บทที่ 3 : พี่โมจิเหมียว~!

ทุกข์ของเด็กม.ต้น นอกเหนือจากเรื่องหัวใจรัก ๆ ใคร่ ๆ ก็คงจะหนีไม่พ้นเรื่องของการทำการบ้านนี่แหละ หลังจากสองสาวเพื้อนซี้แยกย้ายกันไป เวลาแห่งการทำการบ้านก่อนนอนก็มาถึง บนห้องนอนส่วนตัวสีครีมของมิน ฝาผนังที่แปะโปสเตอร์ไอดอลเกาหลีสับหว่างกับเกิร์ลกรุ๊ปญี่ปุ่น แม้พวกเขาจะให้กำลังใจเธอผ่านทางแววตาและรอยยิ้ม แต่นั่นก็ไม่อาจเยียวยาปัญหาที่เด็กสาวประสบพบเจอในตอนนี้ได้

.

"ซวยแล้ว! นี่มันกระเป๋าอายนี่นา! ไปเผลอสลับกันตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"แต่คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง เพราะถ้าเป็นงั้นก็แสดงว่ากระเป๋าของเราก็ต้องอยู่ที่อายสิ.."

"ถ้าเราทำการบ้านให้อาย ยัยนั่นก็ต้องทำให้เรา ก็ถือว่าเจ๊า ๆ กันไปล่ะเน๊อะ (^.^)"

.

"แคว๊ก!!!"

เสียงรูดซิบกระเป๋าเป้ออก

.

ด้วยความสัตย์จริงว่าในยุคสมัยนั้น โรงเรียนมักจะมีกฎว่าห้ามนักเรียนใช้กระเป๋าที่มีสีสันฉูดฉาด เด็กทุกคนต้องใช้กระเป๋าที่มีโลโก้สัญลักษณ์ของทางโรงเรียน ซึ่งถ้าจะให้ชัวร์ผู้ปกครองก็ควรจะซื้อกระเป๋าที่ทางโรงเรียนจัดสรรมาขาย เกิดรายได้เป็นกอบเป็นกำ แต่ก็แลกมากับความจำเจซ้ำซาก และแพ็ทเทิร์นเดิม ๆ ของกระเป๋าบนแผ่นหลัง เหตุการณ์หยิบกระเป๋าผิดเลยมีเกิดขึ้นบ้าง แม้จะไม่บ่อยนักแต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

.

"ไหน ๆ ขอดูหน่อยว่าเธอใส่อะไรไว้ในนี้บ้าง.."

"ฉันถือว่าฉันไม่ได้เสียมารยาทนะ แต่ฉันทำเพราะความจำเป็น"

.

"เหมียว~!"

.

"หืม.. ใช่ไหมโมจิ แกก็อยากรู้ใช่ไหมล่ะว่าในนี้มีอะไร?"

"แต่บอกไว้ก่อนนะว่าไม่มีโดเรม่อนญาติของแกหรอกนะ.. เจ้าเหมียวอ้วน (^0^)"

"เหมียว ๆ มานี่มา มาดูด้วยกันมา! เหมียว ๆ !"

.

"เหมียว~!"

ยอมมาซะที่ไหนเดินไต่ขอบหน้าต่างกระโดดลงชั้นสองไปเฉย พี่โมจิแกมักจะเป็นของแกแบบนี้ แกเป็นแมวขนปุยสีขาวราวกับขนม O-TOP ของนครสวรรค์ บางวันแกก็เป็นแมวขี้อ้อน บางวันแกก็ติสท์แตกยากจะมีพลเมืองโลกหน้าไหนเข้าใจ และบางทีวันนี้โมจิอาจจะรู้ด้วยมั้งว่ากลิ่นกระเป๋าไม่ใช่ของมิน ก็เลยไม่สนใจ

.

"แง.. โดนเมินซะล่ะ (T ^ T)"

"แต่ก็เอาเหอะ เราควรจะโฟกัสกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามากกว่า มาทำการบ้านให้อายกันดีกว่า!"

.

ตะกุยตะกายกระเป๋าเพื่อนซะเละเทะ ก่อนจะพบเข้ากับตำราหนังสือมากมายที่เรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ อายจำแนกสมุดไว้กับสมุดแบ่งหนังสือไว้กับหนังสือ สองสิ่งนี้แบ่งโซนกันอย่างชัดเจน มีการเรียงขนาดไซส์จากเล็กไปใหญ่ เรียงแม้กระทั่งเฉดสีจากอ่อนไปเข้ม ด้วยความสัตย์จริงว่าถ้ามินเป็นเจ้าของกระเป๋าใบนี้ล่ะก็ ต่อให้ปิดตาหยิบก็ยังรู้ว่าจะได้หนังสือวิชาอะไรติดมือออกมา

.

