บทที่ 7 : โรงอาหาร

ห้ามแล้วแต่ไม่ยอมฟัง ห้ามไปโรงอาหารแล้วมันทำให้ท้องหายหิวได้ไหมล่ะ เพราะงั้นทั้งมินและอายก็เลยจำเป็นต้องทำตามความปรารถนาเดิม และถึงตรงนี้ก็เป็นเวลาที่เหมาะสม ที่คุณผู้อ่านทุกท่านจะหยิบเหริยญขึ้นมาแล้ว ทอยมันขึ้นไปกลางอากาศซะ! แล้วมารอดูกันว่าตัวละครของคุณจะดำเนินเนื้อเรื่องต่อไปยังไง

.

.

* ถ้าออก "หัว" ให้อ่านตรงนี้

.

ความคึกคักในโรงอาหารเข้าขั้นโกลาหล ด้วยความที่เป็นโรงเรียนขนาดใหญ่พักเที่ยงทีนักเรียนทั้งโรงเรียนจึงมารวมกันอยู่ ณ จุดเดียว ผนวกรวมกับการจัดระเบียบของคุณครู ที่เหมือนจะดีแต่ก็มีหลายวันที่เกินการควบคุม ภาพในการจับจ่ายซื้อหาอาหารเที่ยงของนักเรียนจึงไม่ต่างจากการแย่งของยังชีพในฉนวนกาซ่า ใครดีใครได้แถวที่เคยมีเจอความอยากได้มันนี่ของเหล่าแม่ค้าข้าวราดแกงเข้าไป ก็ไม่ต่างจากมรสุมในทะเลจีนใต้

.

"พวกเรามาช้าไปอ่ะอาย.."

.

"อือ.. อายก็คิดว่างั้น จะเหลืออะไรให้เรากินไหมเนี่ยะ?"

"รู้งี้อยู่กินข้าวกล่องกับเมฆฝนดีกว่า ปิ่นโตเขาน่ารักมากเลยกับข้าวก็น่าทาน (^0^)"

"ไส้กรอกตุ๊ต๊ะ , ผัดบรอคโคลีหัวแอฟโฟร , ไข่เจียวยิ้มหวาน"

.

"เห๊อะ! แต่เธอต้องขึ้นไปนั่งกินบนอัฒจันทร์สนามบาสคนเดียวนะ"

"แล้วยัยฝนเขาก็ไม่ได้ชวนเราด้วย คงมีแต่นกพิราบแหละที่จะเข้าใจคนพิลึกพรรค์นั้น"

"ไอ้เราก็อุตส่าห์วิ่งตามไป ดันโดนไล่ซะได้"

.

เป็นความจริงที่หลังจากแยกกันตรงโถงทางเดิน ทั้งอายและมินก็พยายามจะแอบย่องตามเมฆฝนไป แต่เหมือนเจ้าตัวจะรู้ตัวเลยหันมาบอกว่าจะไปคุยธุระกับแหล่งข่าว ที่ไหนได้ดันขึ้นมากินข้าวเที่ยงคนเดียวบนนี้ ใครเห็นก็ว่าน่าสงสารแต่นางเป็นแบบนี้ของนางมาแต่ไหนแต่ไร บางทีแหล่งข่าวที่เมฆฝนบอกอาจจะหมายถึงนกพิราบ ที่บินมาจิกข้าวที่เธอตั้งใจโปรยไว้ให้ก็ได้

.

"เพื่อนอายกับเพื่อนมินตามเรามาทำไม?"

เธอถามขณะที่เพื่อนร่วมชั้นอีกสองคนกำลังเดินไต่อัฒจันทร์ขึ้นมา และอายก็มีโอกาสได้เห็นกับข้าวในปิ่นโต ณ ตอนนั้น

.

มินตอบว่าแค่รู้สึกสงสารเห็นนั่งอยู่คนเดียวเลยอยากรู้ว่าเป็นอะไรรึเปล่า ทว่าเมฆฝนก็ยังคงคอนเซ็ปเดิมคือนิ่งเป็นรูปปั้น ในหัวเธอเหมือนคิดอะไรซับซ้อนอยู่ตลอดเวลา แล้วก็คงจะตัดรำคาญด้วยล่ะมั้งเลยเผลอเล่าเหตุผลที่แท้จริงให้ทั้งสองคนฟัง ว่าแท้จริงแล้วเธอไม่ได้โดดเดี่ยวเก็บตัวหรือเป็นโรคซึมเศร้าอะไรทั้งนั้น แต่เธอกับเพื่อนร่วมชมรมคัทซึโระ (かつろ) กำลังสืบคดีสำคัญอยู่ เป็นเคสยากระดับ S ที่มีเวลาค่อนข้างจำกัด ทุกคนในชมรมจึงต้องแยกกันทำงาน

.

