บทที่ 108 : เสียงในหัว

3 วันผ่านไปหลังจากเกิดเรื่อง จดหมายสรุปผลงานและรายชื่อสุดท้ายว่าใครคือรักแท้! ก็ได้ถูกส่งมาผ่านทางเจ้าพิราบอ้วนเสี่ยวผ่าง เหวินเหยาไม่ค่อยมั่นใจนักแต่ก็คิดว่าใช่! ก็เลยเร่งเขียนจดหมายพร้อมทั้งอธิบายเหตุผลต่าง ๆ นา ๆ ไว้เพียบ มีภาพประกอบพร้อมเหมือนที่เคยทำ นางผูกทุกอย่างมากับขาของเสี่ยวผ่าง กะว่าลำดับต่อไปก็จะเป็นการนัดเจอเยว่เอ๋อแบบตัวต่อตัว แล้วก็มีการจ่ายสะตุ้งสตังค์กัน

.

แต่ทว่า! กลับกลายเป็นฝั่งนายน้อยร้านบะหมี่นี่สิ ที่มิยอมแกะจดหมายนั้นออกอ่าน มันผูกติดอยู่กับขาเสี่ยวโม่มามากกว่า 10 ชั่วยามแล้ว และมันก็ทำให้เจ้านกอ้วนงอนตุ๊บป่องไปเลย ปกติเสี่ยวผ่างจะหันหน้าออกสู่โลกภายนอก แต่หลายวันมานี้มันหันหน้าเอียงคอตามเยว่เอ๋อตลอดเวลา ต่อให้กรงไผ่ที่ขังมันไว้จะขนาดเล็กมาก จะหมุนตัวทียังยากลำบากมันก็ยังคงจ้อง ราวกับว่าถ้ามิยอมเปิดอ่าน มันก็จะจ้องมิยอมหยุด!

.

"จิ๊บ! , จิ๊บ! , จิ๊บ! , จิ๊บ!" 

ร้องทักจนเจ็บคอ นกนี่แทบจะต่อมทอนซิลอักเสบ

.

"หยุดเลยเสี่ยวผ่าง.. ก็ข้ายังมิอยากเปิดอ่านนี่นา.."

เยว่เอ๋อหันมาดุใส่ บนระเบียงไม้ที่ยื่นออกมาจากหลังห้อง ตรงชานหลังคามีกรงของเสี่ยวผ่างแขวนอยู่

.

นางค่อย ๆ เขย่งกายขึ้นแล้วก็เอาน้ำกับอาหารมาเติมไว้ในถาดรอง เพราะมิใช่แค่งอนธรรมดาเสี่ยวผางยังกินอาหารน้อยลงด้วย หรือมันคิดจะงัดกลยุทธ์ประท้วงอดอาหารออกมาสู้ก็มิรู้

.

"กินหน่อยนะเจ้านกอ้วน หากเจ้าผอมเจ้าจะมิน่ารักเอานะ.."

"แล้วก็นี่! ข้าเหยาะน้ำผึ้งหอม ๆ ลงไปในน้ำให้เจ้าด้วย เสียงเจ้าจะได้ใส ๆ ไง"

"ดีไหมเสี่ยวผ่าง.. , จิ๊บ! ๆ , จิ๊บ! ๆ , จิ๊บ! ๆ"

.

"จิ๊...บ...บ...บ , จิ๊...บ...บ...บ.."

แววตาโคตรว่างเปล่า เสี่ยวผ่างมิอยากคุยด้วยแล้ว ภาษากายออกอาการเซ็งชัดเจน

.

.

บางทีสิ่งนี้อาจจะเรียกว่าฮอร์โมน เพียงแต่นี่เป็นโลกยุทธภพเป็นสถานที่ย้อนยุคแบบจีนโบราณ ที่วิทยาการต่าง ๆ ยังย่างกายเช้ามามิถึง เยว่เอ๋อน้อยถึงอยู่ในสภาวะการณ์สับสนวนวกเช่นนี้ เสี่ยวโม่เจ็บหนักนั่นคือความจริง นางไปเยี่ยมเขาที่โรงโอสถหลายครั้งแล้วแต่เขาก็ยังมิรู้สึกตัวเลย มันมิใช่ความผิดนางแต่หากมีเขาอยู่ข้าง ๆ บ้าง บางทีนางอาจจะมีคนให้พูดคุย

.