อายเป็นคนที่ระเบียบวินัยจัดจ้านมาก! เป๊ะจัดเป๊ะเว่อร์! ช่องกระเป๋าด้านหน้าเป็นที่ใส่กล่องดินสอ ติดกันเป็นกระปุกแป้งพับและเครื่องประทินผิว ทิชชู่เปียกทิชชู่แห้ง ผ้าอนามัยมีพร้อมไม่หวั่นแม้วันมามาก ส่วนช่องว่างด้านข้างก็ยังมีของที่ไม่ควรมีอย่างเช่น แอลกอฮอล์ล้างแผลและทิงเจอร์ไอโอดีน มินเห็นเข้าก็ได้แต่ขำ ว่าตกลงเพื่อนคนนี้มาเรียนหนังสือหรือจะมาเดินป่าตั้งแคมป์ตรงหน้าเสาธงกันแน่

.

และนี่แหละคืออาย! เพราะเธอเป็นคนไม่มั่นใจในตัวเอง เลยพยายามชดเชยด้วยการเตรียมทุกอย่างให้พรั่งพร้อม เอาไว้เสมอ

.

"เหอะ ๆ ฉันล่ะยอมเธอเลยจริง ๆ อาย"

"เอาล่ะทีนี้ก็เข้าเรื่องเข้าราวกันสักที การบ้านวิชาสังคมของคุณครูจินนี่.."

"เอ.. หนังสือต้องสันสีเขียวเล่นนี้ ส่วนสมุดก็น่าจะเป็น.. ต้องเล่มนี้แหละน่าจะใช่!"

.

"พรึบ!"

ดึงออกมาพรวดเดียวพร้อมกันสองเล่ม แล้วก็ถูกต้องตรงเผงแบบโคตรฟลุ๊ค!

.

แต่ทว่าพอวางลงบนโต๊ะอ่านหนังสือในห้องปุ๊บ วินาทีที่แสงโคมไฟฉาบฉายลงมาโดนหน้ากระดาษสมุด ตอนนั้นเองที่มินถึงกับกระเด้งตัวเองเอาหลังไปชนกับพนักเก้าอี้เสียงดัง "โครม!" ให้ตายเถอะ! นี่อายเพื่อนรักของเธอแอบไปทำแบบนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่?!

.

สมุดวิชาสังคมจริงมีเส้นบรรทัดตีไว้ให้ขีดเขียน แต่ถ้าเราพลิกอ่านจากทางด้านหลัง เราก็จะเห็นภาพสเก็ตดินสอของตัวบ้านพี่ซูชิที่ถูกวาดไว้อย่างวิจิตรบรรจง! แม้ลายเส้นจะบางไปบ้างแต่ดูก็รู้ว่าอายใส่ความพยายามลงไปมากแค่ไหน มิหนำซ้ำในหน้าถัดไปยังเขียนข้อมูลของครอบครัวพี่ซูชิไว้ซะละเอียดยิบ พี่เขาอยู่กับใคร , พ่อแม่ทำงานอะไร , บ้านเขาเลี้ยงหมาไหม , คุณตาคุณยายใจดีรึเปล่า ฯลฯ มีแม้กระทั่งวันเดือนปีเกิดพี่เขาและกลุ่มดาวประจำราศี และบางทีพื้นดวงของพี่ชูชิก็อาจจะถูกอายนำไปทำนายทายทักไว้แล้ว

.

"เชี้ย! ละเอียดสัด.."

มินถึงกับสบถคำอุทานออกมา

.

นั่นเท่ากับว่าอายนั้นดื้อเงียบ เธอเร็วกว่ามินด้วยซ้ำ และถ้าไม่มีการสลับกระเป๋ากันในวันนี้แม้แต่เธอเองก็คงไม่รู้ว่าอายจริงจังขนาดไหน ดูทรงความรักจะเบ่งบานในใจของเพื่อนตัวน้อยซะแล้ว และมินเองก็ถึงกับฟินตามไปด้วย เธอหลุดยิ้มออกมาอย่างน่าเอ็นดู เมื่อพบว่าในสมุดหน้าหลัง ๆ มีรูปวาดพี่ซูชิในท่าต่าง ๆ เต็มไปหมด ลายเส้นปากกายึกยือ หัวโตตาแป๋วบิดบ้างเบี้ยวบ้างแต่ก็เต็มไปด้วยความจริงใจ ซ้ำร้ายที่ดันมีรูปของตัวเธอเองรวมอยู่ในนั้นด้วยเฉยเลย

.