เมฆฝนนั่งทานข้าวอยู่บนนี้ก็จริง แต่เมมเบอร์คนอื่นแฝงตัวอยู่สนามบอลก็มี ซดน้ำก๋วยเตี๋ยวในถ้วยโฟมอยู่ที่โรงจอดรถก็มี แม้แต่คนที่นั่งทานข้าวอยู่ในโรงอาหารก็ไม่ได้มีสมาธิกับสารอาหารแต่อย่างใด หากแต่กำลังจับตาเป้าหมายอยู่อย่างไม่ลดละ

.

ชมรมคัทซึโระ (かつろ) ทำงานเป็นระบบ และแต่ละคนหมุนวนตำแหน่งกันได้หมด จึงไม่แปลกใจที่ใครต่อใครจะเห็นเมฆฝนแยกตัวออกจากเพื่อนร่วมห้อง 3/2 อยู่เป็นประจำ ซึ่งพอได้ฟังแถลงการณ์สรุปจบเช่นนั้นแล้ว ก็เปล่าประโยชน์ที่อายกับมินจะทำการคาดคั้นอีกต่อไป เพราะพูดก็พูดเถอะว่านี่แทบจะเป็นประโยคบอกเล่า ที่เมฆฝนโพร่งออกมามากที่สุดแล้วตั้งแต่เปิดเทอมมา การสนทนาก็เลยจบลงแค่นั้นแล้วภาพก็ตัดมาที่โรงอาหารตามไทม์ไลน์ปกติ

.

"ป่ะมิน! อายว่าร้านท้าย ๆ น่าจะยังมีอาหารเหลือ เราไปหาอะไรกินกันเถอะหิวจะตายอยู่แล้ว (> . <)"

น่าจะหิวจริงเพราะคราวนี้เป็นอายที่จับมือมินเดินออกหน้า

.

แต่ทว่าจิตใต้สำนึกหรือจิตสังหารอะไรบางอย่างทำให้มินเลือกที่จะขืนไว้ ชั่วอึดใจนั้นเธอคิดถึงคำเตือนของเมฆฝนขึ้นมา

.

"(รู้แล้ว! ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง การขึ้นไปกินข้าวบนอัฒจันทร์สนามบาสก็เพื่อจะล่อให้พวกเราไม่ต้องรีบมาที่นี่ ฝนน่าจะตั้งใจประวิงเวลาไว้ แต่ดันเป็นพวกเราที่ทำให้ความหวังดีของเธอพังทลายลง!)"

มินคิดในใจไม่ปริปากให้ได้ยินเสียงสักคำ ระหว่างนั้นก็ดึงชายเสื้อของอายเอาไว้แน่น

.

"เดี๋ยวก่อนอายอย่าเพิ่งเดินเข้าไป! ฉันว่าที่นี่ไม่ปกติ! เธอดูสายตาของทุกคนสิ!"

.

"อือ.. อายเห็นด้วย~! ทุกคนจ้องมาที่หน้าอายหมดเลย~ หมดทุกคนเลยอ่ะมิน~!"

"ทำไงดี! , ทำไงดี! , จะทำไงดี~!"

เสียงสั่นแล้วมือก็เย็นเฉียบไปหมด เริ่มมีเลือดซิบ ๆ ที่โพรงจมูก ความตึงเครียดกำลังถาโถมใส่อาย ทำไปทำมายังไม่ถึงชั่วโมงกลายเป็นจะต้องกลับไปนอนห้องพยาบาลให้ครูโตโต้โชว์วิชาแพทย์อีกแล้ว

.

ไม่ใช่แค่สิบคนกับดวงตาสิบคู่แต่นี่มันเป็นร้อย ๆ คน ทั้งโรงเรียนอัดแน่นอยู่ในโรงอาหาร จากที่เคยโกลาหลโกธาแย่งกันซื้อข้าวซื้อน้ำซื้อขนม พออายนักเรียนสาวม.ต้น ผู้เป็นลมล้มพับหน้าเสาธงเดินเข้ามาในบริเวณ ทุกอย่างกับเงียบสงัด เสียงระเบ็งเซ็งแซ่กลายเป็นเสียงกระซิบ บ้างป้องปากนินทา บ้างชี้นิ้วเข้าใส่ ในขณะที่ส่วนใหญ่ก็ส่งสายตาข่มเหงรังแก

.

