บทที่ 4 : หน้าเสาธงเคารพธงชาติ

เช้าวันรุ่งขึ้นท้องฟ้าใสกระจ่าง เมฆฟูนุ่มสวย บรรยากาศแลดูเป็นใจให้ต้นรักเบ่งบาน และถ้าจะมีใครสักคนอกหักในวันดี ๆ เช่นนี้ คนผู้นั้นก็คงจะโชคร้ายที่สุดในโลก ซึ่งแน่นอนว่ามินจะไม่มีทางให้มันเกิดขึ้น เวลา 8 นาฬิกา นักเรียนทุกคนยืนเข้าแถวหน้าเสาธง คนที่ยืนอยู่หน้ามินคืออาย แล้วก็เหมือนจะยังคงงอนตุ๊บป่องไม่พูดไม่จากับเธอ

.

"นี่ ๆ อาย.. อาย.. อาย.. ฮัลโหล.."

มินพยายามสะกิดแขนแกมกระซิบ

.

"ไม่พูดด้วย.."

.

"นี่คือแกโกรธฉันอยู่หรอ? โกรธจริงดิ?"

.

"ไม่พูดด้วย.."

.

เอานิ้วจิ้มเอวไปอีกสองสามที แต่ดูทรงแล้วอายเหมือนจะโกรธจริง ท่ามกลางนักเรียนหลายร้อยของโรงเรียนประจำจังหวัด ที่นี่มีระบบการยืนเข้าแถวแบ่งเป็นระดับชั้นอย่างชัดเจน โดยไล่ไปเป็นกลุ่ม ๆ ตั้งแต่ ม. 1 - ม. 6 กล่าวคือ ม. 1 มีสิบห้องก็จะตั้งแถวสิบแถวแยกเป็น 1/1 - 1/10 ม.2 ก็ทำแบบเดียวกันแยกเป็น 2/1 - 2/10 แพ็ทเทิร์นจะเป็นแบบนี้วนไปจนถึงแถวของพี่ ม.6

.

ภาพที่ออกมาลานหน้าเสาธงของโรงเรียน จึงมีลักษณะแบ่งเป็นกลุ่มก้อนอย่างชัดแจ้ง ม.3 ก็จะคุยกันอยู่แค่ในกลุ่มของ ม.3 หรือ ม.6 ก็จะเกาะกลุ่มกันเฉพาะพวกเขาไม่ก้าวก่ายแถวของระดับชั้นอื่น แต่ทว่าเช้านี้กลับมีมาสิ่งผิดแปลกไปจากปกติ เพราะในแถวของเด็ก ม.3 ดันมีการปรากฏกายขึ้นของคุณครูโตโต้!

.

คุณครูโตโต้สอนวิชาคณิตศาสตร์ เป็นชายหนุ่มรูปงามเซตผมเนี๊ยบสะอาดสะอ้าน สวมเชิ้ตสีขาวกางเกงไร้จีบ อย่าว่าแต่พวกเด็กสาวม.ปลายเลย แม้แต่คุณครูสาว ๆ หรือคุณป้าแม่ครัวยังเมามายในลักยิ้มของแก ว่ากันว่าในอดีตคุณครูโตโต้ฝันอยากจะเป็นหมอ แต่เพราะครั้งหนึ่งได้ลิ้มชิมก๋วยเตี๋ยวน้ำตกร้านดัง แล้วเห็นกระแสโลหิตหมูน้อยแวกว่ายในชามตราไก่ นั่นทำให้คุณครูแทบป่วยเป็นโรคซึมเศร้า แกกลัวเลือดมานับตั้งแต่บัดนั้น! แล้วตอนนี้ก็ผันตัวมาเป็นคุณครูผู้ใช้ศาสตร์แห่งตัวเลขชูใจลูกศิษย์

.

น้องม.ต้นอาจจะไม่รู้แต่พี่ม.ปลายทุกคนล้วนรู้ดี ว่าคุณครูโตโต้รักความสะอาดแค่ไหน ทำโจททย์เลขผิดครูไม่ว่าแต่ถ้าสมุดมีลอยลบสกปรกขึ้นมา ความผิดนี้เทียบได้กับศิษย์ล้างครู! หรือแม้แต่ช็อตล้างฝุ่นชอล์กออกจากมือ ครูคนอื่นเขาใช้น้ำก๊อกธรรมดา แต่ครูโตโต้ต้องใช้น้ำแร่จากที่ราบสูงโบลิเว่น เพราะเหตุนี้แกจึงเป็นตัวแทนของคำว่า "เนี๊ยบแสนจะเนี๊ยบ" เป็นโอบป้าที่สาว ๆ ล้วนตกหลุมรัก และยกให้เป็นสาธารณะสมบัติของทั้งโรงเรียน ห้ามมีใครเป็นเจ้าของ

.

แกเดินแทรกกลางแถวเข้ามาในกลุ่มนักเรียนชั้น ม.3 พร้อมกับของบางอย่างที่ซ่อนไว้ด้านหลัง

.

"นักเรียนครับ.. นักเรียน.."

.

"ไม่พูดด้วย.. โกรธอยู่.. "

.

"นักเรียนคร้าบ..บ..บ"

.