ร่างบางเดินเตร็ดเตร่ไปตามทางเดินของตลาดกลางเมืองฉางหลิง นางเดินผ่านผู้คนมากมาย มีคนรู้จักนายน้อยเยว่เอ๋อเยอะแยะ ทั้งทักทายปราศรัยทั้งทักให้เลือกชมสินค้า แต่อนิจจาที่รอยยิ้มความสดใสที่เคยมีกับหนีหายไปจากใบหน้าเสียหมด บรรดาบ่าวรับใช้คนอื่น ๆ ที่ทางบ้านส่งมานางก็ไล่กลับหมด เสี่ยวโม่ดีเกินกว่าจะมีใครแทนได้ แต่ก็อีกนั่นแหละ! ยังไงซะตอนนี้นางก็อยากอยู่คนเดียวมากกว่าอยู่ดี..

.

รู้ตัวอีกทีสตรีซึมเศร้าก็เดินทะลุตลาดข้ามมาถึงสะพานหยวนเฟิน (缘分桥) ซะแล้ว นางหยุดอยู่ตรงกลางสะพาน พลางชะเง้อมองลงไปบนลำธารใสที่มองเห็นตัวปลา มองเห็นก้อนหินสีสวย แล้วก็เห็นใบหน้าตัวเองที่เหมือนจะเป็นสาวขึ้นมากกว่าแต่ก่อน เอาแล้วสิ! จู่ ๆ ก็อยากจะพูดกับกระจกสะท้อนตามธรรมชาตินี้ขึ้นมาซะแล้ว ระบายกับใครมิได้ก็ต้องพูดกับตัวเองนี่แหละ หันซ้ายแลขวาว่าไม่มีใคร ริมฝีปากบาง ๆ ก็เริ่มขยับ

.

"เยว่เฮ๋อลำธรารจ๋า.. ข้าอยากถามเจ้าว่าเจ้าเสร็จจริงหรือไม่?"

"ข้าอยากรู้ยิ่งนักว่าที่พี่มู่ทำให้เจ้า ๆ คิดว่านั่นใช่การถึงจุดสุดยอดจริง ๆ รึเปล่า?"

"ช่วยตอบข้าที.. เยว่เฮ๋อลำธารจ๋า?"

.

เอากับเขาสิ! ให้ตายเถอะ! คนบ้าอะไรถึงกล้าตั้งชื่อให้ตัวเอง เยว่เฮ๋อลำธารแปลว่าเยว่เอ๋ออีกคนที่สะท้อนเงาขึ้นมาจากลำธารข้างล่าง และนี่อาจจะเป็นเทคนิคที่สำคัญก็ได้ เพราะคนที่อยู่ด้านล่างดันตอบขึ้นมาได้จริง ๆ

.

"แล้วเจ้าคิดว่าเช่นไร.. มองขึ้นไปฟากโน้นสิตรงต้นเถาฮวาใหญ่"

"เจ้ากับเสี่ยวโม่แอบไปได้เสียกัน ที่พงหญ้าตรงโน้นมิใช่เหรอ?"

"เจ้าเปรียบเทียบกันเองมิได้หรือไง ในเมื่อจิ๋มก็คือจิ๋มของเจ้า!"

.

"กะ.. ก็ข้าแยกมิออกนี่นา? มันก็เสียวเหมือนกันไปหมด!"

"ตอนเอากับเสี่ยวโม่ข้าก็ชอบ ตอนเย็ดกับพี่มู่ข้าก็ชอบเช่นกัน!"

.

"เห๊อะ! เจ้ามันเป็นพวกสองใจ ข้าว่าถ้ามากกว่านี้อีกนิด เจ้าก็จะกลายเป็นพวกสำส่อน!"