บทที่ 2 : จักรยานสีชมพู

ที่พักเท้าด้านหลังถูกถีบลงก่อนเลยเป็นอันดับแรก เสียงดัง "แกร๊ง!" อันใสแจ๋วของมัน บ่งบอกได้ถึงความสดซิงของจักรยานสีชมพูพิงค์คันนี้ได้ดีที่สุด อายกวักมือเรียกให้เพื่อนสาวขึ้นมายืนบนที่เหยียบ พลางคว้าเอามือเรียวทั้งสองข้างของเพื่อนมาวางบนบ่าตัวเอง ภาพที่ออกมาจึงดูดีทีเดียว มันได้อารมณ์เหมือนเด็ก ๆ ในแก๊งค์แฟนฉัน หากแต่นี่คือ อาย กับ มิน เป็นเด็กผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชาย

.

"เอานะมิน.. อายจะปั่นล่ะนะ!"

.

"ไหวเหรอเธอ.. อย่างน้อยเธอควรจะเอาเป้บนหลังมาไว้ที่ฉันนะ"

มินถามด้วยความเป็นห่วง

.

"เอาน่า.. อายมีประสบการณ์ ตลอด 3 วันมานี้อายไม่ล้มเลยสักครั้ง เพราะงั้นถึงมั่นใจปั่นจักรยานมาโรงเรียนเองไง.. อิ ๆ (^-^)"

.

"เหอะ ๆ นี่ฉันต้องมั่นใจกับคำพูดแค่นี้ของเธอจริง ๆ ดิ (T ^ T)"

ขาสั่นเป็นเจ้าเข้า มือที่เกาะไหล่ไว้ก็เปียกโชกไปด้วยเม็ดเหงื่อ

.

"ถ้างั้นก็ไปกันเล๊ย! สู่ความเวิ้งว้างอันไกลโพ้นนน! , ฮึบ! , เฮือกกก~! , อ่ะ! , เฮือกกก~! , อ๊าาากกก~! "

.

"แก๊ง! , แก๊ง! , ครืด! , แก๊ง! "

เสียงโซ่ครูดกับฟันเฟืองดังสนั่น ฟังจากเสียงเหมือนจะแรงมากแต่ความจริงคือช้ายิ่งกว่าตัวสล็อตเมาสารระเหย

.

ดีแค่ไหนแล้วที่ตอนนี้เป็นช่วงเลิกเรียน นักเรียนกว่า 80% ทยอยกลับบ้านกันไปหมด สภาพอันทุลักทุเลของสองสาวเพื่อนซี้จึงไม่เป็นที่สะดุดตานัก ใครเห็นก็ต้องฮาทั้งเอียงทั้งเซถลาดูท่าเหมือนจะไม่รอด ในใจอายคิดแต่เพียงว่าต้องออกแรงอีกสักหน่อย ขอแค่ปั่นผ่านรั้วโรงเรียนไปได้ แล้วพอขึ้นถนนใหญ่ คราวนี้ล่ะมินจะต้องกลายเป็นเหยื่อในการล้างแค้นเอาคืนของเธอ

.

"หึ ๆ , หึ ๆ !"

กลั้นขำแทบขาดใจ ที่จริงมินก็ประเมินเอาไว้แล้วล่ะว่าภาพน่าจะประมาณนี้ ปกติอายเคยมีแรงกับเขาซะที่ไหน เนื้อก็ไม่กินผักก็ไม่ชอบ แต่ครานั้นก็ยังแอบจิกไหล่เพื่อนซะแน่นพลางกระซิบบอกอายไปว่า

.

"ให้มินนวดไหล่ให้ไหม เผื่ออายจะมีแรงขึ้น อิ ๆ ๆ (^ ^)"

.

"หมึบ! , หมับ! , หมึบ! , หมับ!"

ถือวิสาสะบีบไปเลยโดยไม่รอฟังคำตอบ

.

"โอ๊ย! ไอ้มินนี่จะแกล้งกันเหรอ! คอยดูเถอะขึ้นถนนใหญ่ได้เมื่อไหร่ถึงทีฉันแน่!"

.

ใช้พลังงานไปราว 3 แสนแคลลอรี่ บวกกับอีก 4 พันเฮือกหายใจ จักรยานชมพูพิงค์คู่ใจก็นำพาสองสาวมัธยมต้นคืบคลานมาถึงถนนใหญ่จนได้ บ้านของมินอยู่ห่างจากโรงเรียนราว 300 เมตร ส่วนบ้านของอายก็ถัดมาอีกประมาณ 2 ซอยไม่ห่างกันมาก แต่กว่าจะถึงแอเรียของหมู่บ้านจัดสรรตรงนั้นก็ต้องปั่นผ่านถนนใหญ่ในยุคสมัยนั้นไปให้ได้ซะก่อน

.

