สืบรักเส้นแดง (Nc18+) のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

ฟ้าโล่งโปร่งสบายประหนึ่งจิตใจของเจ้านายที่ได้รับการปลดเปลื้อง เช้านี้บรรยากาศช่างเป็นใจนัก เมฆหมอกมีไม่มาก แสงแดดพอกระซาบผิว เสี่ยวผ่างพิราบอ้วนจึงตีปีกได้อย่างอิสระ ปกติแล้วถึงมันจะอ้วนตุ๊ต๊ะจากอาหารการกินที่เหลือเฟือจากร้านบะหมี่ไปสักหน่อย แต่พอได้ทะยานขึ้นฟ้าแล้วพิราบอาคมก็ยังคงความขลัง ขนของมันมิเคยเปียกน้ำ ต่อให้ฟ้าผ่าสามเปรี้ยงติดต่อกันมันก็ยังเฉย ๆ เพราะมันถูกสร้างขึ้นจากปราณแท้ของผู้สำเร็จวิชา.กับครั้งนี้ดูจะเบากว่าครั้งไหน ๆ เสี่ยวผ่างบินมาส่งเอกสารด้วยระยะทางที่แทบจะใกล้ที่สุดในชีวิตของมันแล้ว นั่นคือแค่จากจวนสกุลจ้วง มายังโรงเตี๊ยมที่เหวินเหยาพำนักอยู่ ระยะทางน่าจะราว ๆ 1 ลี้สวี่ แถมยังทันเวลาพอดีเพราะเหวินเหยาเองก็กำลังจะออกไปทำธุระข้างนอก."พิราบสื่อสาร?!"นางในชุดฮั่นฝูสีนมสดแหงนคอมองด้วยความแปลกใจ พลางยื่นแขนออกไปรับ."หมับ!"เกาะแน่นหนึบหนับ จนเหมือนกลัวเจ้านายจะจำตัวเองมิได้."เอ๋.. จดหมายจากเยว่เอ๋องั้นเหรอ?""เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า? หรือจดหมายที่เราส่งให้มีปัญหาอะไร?""ขอบใจเจ้ามากนะ เจ้ากลับไปที่จวนสกุลจ้วงก่อนเถอะ หากมีอะไรแจ้งข่าวข้าด้วย!"."จิ๊บ! , จิ๊บ! , จิ

ตามได้แต่มิตามน่าจะดีกว่า คุณชายเซียวยืนตัวชาไปทั้งร่าง พลางหงายมือดูสิ่งที่ตนเองเพิ่งทำลงไปเมื่อครู่ มันคือความจริงที่ถูกต้องทุกอย่าง! ว่าแม่นางมู่ซื่อหรานคือว่าที่ภรรยาของพี่ชาย เขาเองก็ทำอะไรมิได้ต่อให้ตอนนี้จะมาโวยวายขอความยุติธรรม แต่ปลายทางนางก็ต้องกลายเป็นพี่สะใภ้ของเขาอยู่ดี.เขาน่าจะลืมสิ่งนี้ไปซะสนิท ในดวงจิตคงคิดถึงแต่ตอนที่นางแวะไปใช้มหาวิชาแพรสวรรค์ต่อชีวา (天绢续命术) ช่วยรักษาแผลฟ้าผ่าให้ วันคืนเก่า ๆ คงไปสปาร์คกันตอนนั้น แต่ก็ต้องจบลงในระยะเวลาอันสั้นเพียงแค่มิถึงสัปดาห์ ร่างหนายังคงนิ่งถมึงทึง บรรยากาศก็แสนเป็นใจ โดยมีใบไม้แห้งสีน้ำตาลดำเป็นฉากหลัง มันคงมิต่างจากสีของหัวใจเขาที่คงจะไหม้และดำเป็นตอตะโกไปหมดแล้ว."เฮ้อ...!"แหงนหน้าพลางถอยหายใจปลดปลง.เขายืนนิ่งอยู่ในท่านั้นนานราวเสี้ยวหนึ่งของก้านธูป ก่อนจะค่อย ๆ ใช้มือขยี้ผมตัวเองด้วยความหงุดหงิด แล้วก็เดินงุ่นง่านย้อนกลับไปที่ร้านซู่จิ่นเก๋อ (素锦阁) ของสกุลมู่ มิได้ไปง้อแต่เพราะประตูทางออกมันอยู่ฝั่งโน้น..ตัดภาพเหตุการณ์มาที่เหวินเหยา ผู้แอบดูทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ตลอด .อย่างที่บอกว่าตำแหน่งที่นางซุ่มดูอยู่นั้นค่อนข้าง

"หยุด! พอได้แล้วข้าบอกให้ไปเชิญนางมาดี ๆ มิใช่ไปต่อยตีกับนางไอ้พวกบ้า!"เสียงตะโกนดังลั่นมาจากโต๊ะไม้ฟากตรงข้าม มีชายชุดดำท่าทางเมามายผู้หนึ่งนั่งก้มหน้าอยู่บนชั้นสอง.ณ ที่ฝั่งโน้นมิใช่โรงสังคีตที่ใหญ่โตเอิกเกริก หากแต่ก็มิได้ซอมซ่อเหมือนร้านสุราริมทางเฉกเช่นที่เหวินเหยานั่งอยู่ ลักษณะมันเหมือนกับบาร์หรือร้านลับ ที่จะรู้กันก็เฉพาะคนที่เป็นเมมเบอร์คุ้นเคย มีสาวงาม ไม่มีดนตรี แต่มีสุราฝาดคอแบบมิอั้นกินได้ทั้งวันทังคืน."รับทราบขอรับคุณชาย.. ขออภัยที่พวกเราทำเกินกว่าเหตุ""พวกข้าต้องขออภัยที่ล่วงเกินแม่นางด้วย.. เชิญแม่นางไปนั่งร่วมโต๊ะกับคุณชายด้วยเถิดขอรับ""ส่วนค่าใช้จ่ายทั้งหมด และข้าวของที่เสียหายทางเราจะรับผิดชอบเอง..""เชิญแม่นางทางนี้ขอรับ.."โค้งหัวโน้มตัวแล้วก็โค้งอย่างสุภาพเรียบร้อย แต่จะไปว่าพวกเขาทั้ง 5 ก็คงมิได้เต็มปากเต็มคำ ก็เหวินเหยาเล่นระวังตัวซะขนาดนี้ นี่ถือว่ายังดีนะที่นางยังมิได้ใช้วรยุทธ มิเช่นนั้นใครต่อใครอาจจะรู้ได้ว่านางก่อเรื่องไว้มากมายขนาดไหนในเมืองฉางหลิงแห่งนี้.4 คนกลับหลังหันปัดฝุ่นออกจากอาภรณ์ พลางเดินนำหน้าไป ส่วนอีกคนเตรียมจะมาสนทนากับเถ้าแก่เพื่อช

