All Chapters of สืบรักเส้นแดง (Nc18+): Chapter 81 - Chapter 90

คุกเข่าลงพรวดพราด หันหน้าสวยเข้าหาดุ้นควย พลันใช้สองมือตะกุยแหวกอาภรณ์ส่วนล่างของคุณชายเซียวออก."เฮ๊ย! แม่นางมู่ท่านจะใจร้อนเกินไปแล้ว ข้าเพิ่งตื่นเองนะ?!""นี่ท่านคิดจะโม๊คควยข้า คาศาลากลางสวนเช่นนี้เลยหรอ..""มิกล้วพวกบ่าวไพร่เห็นหรือเยี่ยงไร? , ชู่ววววว..!"คุณชายเซียวตวาดแบบเก็บเสียง ฟังดูคล้ายเสียงกระซิบแต่ดังผ่านแววตา.ฝั่งแม่นางมู่ก็ได้แต่หันซ้ายแลขวา นางถึงกับหลุดหัวเราะออกมา พลันใช้ฝ่ามือตบลงที่หัวควยที่ถอกขึ้นมาแบบมันเขี้ยว."นี่แหนะ! ใครว่าข้าจะทำเช่นนั้นกัน""ข้าก็แค่อยากจะตรวจดูสักหน่อย ว่าเจ้าเซียวน้อยยังใช้การได้ดีไหม""มหาวิชาแพรสวรรค์ต่อชีวาของสกุลมู่ จะใช้เวลารักษาผู้ป่วยในแต่ละคนมิเท่ากัน""และการที่ควยของท่านยังแข็งขึ้นได้ ก็แปลว่าท่านน่าจะหายดีแล้ว.."."อ๋อ.. เป็นเช่นนี้เอง""งั้นผ้าที่พันรอบตัวข้าอยู่นี้ ก็คงจะเอาออกได้แล้ว"."มิผิดเจ้าค่ะ , มาเดี๋ยวข้าช่วย".เกิดเป็นการทำกิจกรรมที่ได้ใกล้ชิดกันอีกครั้งเมื่อยามใกล้ค่ำ ซีนนี้หากเป็นหนังซีรีส์น่าจะมีดนตรีประกอบสุดโรแมนติกดังขึ้นเป็นฉากหลัง เพราะยิ่งดูก็ยิ่งน่ารัก สองคนคู่รักต่างช่วยกันแกะผ้าขาวที่พันอยู่ตามต

สกุลเวยเป็นอีกหนึ่งตระกูลที่มีชื่อเสียงระดับแนวหน้าของเมืองฉางหลิง พวกเขามิเชี่ยวชาญวรยุทธ มีได้มีกำลังทหารหรือเป็นทายาทผู้สืบทอดป้อมปราการสำคัญเหมือนดั่งสกุลเซียว แล้วก็มิละม้ายคล้ายคลึงกับสกุลที่ดังในเรื่องค้าขายเชิงเศรษฐกิจอย่างสกุลมู่ หรือ สกุลจ้วงด้วย หากแต่สิ่งที่พวกเขาทำมาหลายชั่วรุ่นก็คือการปรุงโอสถ.นับแต่อดีตกาลมาปัจจัยสี่ของมวลมนุษย์มิเคยเปลี่ยนแปลง อาหาร , เครื่องนุ่งห่ม , ที่อยู่อาศัย และยารักษาโรค ปัจจัยตัวสุดท้ายนี้ต่อให้มิต้องการแต่ก็มิมีใครหลีกเลี่ยงได้ ยาสมุนไพรที่พอกตัวคุณชายเซียวจากแผลฟ้าผ่าก็ได้จากที่นี่ คนทั่วฉางหลิงหากมิชอบเข้าโรงหมอ โอสถจากสกุลเวยสามารถบรรเทาทุกข์ได้ในระดับหนึ่ง พวกเขามีร้านสาขออยู่ทั่วไปหมด เพราะฉะนั้นความมั่งคั่งร่ำรวยจึงมากขึ้นตามเป็นเงาตามตัว.งานแต่งหนนี้ก็เลยยิ่งใหญ่อย่างที่เห็น ด้วยความที่ลูกค้าของสกุลเวยมีมาก หลายส่วนมาจากต่างบ้านต่างเมือง เป็นอาคันตุกะที่อยากจะมาร่วมแสดงความยินดี ผู้คนจึงอุ่นหนาฝาคลั่ง เจ้าสาวเป็นคนของสกุลเวย ส่วนเจ้าบ่าวเป็นเขยแต่งเข้าที่ได้ชื่อว่าเชี่ยวชาญวิชาแพทย์ จนได้รับการขนานนามว่าเป็นหมอเทวดา คำว่ากิ่งทองใบหย