ให้ตายเถอะนี่มันเส้นทางที่ใช้เป็นพรีเซ็นเตอร์ให้รายการข่าวช่วยชาวบ้านชัด ๆ ท่านนายกเล็กควรจะสั่งเทศบาลมาตรวจสอบซะบ้าง เพราะแม้จะเป็นถนนลาดยาง แต่ก็อุดมไปด้วยพื้นผิวหนังคางคกและหลุมอุกกาบาต อาย กับ มิน ต่างรู้เรื่องนี้ดีกว่าใคร เพราะพวกเธอต้องใช้ถนนเส้นนี้สัญจรประจำทุกวัน ทว่าคนที่ยิ้มมุมปากกลับมีแค่อายเพียงคนเดียว

.

ด้วยความสัตย์จริงสิ่งที่สาว ม.ต้นบ่องแบ๊วผู้นี้วางแผนไว้ก็คือ เธอตั้งใจจะปั่นจักรยานลงบ่อหลุมอวกาศพวกนั้น ให้มันกระแทกกระทั้น เอาให้มันเด้งดึ๋ง ๆ ดั๋ง ๆ จนคนที่เกาะอยู่ข้างหลังได้รับความทุกขเวทนา จนต้องออกปากขอร้องและขอโทษในสิ่งที่ทำผิดไป เธอคิดว่ามินไม่น่าจะไหวแต่หารู้ไม่ว่าไอ้ที่ไม่ไหวดันกลายเป็นตัวเธอซะเอง!

.

"อ๊าาากกก~! , ย๊าาากกก~! , เฮืออกกก! , อ่ะ! , เฮืออกกก!"

น่องปูดเป็นลูกนิมิต ฟันกระทบกันแกร๊ก ๆ ๆ ราวกับเด็กบนดอยต่อสู้อากาศหนาว

.

"ไอ้มิน! , ไอ้อ้วน! , ไอ้หมูเด้ง! , ทำไมตอนขามาอายไม่รู้สึกว่ามันหนักขนาดนี้เลย , เฮือกกก~! , มินต้องลดน้ำหนักด่วน ๆ เลยนะรู้ตัวไหม? ( - _^) "

.

"อ่าว! นั่นปากเหรอ!? คนเก่งเมื่อกี้หายไปไหนซะล่ะ นี่ยังไม่ถึงครึ่งทางกลับบ้านพวกเราเลยนะหึ ๆ "

.

"ไม่รู้ไม่ชี้! ( >_<") "

.

กัดฟันปั่นต่อมาได้อีกราว 3 รอบครึ่งของจานโซ่ และในที่สุด!

.

"ยัง ๆ ยังไม่รีบกระโดดลงมาช่วยดันอีก! อายจะล้มอยู่แล้วเนี่ยะ! ต้องลำบากมินแล้วล่ะอายยอมล่ะ , ม่ายยยหวายย~ เหนื่อย~! แฮ่ก ๆ , แฮ่ก ๆ ช่วยดันหน่อยเร็วเข้า~!"

.

เยื้องไปข้างหน้าเป็นป่าอ้อย ส่วนด้านขวาทั้งแถบเลียบถนนไปเป็นครองชลประทาน จะเป็นศพหมกป่าหรือจมน้ำตายก็เป็นชอยด์ที่ชวนสยดสยองทั้งนั้น มินเลยรีบกระโดดลงโดยพลัน แล้วก็ดันทั้งกระเป๋าเป้และแผ่นหลังของอายให้รถวิ่งฉิวพุ่งขึ้นหน้าราวกับติดจรวด คือถ้าทำแบบนี้แต่แรกก็จบ! เพราะเมื่อลองวิเคราะห์ดูลำพังอายคนเดียวก็คงไม่เป็นไรหรอก แต่นี่เล่นเพิ่มผู้โดยสารในไซส์เดียวกันมาอีกหนึ่ง แถมไอ้ตัวที่ทำให้หนักเพิ่มอย่างมีนัยยะสำคัญก็คือเป้นักเรียนที่แบกอยู่บนหลังนั่นเอง

.