"เอ้า! ก็ขึ้นมาหาข้าถึงที่นี่เอง เงินข้าก็ให้ไปแล้วเจ้าจะเล่นตัวอยู่ไยเล่าแม่นาง..ง..ง~!""ทรวดทรงเจ้าช่างยั่วเย้าถึงเพียงนี้ จะเก็บไว้ใต้ผืนแพรให้เหี่ยวเฉาทำไม ฮั่ว! , ฮ่ะ! , ห่ะ! ,ห่ะ! , ห่ะ!"ซุ่มเสียงสุดจะอู้อี้ เมาทีไรเหมือนจะอยากปี้ให้ได้ไปซะทุกครั้ง แต่หารู้ไม่ว่านี่คือเหวินเหยา! นางคือจอมยุทธหญิงที่ทุกย่างก้าวนั้นเต็มไปด้วยแผนการที่พร้อมจะแว้งกัด! ."ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะเจ้าคะ! ข้ามิให้ท่านทำหรอก แค่โอบไหล่ก็น่าจะพอแล้วนี่นา!""นี่มันได้มิคุ้มเสียเลย! ปล่อย! ข้าจะกลับแล้ว! โปรดปล่อยมือออกจากเอวข้าด้วยคุณชาย!"ดิ้นสุดแรงเสแสร้งสุดชีวิต เหวินเหยาแกล้งทำเป็นพูด เพราะทั้งหมดนี้คือการแสดงล้วน ๆ.นางทำแม้กระทั่งการลุกขึ้นยืนพรวดพราด จนจานอาหารบนโต๊ะแทบเทกระจาด พลางรูดมือของคุณชายขี้เมาออกด้วยความขยะแขยง ก่อนจะวิ่งเหยาะ ๆ ไปรอบห้องบนชั้นลอย วิ่งไปก็มองด้านหลังไปว่ามีใครตามมาหรือไม่ ทั้ง ๆ ที่ระยะทางรวมกันมันก็แค่การวนเป็นวงกลมรอบโต๊ะตัวเดิมเท่านั้น.ส่วนคุณชายเซียวเองก็ติดเบ็ดจังเบ่อเร้อ แกวิ่งตามเหวินเหยาทั้ง ๆ ที่เมา ๆ และครองสติตนเองมิอยู่นั่นแหละ ภาพที่ออกมาจึงมิต่างจากหนังจีนโ

ในชุดฮั่นฝูสีนมสดแสนสุภาพ นี่จะเป็นการเล้าโลมบุรุษที่มีมารยาทที่สุดเท่าที่โลกนี้เคยมีมา เหยือกสุราลดปริมาตรลงเหลือ 3 ใน 4 ส่วน เหวินเหยาเขมือบมันลงคอพอให้ได้ความกรึ่ม และความมึนนิด ๆ นี่แหละที่จะทำให้นางพริ้วขึ้นอย่างสบายใจ ความดีความชั่วจะขาดผึง! คงไว้แต่อะไรที่มันจึ้ง! ๆ และจากนั้นก็เป็นเรื่องของภารกิจไป.ด้วยความสัตย์จริงว่าเจตนาของจอมยุทธหญิงนั้นมิใช่การร่วมรักหรือค้าประเวณี นางคิดกลยุทธนี้ออกก็เมื่อยามซวี (戌时) ก่อนจะก้าวขึ้นชั้นลอยมานี่เอง! หากย้อนกลับไปอ่านหรือยังพอจำกันได้ เราจะพบว่านางนั้นคิดหัวแทบแตกว่าจะไปหาควยอันใหญ่ ๆ ให้เยว่เอ๋อได้จากไหน นางจะทำเช่นไรให้ดรุณน้อยนางนี้ได้ถึงจุดสุดยอดกับบุรุษผู้เป็นรักแท้ของนาง ตอนอยู่บนบันไดทางขึ้นโรงหมอ เหวินเหยายังปวดกบาลตีบตันหนทางอยู่เลย.จนกระทั่งจุดหักเหมาบังเกิด ณ ตรงนี้ ในห้องมืดที่มีเพียงไฟตะเกียงส่องสว่าง ในมือนางมีเพียงเหยือกสุราที่สวาปามไปเรื่อย ๆ เพื่อการย้อมใจ และห่างนางไปในระดับริงไซด์ก็คือเตียงเหี่ยว ๆ ที่มีคุณชายเซียวกับกระเจี๊ยวของแกชูชันตั้งตระหง่าน!."ตึก! ๆ , ตึก! ๆ , ตึก! ๆ"(เสียงกล้ามเนื้อหัวใจ ขยี้หลอดเลือดใหญ่