จัดแจงเปลี่ยนชุดสวมรอยเป็นสาวใช้เสร็จเรียบร้อย เจ้าของอาภรณ์ก็ถูกเก็บซ่อนไว้ในตำแหน่งเหมาะสม ที่เหลือก็มิใช่เรื่องยากอะไรแล้ว เหวินเหยาก็แค่แกล้งเดินตุ้มตะตุ้มตุ้ยส่ายตูดดุ๊กดิ๊ง แสร้งทำเป็นจัดแจงตรงนั้นตรงนี้ไปเรื่อย พอมีจังหวะนางก็ได้ทำการสลับสับเปลี่ยนป้ายที่นั่งประจำตระกูล ให้เป็นไปตามที่ตั้งใจไว้ สาบานได้ว่ามิมีใครเอะใจเลย อะไรที่ว่าง่ายทำง่าย ๆ ก็มักจะได้ผล เป็นจอมยุทธท่านอื่นอาจจะใช้วิธีที่อลังการมากกว่านี้ แต่เหวินเหยาแค่สลับป้ายแค่นี้ผลลัพธ์ก็ถล่มทลายแล้ว."เอาล่ะ.. แค่นี้ก็เรียบร้อย""แม่นางมู่จะได้นั่งติดกับเยว่เอ๋อ..""ส่วนคุณชายเซียวก็จะเห็นพวกนางจากฟากตรงข้าม..""ที่เหลือเราก็แค่รอให้ทุกคนทยอยกันเข้ามาในงาน".ดนตรีกู่ฉินและกู่เจิงเล่นเพลงมงคลดังสนั่น เสียงแขกเหรื่อเริ่มทยอยกันเข้ามาในงาน และหนึ่งในผู้ที่มาร่วมงานตั้งแต่ช่วงต้น ๆ ก็คือมู่ซื่อหรานที่เหวินเหยากำลังรอ แน่นอนว่าด้ายทอวิญญาณ (红魅织魂) ที่ผูกไว้นี่ถึงกับสั่นกระเพื่อม มันน่าจะจับสัญญาณได้ว่าเป้าหมายกำลังตื่นเต้นมาก และกำลังรอใครสักคนอยู่ ดูได้จากทิศทางการกระเพื่อมเป็นลูกคลื่นของมัน."ขออภัยเจ้าค่ะ ท่านใช่แม่นางม