เป็นเด็กยุคนี้คงไม่เข้าใจ แต่ถ้าเป็นเด็กในยุคของทั้งสองคนล่ะก็ น้ำหนักกระเป๋าก็ไม่ต่างจากกระสอบปุ๋ย! บ้านเมืองในต่างจังหวัดรถราไม่มากนัก เราก็เลยได้ยินเสียงหัวเราะสลับกับเสียงกรี๊ดของสองเพื่อนซี้ดังลั่นไปทั่ว พวกเธอผลัดกันปั่นผลัดกันดัน จนมาจบที่กระบวนท่าสุดท้ายนั่นก็คือลงมาช่วยกันเข็นจักรยานกันทั้งคู่! จากยานพาหนะไม่รู้กลายสภาพเป็นตัวภาระไปได้ยังไง

.

จนกระทั่งผ่านไปราว 10 นาทีก็เคลื่อนตัวมาถึงทางเข้าหมู่บ้านได้สำเร็จ และตอนนี้แหละที่มินเริ่มคิดไอเดียดี ๆ ขึ้นมาได้บางอย่าง ตอนนี้ทั้งคู่กำลังอยู่ ณ จุดกึ่งกลางทางแยก ถ้าเลือกเลี้ยวขวาก็จะได้การกระทำหนึ่ง แต่ถ้าเลือกเลี้ยวซ้ายเหตุการณ์ก็จะเปลี่ยนไป ว่าแต่.. อาย กับ มิน จะเลือกทางไหน? *โปรดเตรียมเหรียญของคุณขึ้นมา แล้วก็ทอยมันออกไปซะ!*

.

.

* ถ้าออก "หัว" ให้อ่านตรงนี้

.

มินกระชากแฮนด์จักรยานให้หยุดกึกจอดนิ่งอยู่กับที่ พลางชี้นิ้วให้จูงจักรยานไปทางซ้าย ซึ่งก็เป็นทิศทางเดียวกับบ้านของมินเองนั่นแหละ อายก็เลยทักขึ้น

.

"แล้วมินจะดึงแฮนด์ไว้ทำไมเล่า เราก็ถือกันอยู่คนละข้างเนี่ยะ ก็เดิน ๆ ไปด้วยกันนี่แหละ จะแกล้งอายไปถึงไหน!"

.

"เปล่า ๆ ไม่ใช่อย่างงั้น! ฉันแค่จะบอกว่าฉันไปสืบมาแล้วว่าบ้านพี่ ม. 5 ที่เธอชอบอ่ะ อยู่ถัดจากซอยบ้านฉันไปแค่ซอยเดียวเอง เพราะงั้นถ้าพวกเราแกล้งจูงจักรยานเลยบ้านฉันไปนิดหน่อย เธอก็จะได้เจอกับบ้านของคนรักของเธอไง อิ ๆ "

.

"ฮึ๊ย! จริงดิ! มินรู้ได้ไง?!"

.

"จุ๊ ๆ , เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็น แต่ตอนนี้พี่เขาอยู่ที่โรงเรียน เธอไม่อยากเห็นเหรอว่าพี่เขาไลฟ์สไตล์เป็นยังไง ใบหน้าพ่อแม่สามีเธอในอนาคต , หมาที่เขาเลี้ยง , ต้นไม้ที่เขาปลูก หรือถ้าวันไหนเธอคิดถึงเขามาก ๆ ก็จะได้มายืนมองหลังคาบ้านพี่เขาไง ไม่ดีหรอโฮ่ ๆ ๆ (^0^)/ "

.

"ไอ้มินบ้า! หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ! หุบปากไปเลย! นี่แหนะ! , นี่แหนะ! , ห้ามบอกใครเป็นอันขาด.. ฉันจะฆ่าแก~! แกมันจิตใจชั่วร้าย! แกมันไอ้เพื่อนจิตสกปรก..!"

.

กลายเป็นเสียงหัวเราะร่าที่ดังกว่าตอนตกหลุมถนนซะอีก แก้มอายแดงเป็นผลแตงโม เธอถอดกระเป๋าวิ่งไล่ตีมินไปตามทาง ในขณะที่คนที่โดนกระทำก็วิ่งจูงจักรยานหนีพลางหันมาทำหน้าทะเล้นใส่ จนกระทั่งผ่านไปหนึ่งเพลินมารู้ตัวอีกทีก็มาถึงหน้าบ้านพี่เขาในซอย 5 ซะแล้ว

.

สาว ม.ต้นทั้งสองจึงได้พานพบเข้ากับอัครสถานที่แสนจะสามัญธรรมดา บ้านของพี่เขาไม่ได้ใหญ่โตอะไรนัก เป็นบ้านไม้สองชั้นแนวมินิมอลที่ดูน่ารักตะมุตะมิ จุดสังเกตเด่นคือนสนามหญ้าหน้าบ้านที่เขียวขจี แถมยังมีโกลล์ฟุตบอลเล็ก ๆ ตั้งเอาไว้ด้วย ดูทรงพี่คนนี้คงจะชอบเตะฟุตบอลแบบเข้าไส้ และสิ่งที่ทำให้อายกับมินเซอร์ไพรต์ยิ่งกว่าก็คือการปรากฏกายของคุณตาในชุดกางเกงวอร์ม! โอ้แม่เจ้า! แกกำลังเลี้ยงบอลด้วยหลังเท้าอย่างทะมัดทะแมง

.

