บทที่ 5 : สกิลของคุณครูโตโต้

เด็กสาวม.ต้นสัมผัสได้ถึงเสียงคนคุยกัน เปลือกตาอายสามารถเหลือบมองขึ้นได้แล้วแต่เธอแค่ยั้งไว้ก่อน ประหนึ่งว่าเจ้าตัวกำลังตั้งใจจะแอบฟังว่าคนอื่น ๆ จะพูดถึงเธอยังไง จะนินทาเด็กสาววัยใสที่เป็นลมล้มพับหน้าเสาธงได้ลงคอรึเปล่า แต่ทว่าสิ่งที่ได้ยินดันมีแต่น้ำเสียงของพวกคุณครูที่กำลังเป็นห่วง มีการสอบถามกันว่าจะต้องตามผู้ปกครองมาไหม หรือว่าจะไปส่งเด็กที่บ้านเองเลย อาการหน้ามืดเป็นลมปกติจะต้องนำตัวส่งโรงพยาบาลตาม พรบ.กระทรวงศึกษาธิการรึเปล่า หรือเป็นดุลยพินิจของผอ. โรงเรียน

.

โดยรวมแล้วโอ๊ยตาย! เป็นเรื่องราวที่ใหญ่โตมโหฬารกันเลยทีเดียวเชียว ไม่ไหว ๆ สงสารพวกคุณครูจับใจอายก็เลยตัดสินใจตื่นขึ้นดีกว่า เธอเผยอเปลือกตาขึ้นเชื่องช้า และแน่นอนว่าสิ่งแรกที่เห็นก็คือฝ้าเพดานกับหลอดไฟนีออนของห้องพยาบาล แต่สิ่งที่อายไม่ได้คาดหวังดันมาอยู่ในส่วนหลังนี่สิ นั่นก็คือเงาตะคุ่ม ๆ ของมินที่ไม่รู้อะไรดลใจให้ชะโงกหน้าเข้ามาราวกับจะสิงสู่

.

"อร๊ายยยย!!!"

กรี๊ดสิจะเหลือเหรอ

.

ต่างคนต่างกรี๊ดตกใจกันเองทั้งที่เป็นเผ่าพันธุ์เดียวกัน และมินก็เลือกที่จะปิดโอกาสไม่ให้เพื่อนกระทำสิ่งใดต่อ เธอชิงขอโทษก่อนเลย

.

"ฉันขอโทษนะอาย ฉันไม่น่าแกล้งเธอขนาดนี้เลย ฉันรู้สึกผิดมาก ๆ ๆ "

"ขอโทษนะขอโทษจริง ๆ (>_<)"

กุมมือทั้งสองข้างไว้แน่น พลันเขย่าโครม ๆ อยากให้เพื่อนซี้ที่นอนอยู่บนเตียงหายโกรธ

.

หากแต่ประโยคแรกที่อายถามขึ้นหลังได้สติ กลับกลายเป็นว่า

.

"สมุดอยู่ไหน?"

.

"ห๊ะ!? เธอว่าไงนะ? ( ํ . ํ)"

.

"หยุดแกล้งอายสักทีมิน อายถามว่าสมุดการบ้านอายอยู่ไหน? ตอบมาเดี๋ยวนี้!"

ตาแข็งปั๊ด! ใบหน้าที่เคยขาวซีดเพราะลมแดดบัดนี้กลับแดงกร่ำขึ้นอีกครั้ง ดูก็รู้ว่านี่คือโกรธจริง

.

"เออ ๆ , ฉันรู้หรอกน่า นั่นไงอยู่ใต้หมอนเธอน่ะ ไม่มีใครรู้เห็นเรื่องนี้หรอกสบายใจได้ ( T^T ) "

มินตอบเสียงเซ็งราวกับว่าความสนุกของเธอตอนได้แกล้งเพื่อน จะไม่เกิดขึ้นอีกแล้วหลังจากนี้

.

อายไม่สนใจเธอรีบเก็บสมุดการบ้านเล่มดังกล่าวไว้กับตัวเองทันที ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่คุณครูโตโต้นั้นเห็นว่าเธอได้สติคืนกลับมาแล้ว แกก็เลยหันมาพยักหน้าให้หนึ่งที แล้วก็หันไปคุยกับคุณครูประจำห้องพยาบาลต่ออีกครู่ใหญ่ จนท้ายที่สุดก็เลื่อนบานประตูกระจกแล้วก็เดินมาหาอายที่เตียงด้วยตัวแกเอง ใบหน้าอันหล่อเหลายังทรมานใจนักเรียนสาว ๆ อยู่เช่นเคย ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

.

