแป๊บเดียวก็รู้ว่าคงเป็นแขกที่หลงเหลือมาจากงานแต่ง ความมิเข้ากันกับแยกอันวินาศสันตะโรจึงลดระดับลงบ้าง แต่ครานั้นนางก็ยังโดนเจ้าหน้าที่จากหอต้าหลี่ (大理塔 ) กันมิให้เข้าพื้นที่อยู่ดี

.

"แม่นางถนนเส้นนี้ถูกปิด โปรดเลี่ยงไปใช้เส้นทางอื่นด้วย"

ชายหนุ่มวัยกลางคนยกมือห้าม เสื้อผ้าอาภรณ์เป็นแบบทางการ เขาน่าจะเป็นผู้ปฏิบัติงานตัวจริง

.

"ตอนนี้ก็ค่ำแล้วด้วยได้โปรดกลับคืนเข้าสู่เคหะสถาน.."

"อุบัติเหตุด้านหน้ามีความรุนแรงซับซ้อน หอต้าหลี่ของเรามีกำลังคนจำกัด.."

"จึงมิอาจรับประกันความปลอดภัยของประชาชนเยี่ยงปกติได้.."

"เราต้องขออภัย.. และแม่นางโปรดดำเดินการตามอย่างเคร่งครัดด้วย!"

อธิบายไปพลางมือก็จุดคบเพลิงในมือไปด้วย เจ้าหน้าที่หนุ่มปักมันเข้ากับหลักเสาที่หาได้ตามข้างถนน เขายังทำแบบเดียวกันกับอีกหลายจุด จนทำให้ถนนกลางแยกเส้นนี้มีไฟส่องสว่างขึ้นมา

.

และอย่างน้อยตอนนี้เหวินเหยาก็รู้แล้วว่า ตัวการของความโลกาวินาศนั้นมาจาก "อุบัติเหตุ!"

.

"เราเข้าไปอยู่ในจวนสกุลเวยมาตั้งแต่ช่วงสาย เรามิรู้เลยว่าข้างนอกจะมีการเฉี่ยวชน"

"ว่าแต่.. แล้วนี่ไปชนกันอีท่าไหนถึงได้กระจัดกระจายถึงเพียงนี้!"

"สภาพมันมิเหมือนอ่ะ! มันเหมือนกลุ่มคนที่รบราฆ่าฟันกันชัด ๆ !"

เหวินเหยาคิดในใจ นางผละตัวออกจากมุมถนนตามที่เจ้าหน้าที่จากหอต้าหลี่บอก

.

ก่อนที่จะค่อย ๆ ย่องไปข้าง ๆ แทรกตัวตามซอกตึกที่ปิดร้าง มุดตรงนั้นตรงนี้อีกนิดหน่อยบวกกับการใช้เงาสลัวจากคบไฟเป็นจุดบังตา แค่นี้นางก็แอบเข้ามาในจุดที่เกิดเหตุได้แล้ว เจ้าหน้าที่มีกันมิมากไม่มีใครสนใจนางหรอก เพราะงานเก็บศพของพวกเขากับการนำผู้ประสบภัยส่งโรงหมอก็ล้นมืออยู่แล้ว

.

กรอกสายตารัว ๆ มองหาคุณชายเซียวหรือไม่ก็เสี่ยวโม่ จนกระทั่งหางตาเฉี่ยวไปสะดุดเข้ากับเศษผงฝุ่นแป้งที่กองพะเนินอยู่บนพื้น สีขาว ๆ ผสมเหลืองของมันมีความคล้ายกับแป้งสาลีผสมกับไข่ และพอเหวินเหยาเดินเข้าไปใกล้และลองแตะดูนางก็สันนิษฐานได้ในตอนนั้นเลยว่า นี่คือแป้งสำหรับทำเส้นบะหมี่! 

.

จากกองแป้งผินหน้าไปทางทิศประจิม จะเห็นว่ามันมีการลากยาวของกองแป้งกองนี้อยู่ ร่องรอยการลากปรากฏเด่นชัดบนพื้นถนน คำถามคือมันเป็นรอยลากที่เกิดจากอุบัติเหตุ หรือเป็นลอยที่เกิดจากฝีมือคนทำ สกุลจ้วงคือตระกูลที่ได้ชื่อว่าช่ำชองเรื่องการทำบะหมี่เป็นอันดับหนึ่งในฉางหลิง พวกเขามีแป้งแบบนี้เป็นโรงงาน และหากเดินตามรอยแป้งนี้ไปก็จะเจอใครได้อีกเล่านอกจากเสี่ยวโม่! เกวียนของพวกเขาจะต้องขนแป้งสาลีเหล่านี้มาเป็นของกำนัล นี่จึงเป็นสิ่งที่เหวินเหยาตระหนักรู้ได้เองโดยมิต้องเสียเวลาสืบ

.

"ได้การณ์ล่ะ! เสี่ยวโม่อยู่ทางนั้นสินะ"

"เราควรต้องไปดูอาการเขาหน่อย เพราะหากเสี่ยวโม่เป็นอะไรไปเยว่เอ๋อก็จะมีผลตาม"

"ด้ายแดงของนางยิ่งอ่านค่าได้แปลก ๆ อยู่"

.

ซึ่งจะว่าโชคดีหรือโชคร้ายก็ว่าได้ เพราะทันทีเดินกึ่งย่อง ๆ หลบสายตาเจ้าหน้าที่จนมาถึงเกวียนที่นอนตะแคงล้อหมุนติ้ว ๆ อยู่ เหวินเหยาก็พบว่าร่างหนาของเสี่ยวโม่โดนพันผ้าขาวไว้เกือบจะทั้งตัว! ไม่หรอก! ย้งมิใช่การใช้ผ้าดิบคลุมหน้าเหมือนกรรมวิธีเก็บศพ แต่ดูทรงแล้วเขาน่าจะเจ็บหนักอยู่ ทั้งตัวจึงโดนพันมิต่างจากมัมมี่ เสี่ยวโม่ถูกเจ้าหน้าที่หามขึ้นเปลไป เป้าหมายก็น่าจะเป็นโรงหมอสักที่ในละแวก และสาเหตุก็น่าจะมาจากการโดนเกวียนล้มทับ!

.

"โถ่!.. เสี่ยวโม่ผู้น่าสงสาร เจ้าอย่าตายเชียวนะ!"

เหวินเหยาอธิษฐานในใจ นางมองร่างของเขาตาละห้อย

.

ซึ่งแตกต่างไปจากการมองใครบางคน ที่ยืนให้ปากคำอยู่ตรงละแวกเดียวกัน ใช่แล้ว! คุณชายเซียวจวิ้นอวี่ ท่ามกลางผู้บาดเจ็บมากมาย บรรดาพ่อบ้านจากตระกูลต่าง ๆ ต้องหัวร้างข้างแตก รถม้าพังยับ ทรัพย์สมบัติเทกระจาดเกลื่อนพื้น ดูคุณชายรองผู้นี้จะมิสะทบสะท้านอะไรเลย แกยืนให้ปากคำแก่หอต้าหลี่เหมือนจะประกาศศักดาว่า ตนเองคือที่หนึ่งในย่าน ใครก็อย่ามาแหยม!