สักพักคุณยายท่านหนึ่งก็เดินออกมาจากหลังบ้าน แกมาพร้อมกับทัพพีและหม้อแกงควันฉุย อาจจะไม่มั่นใจในรสชาติอาหารเย็นที่ทำล่ะมั้ง ถึงได้ยกหม้อมาทั้งใบเพื่อให้คุณตาได้ชิม ส่วนด้านข้างตัวบ้านนั้นทำเป็นโรงรถ อายกับมินมองเห็นรถตู้ตุ้มตุ้ยคันหนึ่งจอดอยู่อย่างสงบราวกับกบจำศิล ไม่แน่ใจว่ามันยังวิ่งได้ไหมแต่ดูย้อนยุคน่านั่งน่าขับอยู่ไม่น้อย

.

เพลินตาเพลินใจแถมหัวใจยังเต้นตุบ ๆ สองสาวเพื่อนซี้ดูจะตั้งใจจดจำรายละเอียดมาก จนถึงขนาดถีบขาตั้งจักรยานลงแล้วก็ปลดกระเป๋าวางลงกับพื้น เพื่อที่จะได้เขย่งเท้ามองผ่านทิวรั้วที่ทำมาจากต้นไม้ประเภทพุ่มได้ถนัด เดชะบุญที่นั่นกลับไปทำให้คุณตาผิดสังเกตเข้า! แกถึงกับตะโกนทักซะดังลั่นขึ้นมาว่า

.

"เอ้า! แม่หนูสองคนนั่นใครกันล่ะน่ะ เพื่อนเจ้าซูชิมันเร๊อะ?! เข้ามาก่อนสิลูกเอ๊ย! มากินขนมกันก่อนมา ๆ ยายไปเปิดประตูให้หลานหน่อยเร๊ววว! มายืนทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ เข้ามาก่อน ๆ !"

.

"(เชี้ยแล้วไงล่ะ?!)"

อายสบถในใจ

.

"เจ้าซูชิมันยังไม่กลับมาจากโรงเรียนเลยลูก เข้ามานั่งรอข้างในก่อนมา!"

.

"อ่ะ! , เอ่อ! , ไม่มีอะไรค่ะ! พวกหนูแค่จำบ้านผิดจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะขอโทษที่รบกวนนะคะ (เร็วสิมินเก็บของเร็วเข้า! ไปกันได้แล้ว..ว..ว! โดนจับได้แล้วเนี่ยย..ย..ย..!)"

ประโยคหลังเป็นแค่การกัดฟันเค้นเสียงในลำคอ

.

อายจริงสมดังชื่อพอกระโดดคร่อมจักรยานได้ปุ๊บ สาวตัวเล็กเลยใส่เกียร์หมาสปีดแปดแสนเผ่นหนีฝุ่นตลบอบอวล

.

"เฮ๊ย! อายรอฉันด้วยสิ! คือฉันจะบอกว่าที่เธอสะพายไปน่ะมันกระเป๋าฉัน! กระเป๋าเธออยู่นี่ยัยบ๊อง! เฮ้! อายรอก่อนเซ่! รอฉันด้วยยย~! โอ๊ยยย! กรูจะบ้าตาย~!"

.

"ตุบ! , ตุบ! , ตุบ , ตุบ! "

มินวิ่งตามมาด้วยความอนาถา จนกระทั่งวิ่งกลับมาถึงบ้านตรงซอย 4 ของตัวเองได้ พร้อมกับกระเป๋าเป้นักเรียนของอายที่หยิบสลับมา

.

.

* ถ้าออก "ก้อย" ให้อ่านตรงนี้

.

จูงจักรยานเลียบถนนสลับกับวิ่งหยอกล้อกันมาได้สักพัก มินถึงเริ่มสังเกตเห็นว่าอีกประเดี๋ยวก็น่าจะค่ำ ขืนยังชักช้ามัวแต่เล่นแบบนี้ตะวันตกดินก่อนที่บ้านจะเป็นห่วง ประกอบกับการที่แม่ของมินไม่ยอมขับมอเตอร์ไซต์มารับก็ชักจะยังไง ๆ นี่ไม่ใช่สถานการณ์ปกติ คิดได้ดังนั้นมินก็เลยกระโดดควบขึ้นไปนั่งบนเบาะจักรยาน พลางปลดสายกระเป๋าเป้ของตัวเองออกเอาไปฝากไว้ที่อายแทน

.