เห็นจะเป็นจริงสมดังชื่อตอนเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมิต่างจากมิติคู่ขนาน ด้วยความที่สถานที่สองแห่งอยู่ห่างกันประมาณหนึ่ง ประกอบกับเสียงกู่ฉินกู่เจิงนักร้องประสานเสียง มีแม้กระทั่งคณะเชิดสิงโต ที่ดังกระหึ่มอยู่ในจวนสกุลเวย เหตุการณ์ตะลุมบอนที่ไร้สาระที่สุดด้านนอกจึงมิมีใครได้ยินเลย.สู้อยู่ร่วมงานยินดีกับบ่าวสาวดูจะเป็นศิริมงคลกว่า ประกอบกับที่แยกถนนด้านนอกนั้นส่วนใหญ่ก็จะเป็นพวกบ่าวรับใช้กับพ่อบ้านผู้ติดตาม สนนราคามูลค่าทางจิตวิทยาที่จะไปสุงสิงด้วยจึงน้อยซะยิ่งกว่าน้อย จะมีก็แต่คุณชายเซียวกับลูกน้องอีกสองคนนั่นแหละ ที่เหมือนเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือ ตนเองก็เพิ่งจะโดนฟ้าผ่ามาต้องรักษาด้วยผ้าของสกุลมู่ถึงได้หาย ยังมิวายไม่เจียมสังขาร คนอะไรช่างมุทะลุดุเดือดได้มิเกรงใจใครซะจริง.ตัดภาพกลับมาดูเหตุการณ์ในจวนสกุลเวย ณ ด้านหน้าปรัมพิธี .บ่าวสาวเริ่มกล่าวคำปฏิญาณว่าจะรักกันชั่วฟ้าดินสลาย ตามติดมาด้วยการยกน้ำชาเคารพพ่อแม่บรรพบุรุษตามธรรมเนียม ยินเสียงปรบมือระเบ็งเซ็งแซ่ของแขกผู้ร่วมงานเต็มไปหมด ท่ามกลางบรรยากาศสีแดงของงานมงคล อาหารดีดนตรีไพเราะ บางคนถึงกับบอกว่านี่จะเป็นก้าวกระโดดของสกุลเวย สา

พอทุกอย่างเข้าที่พิธีการต่าง ๆ เกี่ยวกับงานมงคลก็ดำเนินไป ทว่าความสนใจของเยว่เอ๋อเหมือนจะมิอยู่ที่ตรงนั้นอีกแล้ว ตั้งแต่ที่นางได้นั่งลงข้าง ๆ กับพี่สาวแสนสวย."นี่ ๆ พี่มู่ว่าแต่ทำไมสกุลมู่ถึงส่งท่านมาแค่คนเดียวล่ะ""ท่านน่ะหมั้นหมายกับคุณชายเซียวจวินเหยียนไปแล้ว ก็น่าจะมาด้วยกันมิใช่หรือ?""ขนาดข้ายังมากับเสี่ยวโม่เลย แต่ตอนนี้ไปมุดหัวอยู่ไหนแล้วก็มิรู้"."หากถามเช่นนี้ คำตอบก็น่าจะอยู่ฟากโน้น..""เจ้าเห็นป้ายชื่อตราสกุลเซียวที่อยู่บนโต๊ะฟากตรงข้ามไหมเล่า เจ้าเห็นไหมว่ามันว่างเปล่า?""คุณชายใหญ่เซียวจวินเหยียนตอนนี้มิได้อยู่ฉางหลิงหรอก แกเป็นคณะตัวแทนพระองค์ไปร่วมงานแต่งของอีกเมืองหนึ่ง กว่าจะกลับก็น่าจะเป็นเดือน.."มู่ซื่อหรานร่ายยาวให้ฟัง สลับกับคีบตะเกียบจับอาหารเข้าปากไปด้วย."โห.. เหงาแย่เลยแบบนี้""แล้วท่านพี่เป็นเช่นไรบ้าง ข้าแทบมิเห็นหน้าท่านตามท้องตลาดเลย""แต่ข้าก็เข้าใจนะว่าท่านกำลังจะออกเรือนต้องเก็บเนื้อเก็บตัว..""พวกเราจะมาเล่นสนุกด้วยกันเหมือนตอนเด็ก ๆ มิได้แล้ว.."."นี่ไง! บทจะพูดเป็นการเป็นงานเจ้าก็พูดได้นี่ ไอ้ลิงทะโมนเอาหัวโหม่งฉากทะลุเมื่อกี้หายไปไหนซะล่ะ?""