"เป็นไงบ้างนักเรียนดีขึ้นแล้วใช่ไหม ยังเวียนหัวอยู่รึเปล่าเอาให้ชัวร์ก่อนนะค่อยลุกขึ้นมา เพราะอาการของเธอนั้นทางการแพทย์เขาเรียกว่า Vasovagal syncope คือการเป็นลมที่เกิดจากการขยายตัวของเส้นเลือดที่มากเกินไป มักจะเกิดกับคนที่ ตกใจ! , อารมณ์แปรปรวนกระทันหัน! , เครียด! แต่ไม่ต้องตกใจนะเพราะเป็นอาการแบบคนทั่วไปใคร ๆ เขาก็เป็นกัน"

.

อายได้ยินถึงกับหันมามองค้อนมินแบบตาขวาง! ส่วนมินก็หันต่อมาที่หน้าของคุณครูโต้โต้อีกที เพราะไอ้สมุดเล่มดังกล่าวก็เป็นเพราะครูนี่แหละที่เป็นคนถือเข้ามาในแถว ไม่รู้ล่ะงานนี้มินไม่ยอมตายคนเดียวแน่ ก่อนที่ต่อมาคุณครูหนุ่มลุคเกาหลีเหนือจะพูดต่อ

.

“การเป็นลมของเธอไม่ได้อันตรายอย่างที่คิด สาเหตุหลักเกิดจากสมองได้รับเลือดกับออกซิเจนน้อยลงชั่วขณะ พอสมองรู้สึกว่าเลือดไม่พอระบบต่าง ๆ ก็จะค่อย ๆ เตือนก่อน อย่างแรกก็คือนักเรียนหน้ามืดใช่ไหมครับ? รอบตัวดำปิ๊ดปี๋เลยครูพูดถูกไหม?"

.

"อะ.. อืม! ใช่ค่ะเป็นแบบนั้นเลยค่ะครู (^ . ^)"

อายพยักหน้ารับหงึก ๆ

.

"ที่ภาพเหมือนค่อย ๆ ดับไป นั่นเป็นเพราะสมองส่วนที่ควบคุมการมองเห็นกับการทรงตัวเริ่มทำงานไม่เต็มที่แล้ว เลือดไปเลี้ยงไม่ทันเลยทำให้เวียนหัว โคลงเคลง จวนจะล้มแหล่มิล้มแหล่ เรื่องนี้ยังเกี่ยวกับเส้นเลือดด้วยนะ เพราะปกติเส้นเลือดเราจะคอยหดตัวกับขยายตัวเพื่อควบคุมความดัน แต่บางจังหวะเช่นตอนที่เรา เครียด , ตกใจ , เจ็บ , หรืออารมณ์รุนแรง เส้นเลือดมันก็อาจขยายตัวมากเกินเหตุ มันเล่นใหญ่เกินไปเลือดก็เลยไหลลงไปอยู่ที่ขาและลำตัวเยอะ เลือดที่ควรจะขึ้นมาหล่อเลี้ยงสมองก็เลยเหลือน้อย"

.

"อื้อหือ! ครูโตโต้เป๊ะมากอ่ะ! (= . <)"

คราวนี้มินแทรกขึ้นบ้าง

.

"อ่ะแฮ่ม.. อย่าขัดจังหวะนักเรียนเดี๋ยวครูลืม พอสมองรู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว! มันก็จะสั่งปิดระบบชั่วคราวเหมือนตัดไฟ เพื่อป้องกันตัวเอง นั่นแหละครับคือสาเหตุที่ทำให้นักเรียนหมดสติ ครูวินิจฉัยว่าตอนนั้นกล้ามเนื้อน่าจะคลายตัวทันทีแบบไม่ทันตั้งตัว นักเรียนก็เลยล้มลงโดยที่ควบคุมทิศทางไม่ได้ ซึ่งไม่ใช่เพราะร่างกายอ่อนแออะไรหรอก แต่เพราะสมองหยุดสั่งงานไปชั่วคราวก็เท่านั้นเอง"

.