"ขึ้นมาอาย! แล้วก็จับดี ๆ เดี๋ยวฉันจะสอนเธอเองว่าวิธีปั่นที่ถูกต้องนั้นต้องทำยังไง (^ _ -)"

.

"ขี้โม้! ( ํ 3 ํ )/ "

.

มินเลือกที่จะไม่ตอบเป็นคำเถียงแต่ตอบผ่านการกระทำ และนั่นก็ทำให้เพื่อนที่เกาะอยู่บนบ่ากลายเป็นตุ๊กแกตัวน้อยไปเลย เพราะจักรยานพิงค์ที่มินปั่นนั้นเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคัน! นี่มันโครงการคนละครึ่งของรัฐบาลรึยังไง ทำไมครึ่งแรกกับครึ่งหลังถึงต่างกันลิบลับ ตัวรถวิ่งฉิวนุ่มเบาราวกับปุยนุ่น สองสาว ม.ต้นทะยานไปข้างหน้าอย่างไร้อุปสรรค

.

"เป็นไง ๆ อึ้งไปเลยล่ะเซ้!?"

.

"เหอะ! เพราะอายเป็นคนสะพายกระเป๋ามินไว้เฉย ๆ หรอก นี่ถ้าไม่มีหัวไหล่สองข้างของอายแบกรับภาระนะมินก็ปั่นจักรยานแบบนี้ไม่ได้~!"

.

"เอี๊ยดดด! , อ๊าดดด! , เอี๊ยดดด! , อ๊าดดด!"

เสียงโซ่เสียดสีกับเฟืองล้อย้อมบรรยากาศ

.

"ฮึ่ย..เธอนี่ช่างดื้อรั้น ฉันจะบอกเคล็ดลับให้ก็ได้ ว่าการที่เธอปั่นแบบฉันไม่ได้ก็เพราะว่าเธอขาดพลัง! พี่ ม.5 ที่เป็นนักบอลคนนั้นเขาชื่ออะไรนะ?"

.

"พี่ซูชิ! (^ . ^)"

.

"อ๊อออ! พี่ม.5 มีตั้งหลายคนแต่เลือกตอบแค่ ค..น..เ..ดี..ย..ว~! "

.

"แกเคยตายด้วยการโดนบีบคอไหมมิน.. มืออายอยู่ใกล้คอมินมากเลยนะตอนนี้! (= . <) "

.

"โอ๋ ๆ ๆ ไม่แซวแล้วก็ได้ คือฉันจะบอกว่าแกน่ะต้องมีพลังงานมากกว่านี้ แกอยากกินซูชิแกก็กินไป แต่แกต้องกินเทมปูระ , กินอูนิ , กินทงคัตสึ , กินราเม็ง , กินซาซิมิ หรือ ยากินิกุ อะไรพวกนี้ด้วย แกจะได้มีเรี่ยวแรง แกจะได้ไม่ถูกฉันแกล้งไปตลอดกาลนานเทอญแบบนี้ไงเข้าใจไหม"

.

"เข้าใจแล้วจ่ะ คุณเพื่อนที่น่ารักของฉัน พอใจรึยัง?!"

.

"อืม.. ดีมาก ๆ ฮ่า ๆ ฮ่า ๆ แล้วก็นี่ไง! เห็นไหมแป๊บเดียวถึงบ้านฉันล่ะ! ส่งฉันลงตรงนี้นะที่เหลือเธอก็ปั่นต่อไปเองล่ะกัน แล้วเจอกันที่โรงเรียนพรุ่งนี้นะอายบ๊ะบายจ้า (^-^) "

.

"อื้อ! แล้วเจอกัน.. ส่วนนี่กระเป๋าเธอ บ๊ะบาย ๆ จุ๊บ ๆ (^ . ^)"

.

ร่ำลากันยาวนานกว่าเวลาในการเดินทางกลับถึงบ้านซะอีก ยิ่งอยู่นานสองคนนี้ยิ่งเหมือนเทเลทับบี้ที่กอดกันแล้วกอดกันอีก และที่สำคัญพวกเธอดันทำในบางสิ่งที่ผิดพลาดไป นั่นก็คือกระเป๋านักเรียนของมินและอายดันสลับกันไปแล้วโดยที่ไม่มีใครรู้

.

.

ปล. เหตุการณ์จะเป็นอย่างไร โปรดติดตามตอนต่อไปจ้า