All Chapters of เศษหัวใจที่ไร้ค่า: Chapter 51 - Chapter 60

ทุกคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าต่างฝ่ายต่างเฝ้ารอว่าเธอจะพูดสิ่งใดออกมาหรือไม่ ก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นเช็ดหยาดน้ำตาของตัวเองออก มองจ้องหน้าทั้งปู่ย่าของลูกสาว “คุณพ่อคะ คุณแม่คะ จีน่าขอร้องอะไรสักอย่างได้ไหมคะ?" "ว่ามาเลยลูก" มารดาของเขาเป็นคนตอบรับก่อน "ช่วยพาจีน่ากับลูกไปอยู่ที่อื่นสักแห่งที่ไกลที่สุด ที่เขาจะไม่มีวันตามหาเจอได้ไหมคะ?” “จีน่า หนูพูดอะไรออกมา แม่รู้ว่าหนูเจ็บ แต่ว่า...” นางถึงกับไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง รู้สึกตกใจกับคำร้องขอนั้นของจิณห์วรานัก “จีน่าทนกับความเจ็บปวดมามากพอแล้ว และจีน่าก็จะไม่ยอมให้ลูกต้องพบเจออะไรแบบที่เคยเจอ ไม่ว่าจะตอนนี้หรือวันไหนก็ตามค่ะ หนูยังยืนยันคำเดิมว่าไม่อยากให้คุณลีโอต้องมารับผิดชอบอะไรในตอนนี้ มันสายไปแล้วค่ะ ไม่มีประโยชน์สำหรับจีน่าแล้ว” เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ดวงตาแดงก่ำแต่น้ำเสียงหนักแน่นกว่าที่เคยเป็นมา “จีน่าไม่ได้อยากตัดลูกออกไปจากทุกคนนะคะ จีน่ายินดีที่ไอรินจะมีคุณปู่ คุณย่า มีญาติพี่น้องที่รักและเอ็นดูแก แต่สิ่งเดียวที่จีน่าจะไม่ยอมคือ... หนูไม่อยากให้ลูกมีพ่อที่ชื่อลภัสวัฒน์ จีน่ายังยืนยันเหมือนเดิม” คำพูดนั้นที่ฟังดูเด็ดขาดและหนัก

“คุณลีโอ คุณไม่ควรมาที่นี่ค่ะ” “ฉันรู้ แต่หัวใจฉันมันบอกให้ฉันต้องมา ฉันไม่อยากหนี ไม่อยากปล่อยให้เธอและลูกหายไปจากชีวิตอีกแล้ว” เขาก้าวเข้ามาทีละน้อยเหมือนกลัวเธอจะถอยหนี แววตาเต็มไปด้วยความสำนึกผิดและความรักทั้งหมดที่เขามีให้กับเธอ “ฉันเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ นะจีน่า ฉันอยากพิสูจน์ให้เธอเห็น ไม่ใช่ด้วยคำพูด แต่ด้วยการกระทำทุกวัน ทุกลมหายใจของฉันที่มีอยู่” "กลับไปเถอะค่ะ ไม่มีอะไรให้เราต้องพูดคุยกันอีกแล้ว" สายตาของเธอที่มองเขายังคงแข็งกร้าว ไม่ยอมอ่อนข้อให้ง่าย ๆ “จีน่า ฉันขอร้อง อย่าเพิ่งไล่ฉันเลยนะ” เสียงทุ้มที่เคยเข้มแข็งกลับสั่นเครือจนแทบไม่เหลือความสง่าในแบบที่ใคร ๆ เคยรู้จักอีกครั้ง จิณห์วรากัดริมฝีปากแน่น หัวใจสั่นระรัวแต่ต้องทำเป็นแข็งแกร่ง ไม่ยอมแพ้เขาเช่นกัน “คุณไม่มีสิทธิ์มาที่นี่ ไม่มีสิทธิ์มาทำให้จีน่าต้องหวั่นไหวอีกนะคุณลีโอ” ดวงตาแดงก่ำของเธอมองจ้องเขานิ่ง ๆ แต่ก็สั่นไหวจนใจมันรู้สึก “เพราะฉันเคยทำผิดใช่ไหม เพราะฉันเคยทำร้ายหัวใจเธอใช่ไหม เธอเลยโกรธเกลียดกันมากขนาดนี้ แต่ฉันอยากให้เธอรู้นะจีน่าว่าที่ผ่านมาฉันไม่เคยมีความสุขเหมือนกัน ฉันอาจเคยคิดว่าไม่มีเธอฉั

จิณห์วราถึงกับน้ำตาร่วงหล่นลงอาบแก้มอย่างอดไม่ได้ คำพูดของเขาดังสะท้อนอยู่ไม่จางหาย เธอคิดว่าตัวเองทำดีที่สุดแล้ว ที่เหลือก็คงปล่อยให้เป็นโชคชะตาและวันเวลาเพื่อจะเยียวยาทุกสิ่งทุกอย่างให้มันกลับคืนมาได้อีกครั้งก็พอ เพราะหัวใจเธอมันยังคงรู้สึกเจ็บ แต่มันก็ยังลบเขาออกไปจากหัวใจที่เธอเคยรักมากไม่ได้ เธอไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง แต่เธอทำเพื่อลูกของเธอด้วย เขาควรได้รับโอกาสอย่างที่คุณพ่อคุณแม่ของเขามอบโอกาสดี ๆ นี้ให้กับเธอ ครอบครัวเขาอบอุ่น และเธอแค่หวังว่าสักวันเขาจะเป็นหลักที่พักพิงให้กับลูกของเธอได้ เพราะชีวิตของตัวเองที่ไร้ญาติขาดมิตร เธอแค่คิดถึงอนาคตของลูกน้อย ถ้าวันหนึ่งไม่มีเธออย่างน้อยลูกก็ต้องมีใครสักคนคอยดูแลต่อไป เพราะชีวิตคนเราทุกวันนี้มันสั้นนัก เธอรู้วันเกิดแต่เธอไม่รู้ว่าจะจากใครไปวันไหน ดูอย่างยายจันทร์ของตัวเองเป็นต้น พูดคุยหัวเราะกันอยู่ตอนเช้า พอตกเย็นก็ยังไม่มียายให้ได้กอดอีกเลย แค่คิดถึงน้ำตาก็ร่วงหล่นลงอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้ "ยายจ๋า หนูตัดสินใจดีแล้วใช่ไหมจ๊ะ หนูทำดีที่สุดแล้วใช่ไหมจ๊ะยาย" ดวงตากลมโตมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่สวยงามอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มออกมาทั้งน้ำตาที่ล้นเอ