"เอ๋.. นี่ฉันหรอ?! นี่เธอวาดฉันสวยขนาดนี้เชียว! (^.^)"

"น่าร๊ากกกกอ่ะ! แบบนี้ไม่น้อยใจล่ะ ไว้ฉันจะช่วยแกเต็มที่เลยหุ ๆ "

"โมจิมาดูนี่เร็ว! , มาดูฉันเวอร์ชั่นการ์ตูนน่ารักไหม? , น่ารักเน๊อะ! (>_<) "

.

"เหมียว~! , เหมียว~!"

.

จนกระทั่งโมเมนท์แห่งความสุขสันต์มีอันต้องสะดุดลง เพราะเสียงโทรศัพท์บ้านที่ดังขึ้นและคุณแม่เป็นคนรับ เสียงตะโกนเรียกอันคุ้นเคยดังก้องกลบเสียงพี่โมจิ และตอนนั้นเองที่มินเหมือนจะรู้แล้วว่าตัวเองต้องเจอกับอะไร

.

"ฮัลโหล..อา.. ย..?"

.

/อย่าเปิดสมุดนะ!!!/

.

"สมุดอะไรแล้วแกจะตะโกนเพื่อ?!"

.

/สมุดการบ้านวิชาสังคม มินอย่าเปิดมันออกมานะ! อายขอร้องล่ะ! /

.

"อ๊อ.. ไอ้ที่แกเขียนข้อมูลพี่ซูชิ กับวาดรูปพี่เขาไว้เพียบน่ะเหรอ?"

"ไม่ทันแล้วจ่ะเพื่อนรัก โมจิกับฉันเห็นทุกอย่างหมดแล้ว (^-^)"

.

/เสร็จกัน..โลกระเบิดแน่คราวนี้ (T^T) /

.

"โห..เว่อร์เหอะ! ฉันเป็นคนใจร้ายขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำเสียงซะหมดอาลัยตายอยาก~!"

.

/ก็มันจริงไหมล่ะ! จนจะเข้านอนอยู่แล้วมินยังแกล้งอายไม่หยุดเลยอ่ะ! (= . =)" /

.

"เหอะ ๆ รู้สึกผิดเลยแฮะ เอางี้งั้นเรามาแลกกัน เธอทำการบ้านในสมุดฉัน ฉันจะทำการบ้านในสมุดเธอ"

"ฉันต้องถูกทุกข้อและได้คะแนนเต็ม แล้วฉันจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับโอเค๊?!"

.

/ไม่เชื่อ!!! (>_<)" /

.

"ใช่! ฉันก็ไม่เชื่อตัวฉันเองเหมือนกันฮ่า ๆ (^0^)"

.

/ไอ้มินบ้าวางสายไปเล๊ย! ไม่คุยด้วยแล่วเช๊อะ! ไอ้หนอนบ้ง!/

.

"ตุ๊ด ๆ , ตุ๊ด ๆ , ตุ๊ด ๆ , ตุ๊ด ๆ "

กระแทกโทรศัพท์ใส่แป้นคืนแบบขุ่นแค้น ตุ๊ดล้วน ๆ ไม่มีกระเทยเจือปน

.

และแน่นอนว่าคนเจ้าแผนการอย่างมิน ไม่มีทางพอแค่นี้หรอก รอถึงเช้าวันรุ่งขึ้นที่โรงเรียนเถอะ เธอจะสวมบทป๋าดันและทำให้อายได้คบกับพี่ม.5 คนนั้นให้จงได้ "เหมียว~!" โมจิหลับปุ๋ยไปแล้ว มินชอบแอบมองมัน เวลาโมจิขดตัวนอนในตะกร้า มันเหมือนกับได้เห็นอายในเวอร์ชั่นขี้อ้อนน่ารัก ๆ เลย

.

.

ปล. เหตุการณ์จะเป็นอย่างไรโปรดติดตามตอนต่อไปจ้า