ยิ่งอายตัวสั่นและเหมือนจะมีอาการทุกคนยิ่งถั่งโถมโหมแรงไฟ "น้องคนนี้แหละที่เป็นลมเมื่อเช้าเพราะเรื่องผู้ชาย" , "คิดจะข้ามรุ่นเล่นตัวท็อปพอถูกจับโป๊ะได้ก็แกล้งสลบซะงั้น 555" ยังมีอีกหลายประโยคที่ได้ยินเต็ม ๆ บ้างขาดเป็นห้วง ๆ บ้าง แต่ทุกอย่างล้วนพุ่งเป้ามาที่อาย นี่ขนาดสมัยนั้นยังไม่มีโซเชียลมีเดีย ยังไม่มีโทรศัพท์สมาร์ทโฟนที่ถ่ายคลิปได้นะเนี่ยะ ไม่งั้นอายคงกลายเป็นศาสดาของการถูกบูลลี่ไปแล้ว

.

ทุกสิ่งที่นักเรียนทั้งโรงอาหารทำเป็นสิ่งที่แย่มาก พวกเขาไม่มีใครห้ามใครและหลายถ้อยคำเกินกว่า 90% ก็เป็นการพูดเกินจริงและใส่สีตีไข่เอามันส์ทั้งนั้น อายเรียบร้อยจะตายจะทำอะไรก็เขินอายไปหมด แต่นี่อะไรมากล่าวหาเธอราวกับเธอค้าประเวณีในชุดคอซองก็มิปาน แค่เป็นลมหน้าเสาธงโอเคล่ะภาพมันอาจจะดูเว่อร์วังอลังการ ทว่าไม่มีใครมองเป็นเรื่องของการเจ็บป่วยของคน ๆ หนึ่งเลย แย่มากแย่แบบไม่มีอะไรกั้น

.

จนกระทั่งจังหวะเข้าชาร์ทประชิดตัวมาถึง! กล่าวคือด้วยความที่รุ่นพี่ม.6 กลุ่มนี้นั่งทานข้าวอยู่ตรงโต๊ะแถวนั้นพอดี โต๊ะไม้ของพวกเขาอยู่ห่างจากจุดที่อายกับมินยืนอยู่ราว 7 ก้าวเห็นจะได้ มันใกล้มาก ๆ ใกล้ซะจนอยากจะลุกขึ้นไปถามน้องม.3 แบบอายให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ว่าตกลงสิ่งที่คนทั้งโรงอาหารเขานินทากันนั้นเป็นความจริงรึเปล่า

.

"ว่าไงล่ะน้องที่พี่ถามไม่เข้าใจเหรอ?! ตกลงพี่ ม.ปลายคนไหนคือคนที่น้องหมายปองจ๊ะ?"

.

ไม่ต่างจากนกน้อยในรังบนต้นไม้ ที่ถูกห้อมล้อมไปด้วยฝูงหมาฮายีน่าที่ลงทุนปีนต้นไม้ขึ้นไป อายเริ่มจะหน้ามืดขึ้นอีกแล้ว พลันคิดขึ้นได้ว่านี่สินะคือสิ่งที่เมฆฝนพยายามจะสื่อ สารภาพบาปแบบไม่อายดินอายฟ้าเลยว่าอายไม่คิดว่ามันจะหนักหนาขนาดนี้ ลำพังแซวอยู่ห่าง ๆ ยังพอไหวแต่นี่เล่นยกพวกมาเป็นแก๊งค์ แล้วก็มาใช้วาจาคุกคามเด็กผู้หญิงที่อ่อนเยาว์กว่าตนเองถึง 3 ปี

.

"หนู.... คือ..อ..อ..อ~!"

.

"อย่าไปยุ่งกับมันอาย! ถอยมานี่มาหลบหลังเราเดี๋ยวเราจัดการให้เอง!"

มีนรีบแทรกขึ้นพลางกระเถิบตัวขึ้นมายืนประจันหน้ากับรุ่นพี่ม.6 ทั้งสี่คน

.

.

ปล. เหตุการณ์จะเป็นอย่างไร โปรดติดตามตอนต่อไป