ตกเย็นของวันเดียวกัน บรรยากาศครั้งนี้กลับแตกต่างออกไปเล็กน้อย เมื่อไอรินวิ่งเข้ามาอ้อนแม่อย่างร่าเริง “แม่จ๋า หม่ำข้าว” "หิวข้าวเหรอคะคนสวยของแม่ แม่ยังทำไม่เสร็จนะคะ" "ไม่ ไม่ พ่อ พ่อหม่ำ ๆ ด้วย" จิณห์วรานิ่งไปชั่วขณะ เธอหันไปมองหน้าพ่อของลูกที่ยืนรออยู่ห่าง ๆ เขาไม่ได้พูดอะไร แค่ยิ้มบาง ๆ แต่แววตานั้นเต็มไปด้วยความหวังและการรอคอยกับคำตอบที่อยากจะได้ยิน “เอ่อ..ก็ได้ค่ะ แค่วันนี้นะคะ” หญิงสาวตอบเสียงเบาเหมือนพูดกับตัวเองมากกว่าตอบลูกสาว เพราะปกติเขาจะไม่เคยได้อยู่กินข้าวด้วยกัน ไม่เคยได้นอนร่วมบ้าน แค่มาเยี่ยมในตอนกลางวันแล้วกลับไปที่พักของตัวเองและเป็นแบบนี้มาตลอด เขายอมรับกับข้อตกลงที่เธอเรียกร้องและเธอเองก็รู้สึกสบายใจที่เขายอมรับกับทุกอย่างที่เธออยากให้เขาทำเหมือนกัน แต่นับวันที่ลูกยิ่งโตขึ้น ความใกล้ชิดสนิทสนมของเขาและเธอก็เริ่มจะมีมากขึ้น เหมือนอย่างวันนี้ที่มันกำลังจะแปรเปลี่ยนไป "เย่ ๆ ๆ" ไอรินวิ่งไปจับมือพ่อแล้วลากเข้ามาในห้องนั่งเล่นทันที โดยไม่รู้เลยว่าหัวใจของแม่กำลังสั่นไหวจนแทบควบคุมไม่อยู่ "แต่อาหารยังไม่เสร็จนะคะ คุณลีโอคงต้องนั่งรอไปก่อน อีกประมาณ 30 นาทีถึงจะพ

หลายชั่วโมงผ่านไป จิณห์วรานั่งอยู่บนโซฟาและอ่านหนังสือเงียบ ๆ ลภัสวัฒน์นั่งลงข้าง ๆ เขาเพิ่งจะพาลูกนอนกลางวันเสร็จ ตอนนี้เลยต้องมาดูแลแม่ของลูกต่อ เขาถือจานแอปเปิลที่เพิ่งปอกใหม่ ๆ มาวางลงให้ตรงหน้า พร้อมกับแก้วน้ำแก้วใหม่ที่วางลงเคียงข้างกัน "ลูกหลับไปแล้วเหรอคะ?" "อืม... กินนมหมดขวดก็หลับเลย เด็กอะไรก็ไม่รู้ เลี้ยงง่ายมาก ๆ" "ขอบคุณนะคะที่ช่วยทำหน้าที่แทนทุกอย่างเลย ไม่อยากจะคิดว่าถ้าคุณไม่อยู่ตรงนี้ จีน่าจะทำยังไง" "ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก มันเป็นหน้าที่ฉันอยู่แล้ว ฉันเองก็ดีใจที่เธอบาดเจ็บตอนที่ฉันอยู่ที่นี่ ถ้าเธอเจ็บตอนที่ฉันไม่อยู่ด้วย ฉันคงจะเป็นกังวลใจมากที่สุด" สองสายตาที่จ้องมองกันและกัน ต่างคนต่างเผยความรู้สึกที่เก็บซ่อนอยู่ลึก ๆ ให้กันและกันได้เห็น "คืนนี้ฉันขอนอนที่นี่นะ ฉันไม่อยากจะทิ้งเธอกับลูกไว้ตามลำพัง" "มันจะดีเหรอคะ จีน่าคงจะรบกวนคุณมากเลย" “อย่าพูดแบบนั้น เธอไม่ได้รบกวนฉันเลยนะ แต่ฉันเต็มใจที่จะอยู่ตรงนี้ วันนี้ฉันจะอยู่ดูแลเธอเองทั้งวันทั้งคืน เธอไม่ต้องทำอะไรเลย” เขาตอบหนักแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความรักและความตั้งใจที่ไม่อาจมีอะไรมาแปรเปลี่ยน จิณห์วรารู้สึกอ