All Chapters of ประตูรักผิดห้อง: Chapter 31 - Chapter 40

เสียงน้ำสาดกระทบร่างของทั้งคู่... ธนา เริ่มนัวเนีย ประกบจูบดูดดื่ม ก่อน ลิ้นสากจะสอดเข้าไปสำรวจในโพรงปากนุ่ม... เสียงหวานครางเร่าร้อน เล็ดลอดออกมา... มือหนาบีบเคล้นหน้าอกคู่สวย พลางขยับสะโพกช้าๆ กระแทกแก่นกาย เข้าไปในร่องขาหนีบเบียดเสียดสี... แล้วเลื่อนมืออีกข้างหนึ่งมานวดคลึงก้อนนุ่มนิ่ม จนร่างเล็กสะดุ้งเฮือก... เริ่มหายใจสะดุด ทั้งที่อยู่ใต้หยดน้ำ แต่ทว่าใบหน้ากลับร้อนผ่าว...​ริมฝีปากที่ดึงดูดกันอย่างเร่าร้อนค่อยๆ ผละออก แล้วสบตากัน หวานเยิ้ม... ธนา กดจูบซ้ำๆ จนร่างเล็กแทบขาดอากาศหายใจ... สายตาที่เขามองหญิงสาว เต็มไปด้วยความคลั่งรักและพึงพอใจอย่างที่สุด เหมือนกับว่าเธอเองก็มีความต้องการไม่ต่างกัน"ให้พี่อาบน้ำให้นะ... คนดี~"​เขาเอื้อมมือไปหยิบฟองน้ำขัดตัว พร้อมกับครีมอาบน้ำบีบใส่ แล้วเริ่มละเลงถูตัวอาบน้ำให้เธอ... พร้อมกับ ลูบไล้เรือนร่าง เพื่อชำระล้าง... แก่นกายที่เบียดเสียด พร้อมกับการอาบน้ำไปพร้อมๆ กัน ไถลอยู่ตรงก้อนนุ่มนิ่ม ยิ่งทำให้ ริสา รู้สึก เสียวซ่าน ถึงแท่งเนื้ออุ่นๆ...​ปลายจมูกโด่งของเขาแตะคลอเคลียแก้มที่เปียกเปื้อนด้วยหยดน้ำ... และเขาขยับช้าๆ ลากไล้ปลายจมูกลงต่ำ... แล

เมื่อทานข้าวเสร็จ ริสารีบลุกขึ้นทันที "ริสาทานเสร็จแล้วค่ะป้าวรรณ ขอตัวก่อนนะคะ" เธอแทบจะวิ่งขึ้นห้องไปจัดการบางอย่าง เพราะสมองของเธอคำนวณแล้วว่า ป้าวรรณต้องขึ้นไปจัดห้องและห้องของเธอก็อยู่ในขอบเขตอันตราย!​เธอต้องจัดการกับหลักฐานบนเตียงให้เรียบร้อยก่อนที่แจ่มใส หรือคนอื่นๆ จะสังเกตเห็น​“ต้องรีบซักเอง! ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด ชีวิตวัยใสแขวนอยู่บนผ้าปูที่นอนผืนนี้!” ริสาพับผ้าปูที่นอนอย่างเร่งรีบที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามพับให้รอย ‘น้ำแดง’ เข้าไปอยู่ด้านในสุด จากนั้นก็แอบหอบหิ้วมันลงบันไดมายังห้องซักรีดด้านหลังบ้าน โดยต้องลอบมองซ้ายขวาตลอดทางราวกับเป็นโจรขโมยที่ได้ของมีค่าแต่เปื้อนคราบ... เลือด! (แต่เธอเรียกมันว่าน้ำแดง)​แจ่มใส เด็กสาวใช้ช่างสังเกต กำลังจัดแจงเสื้อผ้าอยู่ในห้องซักรีดพอดี​“อ้าว! คุณริสาคะ? มาทำอะไรแต่เช้าคะเนี่ย” แจ่มใสทักด้วยน้ำเสียงสดใส แต่ดวงตาของเธอกลับจับจ้องไปที่ผ้าปูที่นอนยับๆ ในอ้อมแขนของริสาอย่างละเอียด และมองริสาด้วยรอยยิ้มที่เหมือนจะรู้ไปถึงชาติที่แล้วของเธอ​ริสาสะดุ้งเฮือก หน้าแดงก่ำราวกับถูกจับได้คาหนังคาเขา “อ่อ... แจ่มใส! คือ... คือริสาแค่... จะเอาผ้าปู

​ณ คลาสเรียนมหาวิทยาลัย​เสียงพูดคุยอึกทึกครึกโครมจากกลุ่มนักศึกษาดังไปทั่วห้อง พวกเขากำลังแบ่งปันเรื่องราวและสถานที่ฝึกงานที่แต่ละคนได้รับ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่สำหรับเพื่อนสนิทสามคน ริสา และ เมย์ ได้ไปฝึกงานที่เดียวกัน ส่วน จี๊ด ได้ไปอีกที่ แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะไม่ใช่ความบังเอิญอย่างที่พวกเธอคิด​เมย์: “สรุปว่าแกฝึกงานที่บริษัทคุณอาศักดิ์ชัยจริงดิ ริสา? ดีเลยนะ เป็นธุรกิจครอบครัว ฝึกเสร็จก็ได้ช่วยที่บ้านต่อสบายไป”​ริสา: “คุณพ่อก็บอกแบบนั้นแหละ นี่สิแปลก... เมย์ ทำไมแกถึงไม่เลือกบริษัทที่บ้านแกเองล่ะ? ทำไมต้องมาเลือกที่นี่?” ริสาเลิกคิ้วมองอย่างสงสัย​เมย์: “ไม่รู้อ่ะ ก็แค่อยากออกมาจากที่บ้านบ้าง ไม่อยากให้พี่เมฆจ้องจับผิดตลอดเวลา”​ทันทีที่คำว่า "พี่เมฆ" หลุดออกมา จี๊ด ที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ ถึงกับสะดุ้งเฮือก สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย​ริสา: (หันไปทางจี๊ด) “ว่าแต่ จี๊ด แกนี่ก็บังเอิญเนอะ ทำไมถึงได้ไปฝึกงานที่บริษัทของบ้านเมย์ล่ะ?”​จี๊ด: (ส่ายหน้าอย่างงงงวยและตกใจ) “อะไรนะ! นี่บริษัทที่บ้านแกเหรอ เมย์ ยังไม่ได้ดูรายละเอียด?”​เมย์: “อ้าว! นี่แกไม่รู้เหรอ? ฉันก็น

​ที่โซน VIP 1​ธนา เดินกลับขึ้นมาด้วยสีหน้าตึงเครียด เขาพยายามดึงแขนออกจากการเกาะกุมของจีน่าอย่างนุ่มนวล แต่เธอก็ยังยึดมั่น จีน่าโน้มตัวกระซิบอีกครั้งขณะที่เขากำลังนั่งลง​จีน่า: (กระซิบข้างหูธนาอย่างเย้ายวน) "ทำเป็นเย็นชาใส่จีน่าไม่ได้หรอกค่ะธนา... สายตามันฟ้อง จีน่ารู้ว่าธนายังไม่ลืม**"​วายุและเมฆที่เห็นเหตุการณ์ ต่างทำได้เพียงนั่งเงียบ เมฆกังวลเรื่องจี๊ดจนนั่งไม่ติด ขณะที่วายุก็รู้สึกอึดอัดกับบรรยากาศที่เปลี่ยนไป​ธนา: (นั่งลงอย่างระวังตัว พยายามทำใจให้เย็น) "ผมบอกแล้วว่าเรื่องมันนานมาแล้ว... แล้วที่คุณบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยนี่ คือเรื่องอะไร?"​จีน่า: (ปล่อยแขนธนา แต่เอื้อมมือไปแตะแก้วเหล้าของเขาเบา ