All Chapters of ประตูรักผิดห้อง: Chapter 11 - Chapter 20

​หลังเหตุการณ์ในคืนนั้น ริสาเลือกที่จะเก็บความรู้สึกและเรื่องราวทั้งหมดไว้ในใจ เธอตัดสินใจ เงียบ ไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้กับใคร โดยเฉพาะกับแม่ เพราะเธอไม่อยากให้ชีวิตที่เหลืออยู่ของแม่ต้องมีปัญหาหรือเกิดความระหองระแหงใด ๆ​อีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เธอเลือกที่จะเงียบก็คือ ธนา ไม่ได้อยู่ที่บ้านหลังนี้เป็นประจำอยู่แล้ว แต่พักอยู่ที่คอนโดเป็นส่วนใหญ่ โอกาสที่จะได้พบหน้ากันจึงมีไม่มากนัก และที่สำคัญที่สุดคือเธอรู้ดีว่าเธอคงไม่ได้อยู่ที่นี่ไปตลอด เมื่อเธอเรียนจบ เธอก็จะใช้ข้ออ้างนี้ในการ แยกย้ายออกไปหางานทำ โดยที่แม่สบายใจและไม่สงสัย เธอจึงพยายามอย่างหนักที่จะ เก็บอาการ ทำตัวเป็นปกติที่สุด​ทางด้าน ธนา หลังจากคืนนั้นเขาก็ไม่ได้กลับมาที่บ้านหลังนี้อีกเลย...​บ่ายวันหนึ่ง ริสากำลังนั่งเล่นเงียบ ๆ อยู่ในสวนหลังบ้าน ปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับความคิดของตัวเอง เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เป็นสายเรียกเข้าจาก เมย์ เพื่อนสาวคนสนิทที่เรียนด้วยกันมา​"ริสา! ตกลงสุดสัปดาห์นี้แกจะมาเอง หรือจะมาค้างที่คอนโดยัยจี๊ดจะได้ออกไปพร้อมกัน?" เสียงเมย์ดังมาตามสายอย่างตื่นเต้น​ริสาขมวดคิ้วเล็กน้อย "เดี๋ยว ๆ แก สุดสัปดาห์นี้

พันธนาการที่ถูกคลาย​ทันทีที่วายุก้าวเข้ามาใกล้โซน V1 ริสาใช้จังหวะนั้นดิ้นเบาๆ พร้อมกับออกแรงแกะมือของธนาที่กอดเธอไว้อย่างแน่นหนา​ธนาเห็นวายุเดินมาพอดี และนึกขึ้นได้ถึงสถานะที่เขาต้องรักษา เขาจึงคลายวงแขนออกอย่างรวดเร็วราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ริสาหลุดจากพันธนาการนั้นอย่างโล่งใจ เธอรีบจัดชุดและเตรียมจะลุกเดินหนี แต่ไม่ทัน​วายุเดินมาพร้อมกับเมย์ที่เพิ่งตามมาสมทบ เขาโบกมือห้าม "ไม่ต้องไปไหนแล้วครับน้องริสา น้องเมย์! เด็กที่พี่จ้างมาดูแลแขกตอนนี้มากันครบแล้ว พวกน้องทั้งสองคนชิลล์อยู่ตรงนี้แหละ!"​วายุ พูดอย่างอารมณ์ดี "พี่ขอบคุณน้องทั้งสองคนมากที่ช่วยพี่วันนี้ ไม่งั้นแย่เลย คืนนี้เต็มที่เลยนะ!"​กลุ่มเพื่อนที่โต๊ะ V1 มองหน้ากันเลิ่กลั่ก วินขมวดคิ้ว "อะไรของแกวะวายุ? อยู่ดีๆ ให้พนักงานเลิกงานแล้วมานั่งแจมแบบนี้เลยเหรอ? หรือว่าแกเหมาจ่ายให้พวกเธอแล้ว?"​คำว่า 'เหมาจ่าย' ทำให้สีหน้าของริสาซีดเผือดลงทันที เธอรู้สึกเหมือนถูกลดค่าให้เป็นเพียงสินค้าที่แลกเปลี่ยนด้วยเงิน​วายุรีบแทรกขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังกว่าเดิม "อ้าว พวกแกนี่ไม่รู้เหรอ? นี่น้องริสา น้องสาวไอ้ธนามัน! ส่วนนี่น้องเมย์ น้องไอ้

​บรรยากาศในรถตึงเครียด จนแทบจะหายใจไม่ออก ฤทธิ์แอลกอฮอล์ในตัว ธนา เริ่มทำงานหนัก ขณะที่ ริสา ที่เมาหนักกว่าก็นั่งนิ่งเงียบอยู่ข้าง ๆ เขาตั้งใจจะมุ่งหน้ากลับบ้าน แต่ฉุกคิดได้ว่าเส้นทางนี้ต้องเจอ ด่านตรวจแอลกอฮอล์ แน่นอน ริสา ที่อ่อนแรงจากความเมาและอารมณ์ที่ปะทุในคืนนี้ ค่อย ๆ หลับไปโดยไม่รู้ตัว​ธนาตัดสินใจหักเลี้ยวรถ มุ่งหน้าไปยังคอนโดของตัวเอง อย่างน้อยที่นั่นก็คงไม่มีด่าน เมื่อถึงหน้าคอนโด เขานั่งนิ่งครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรกับหญิงสาวที่อยู่ข้าง ๆ นี้ดี จึงตัดสินใจเอ่ยปากปลุก​"นี่...เธอ ตื่นได้แล้ว!" ธนาเรียกเสียงห้วนอยู่หลายครั้ง แต่ริสายังคงไร้การตอบสนอง​เขาปลดเข็มขัดนิรภัย เปิดประตูลงจากรถ แล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งที่ริสานั่งอยู่ เขย่าเบา ๆ เพื่อปลุกเธออีกครั้ง ทว่าก็ยังไม่มีวี่แววว่าเธอจะได้สติ ธนาจำต้องเอื้อมมือเข้าไปเพื่อจะปลดเข็มขัดนิรภัยให้​ในจังหวะนั้น ใบหน้าของริสาที่หลับใหลอยู่ พลิกกลับมาอย่างเชื่องช้า จน ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกัน ด้วยระยะที่กระชั้นชิด ความหอมกรุ่นของแอลกอฮอล์จาง ๆ และกลิ่นกายเฉพาะตัวของเธอ ทำให้ธนา กลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่ โดยไม่รู้ตัว สายตาเขามอง

คำพูดของ รปภ. เมื่อหลายเดือนก่อนที่เคยได้ยิน... ‘โจรปล้นสวาท...’ มันเหมือนมีใครเอาค้อนมาทุบและแทงใจดำของธนาอย่างรุนแรงตลอดทางที่ขับรถไปโรงพยาบาล คืนนั้นริสาเหมือนคนร้ายที่มาปล้นสวาทเขา แต่ตอนนี้... มันกลับตาลปัตร! เขานั่นแหละที่เป็นโจร เป็นไอ้คนหื่นที่กำลังไล่ปล้ำผู้หญิงที่เพิ่งทะเลาะกันแทบตาย​‘ฉันกำลังทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย!?’​ความรู้สึกรังเกียจตัวเองถาโถมเข้ามาใส่เหมือนคลื่นยักษ์ซัดสาด ชายหนุ่มผู้มีทุกอย่าง ทั้งฐานะ หน้าตา การงานที่สมบูรณ์แบบ กำลังกลายเป็นคนที่ต่ำต้อย เป็นพวกโรคจิตที่ควบคุมความต้องการของตัวเองไม่ได้ เขาคิดแล้วก็ได้แต่สมเพชตัวเองขึ้นมาในทันที​เมื่อถึงโรงพยาบาล ธนากำชับคุณหมอให้ตรวจเช็กร่างกายของริสาอย่างละเอียดที่สุด คุณหมอวินิจฉัยอาการแล้วจึงคลายความกังวล​“คนไข้ไม่ได้เป็นอะไรมากครับ น่าจะเกิดจากอาการเมาที่รุนแรง แล้วศีรษะกระแทกทำให้หมดสติไปแค่นั้น” คุณหมอเงยหน้ามองธนาด้วยสายตาที่คลางแคลงใจ แล้วสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่ใบหูของธนาที่ยังคงมีรอยแดงช้ำอย่างเห็นได้ชัดจากการถูกกัด คุณหมอเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วถามด้วยน้ำเสียงที่ระมัดระวัง “คุณเป็นญาติหรือรู้จักกับคนไข้ใช่ไหมครับ?

​บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมื้อเย็นในวันนั้นถูกปกคลุมด้วยความไม่สบายใจของมณี แม้จะพยายามร่าเริง แต่แววตาของเธอก็ยังคงฉายความกังวล​“ริสา คือว่าแม่... กับคุณพ่อคิดว่าจะไปพักผ่อน” มณีเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก “แต่เกิดเรื่องแบบนี้ แม่ก็เป็นห่วงริสา...”​ริสาที่เพิ่งกลับจากโรงพยาบาลพยายามทำตัวให้ดูเข้มแข็งเพื่อคลายความกังวลของแม่ เธอฝืนยิ้มอย่างสบาย ๆ เพื่อกลบเกลื่อนความหวาดหวั่นในใจ “โธ่เอ๊ย คุณแม่! ริสาโตแล้ว แค่อุบัติเหตุนิดหน่อยไม่เห็นต้องกลัวเลย คุณแม่จะไปกี่วันคะ? 3 วัน 2 คืน น้อยไปนะคะ ซักอาทิตย์ไปเลยค่ะ! ไม่เห็นต้องคิดมากเลย ยังไงริสาก็ไปเรียน กลับมาอยู่บ้านก็มีป้าวรรณกับแจ่มอยู่เป็นเพื่อน ไม่ก็เดี๋ยวริสาก็ไปอยู่กับยายจี๊ดก็ได้ แม่ไม่เห็นต้องซีเรียสเลย” เธอพูดรวดเดียวจบด้วยความจงใจ​มณีทำหน้ากังวลยิ่งขึ้น หันไปมองศักดิ์ชัยอย่างขอความช่วยเหลือ “ไม่ใช่ 2-3 วันลูก...”​ศักดิ์ชัยยิ้มกว้างอย่างมีความสุข “พ่อว่าจะพาแม่เขาไปซัก 2-3 อาทิตย์เลยแหละ”​ริสาเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจแกมดีใจ “โอ้โห! ไปเที่ยวที่ไหนกันคะ 2-3 อาทิตย์?”​“พ่อจะไปโซนยุโรปน่ะ ริสาอยากไปกับพ่อกับแม่ไหมล่ะ?”​“อ๋อ ถ้า