เดชะบุญที่การแทรกกลางของแกดันเข้ามาจากทางด้านหลัง อายไม่รู้ตัวสักนิดว่าคนที่จิ้มเอวสะกิดน่ะคือคุณครูโตโต้ เธอคิดว่าเป็นมินที่คงเล่นลูกไม้อะไรบางอย่างเพื่อจะง้อ สวนทางกับเพื่อน ๆ ม.3 ทุกห้องที่สังเกตเห็น ทุกคนต่างถอยฮือออกหมดดวงตาเป็นประกายฉายแววโรจน์ ไม่คิดไม่ฝันว่าครูโตโต้ของทุกคนจะเดินลงมาตรวจแถวถึงที่นี่ หล่อสะบัด! นี่มันสามเหลี่ยมปีทากอรัส ที่ทำให้คนอยู่ฝั่งตรงข้ามเขินยกกำลังสองเห็น ๆ

.

"อะ..แฮ่ม.. คุณกรกนิศ!"

.

"คะ!"

"อุ๊ยอาจารย์! อะ.. อา.. อาจารย์โตโต้!"

"หนูขอโทษค่ะ! หนูคิดว่าเป็นเพื่อนหนูที่มาสะกิด!"

อายหันควับมองไปด้านหลังแทบจะทันที

.

แล้วทันใดนั้นถึงทราบว่าเจ้ามินเพื่อนรัก กับเพื่อนม.3 ทั้งโขลง ต่างก็ถอยฮือออกห่างจากเธอมากกว่า 3 เมตร! เด่นสัด! ๆ เด่นเหี้ย! ๆ ทุกสายตาจดจ้องมาที่อาย พลางตั้งใจฟังประโยคสนทนาถัดไป ยิ่งกว่าฟังแนวข้อสอบ O-net เข้ามหาลัยซะอีก

.

"กรกนิศ ม.3/2 นี่สมุดการบ้านของเธอใช่ไหม?"

"พอดีเธอส่งไว้ผิดกองน่ะ ดันไปรวมอยู่ในสมุดของพี่ม.5 ที่ครูต้องตรวจตอนเช้าซะงั้น"

"ครูก็เลยเอามาคืนเธอ.. ด้วยตัวเอง!"

.

"ฮือ! , โฮ่! , ฮือ! , ฮือ!"

เสียงระเบงเซ็งแซ่แกมอิจฉาดังขึ้นทั่วบริเวณ เจอลูกกดหน้าลงต่ำแล้วพูดใกล้ ๆ แบบนั้นเข้าไป ใครใจไม่ด้านพอมีอันละลายอ่ะบอกเลย ส่วนอายนั้นนอกจากจะหน้าแดงแล้ว ยังหลุบสายตาจ้องเขม็งมาที่มินที่หลบหลังเพื่อนอยู่ อย่างเคืองแค้น!

.

เธอรู้ได้โดยพลันว่านี่ต้องเป็นฝีมือมินแน่ ๆ แต่ก็ต้องเก็บทรงเอาไว้หน่อย

.

"ขะ.. ขอบคุณค่ะคุณครู"

.

"ม่ายยย! ไม่ต้องขอบคุณอาจารย์หรอก แต่เธอต้องขอบคุณพี่ม. 5 คนโน้นมากกว่า"

"เขาเป็นคนที่จับพิรุธได้ เขาบอกว่าสมุดเล่มนี้สีแปลกจากเล่มอื่นในกอง"

"แล้วก็ไม่มีเด็ก ม.5 คนไหนลายมือน่ารักขนาดนี้หรอก (^_^)"

.

"คะ.. ใครเหรอคะ?"

.

"โน่นไง! นายซูชิ! กระโดดโบกมือหยอย ๆ อยู่โน่น!"

"อย่าลืมไปขอบคุณพี่เขาด้วยล่ะ อาจารย์ไปก่อนนะกรกนิศ ม.3/2 (^-^)"

.

"(อ่ะ.. อ่ะ.. เอ่อ.. ชิบหายแล้ว!)"

.

สายตาอันบ่องแบ๊วแหวกผ่านม่านพยับแดด แสกกลางทุกฝูงชน ในระยะ 10 หลาท่ามกลางกลุ่มแถวของพี่ม.5 เพศชาย ซูชิโบกมือยิ้มแป้นกลับมาให้อาย! ตาที่เคยโตของเขาพอยิ้มแล้วกลับเรียวเล็กราวกับเส้นตรง มุมปากที่เผยอกว้างกับเหล็กดัดฟันสีเข้มอันแสนจะน่ารัก อายรู้สึกเหมือนโลกกำลังหยุดหมุน น้ำตาลในกระแสเลือดเธอตีกันป่วนปั่น กล้ามเนื้อหัวใจกอดรั้งราวกับจะพ่นละอองฝันออกสู่โลกจริง จังหวะตกหลุมรักมันเป็นอย่างงี้นี่เอง!

.

"(พี่เขาจะเห็นสิ่งที่เราเขียนไว้หลังสมุดไหมนะ?)"

"(แล้วถ้าพี่เขาเห็น เราจะทำยังไงดี)"

"(เอาอีกแล้วนะอาย แกเผลอทำเรื่องที่น่าอายลงไปอีกแล้ว~!)"

.

คิดในใจกับตัวเองเสร็จ หญิงสาวก็เริ่มหลับตาลง เธอรับรู้ได้ถึงของเหลวบางอย่างที่ไหลซึมออกมาจากจมูก ขาเริ่มล้าเข่าเริ่มอ่อน เมื่อองศาแห่งความรักร้อนแรงพอ ๆ กับเปลวแดด เลือดกำเดาก็เริ่มหลั่งไหล อายเป็นลมล้มพับลงไปกลางแถว! และคนที่ช้อนตัวเธอไว้ไม่ให้ฟาดพื้นก็ไม่ใช่ใคร นอกจาก "มิน" คนที่ต้องรับผิดชอบเรื่องทั้งหมด

.

.

ปล. เหตุการณ์จะเป็นอย่างไร โปรดติดตามตอนต่อไปจ้า