"พอนำตัวมาที่ห้องพยาบาลแห่งนี้ จับนอนหงายแผ่ราบลงไปกับเตียง เลือดก็จะไหลกลับขึ้นสู่สมองได้ดียิ่งขึ้น ส่วนใหญ่ก็จะฟื้นเองในเวลาไม่นานแบบที่เธอเป็นนี่แหละ หลังฟื้นอาจจะยังมีอาการมึน ๆ หน้าซีดหรือมีเหงื่อออกบ้าง ซึ่งก็เป็นอาการปกติไม่ใช่เรื่องซีเรียสอะไร สรุปคือทั้งหมดทั้งมวลเป็นปฏิกิริยาการป้องกันอันตรายของร่างกายเธอเอง ทว่าแต่นี้ต่อไปต้องดูแลตัวเองให้ดีขึ้นกว่านี้ มีสติ! , อย่าตกใจง่าย! , แล้วก็อย่าเอาตัวเองไปเจอกับเรื่องเครียด ๆ โอเคไหมครับ? (^ - ^)”

.

"โอ~ เค~ ค่ะ.. ครูโตโต้เก่งจังเลยนะคะ"

อายถึงกับเผลอยกมือขึ้นมาตบกระทบกันแปะ ๆ

.

เช่นกันกับมินที่อยู่ในท่วงท่าเดียวกัน ลูกศิษย์ม.ต้นทั้งสองคนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ว่าข้อมูลทางการแพทย์แบบนี้จะหลุดออกมาจากครูผู้สอนคณิตศาสตร์ ณ ตอนนี้พวกเธอเชื่อสนิทใจแล้วว่า ข่าวลือที่บอกว่าครูโตโต้เคยพยายามจะแอดมิชชั่นเข้าคณะแพทย์ศาสตร์ แต่เพราะกลัวเลือดมากเลยต้องเบนเข็มมาเป็นครูสอนเลขแทน ดูจะมีเค้าความจริงเกินร้อยเปอร์เซ็นต์ไปแล้ว

.

"มีอะไรกันเหรอครับ? ทำไมมองหน้าครูแบบนั้นล่ะ? หรือมีอะไรติดที่แก้ม?"

.

"อ๋อ! เปล่าค่ะเปล่า! คือพวกเราแค่อึ้งว่าทำไมครูโต้โต้ถึงรู้เรื่องพวกนี้ละเอียดจังเลยคะ?"

.

"บัดโถ่! ก็จะไม่รู้ได้ไงเล่าก็ครูเพิ่งถามครูเวรห้องพยาบาลเขาเมื่อกี้นี่เอง เธอก็เห็นมิใช่เหรอ ฮ่า ๆ ๆ !"

"แต่เมื่อกี้ครูดูเหมือนหมอจริง ๆ ใช่ไหม ครูจะได้ Keep Look เอาไว้้ต่อไปยาว ๆ โฮ่ ๆ ๆ !"

.

มันจะไม่หมือนก็ตรงเสียงหัวเราะในวรรคสุดท้ายนี่แหละ และหลังจากนั้นคุณครูโตโต้ก็ได้บอกกับอายว่าให้เธอเริ่มเข้าเรียนได้อีกครั้งในคาบบ่าย ไม่ต้องเรียกผู้ปกครองมารับกลับบ้านแต่อย่างใด แล้วก็สามารถร่วมเรียนกับเพื่อนได้ตามปกติ แต่ก็ยังกำชับตอนท้ายว่าให้เพื่อนร่วมชั้นทุกคนช่วยกันดูแลอายด้วย หากดูท่าไม่ดีก็ให้พามาส่งที่ห้องพยาบาลนี้อีกที

.

รับคำเสร็จสรรพออดพักเที่ยงก็ดังขึ้นพอดี "กริ๊งงงงงง!" คุณครูโตโต้ผละตัวแยกออกไป ในขณะที่สองสาวเพื่อนซี้มินกับอายก็เตรียมจะออกจากห้องพยาบาลเพื่อไปที่โรงอาหาร เด็กวัยกำลังกินกำลังนอนไม่มีทางนอนแช่คาเตียงผู้ป่วยแบบนี้ได้นานหรอก มินเดินนำหน้าอายเดินตามหลังเลื่อนบานประตูกระจกเตรียมจะออกมาอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะมีเธอผู้นั้นยืนกอดอกพิงกำแพงดักรออยู่!

.

นักเรียนหญิงผมยาวตากลมโตผู้นี้เป็นใคร ลองมินถึงกับเกรงใจเห็นทีคงจะไม่ใช่เรดี้ธรรมดา!

.

.

ปล. เหตุการณ์จะเป็นอย่างไร โปรดติดตามตอนต่อไปจ้า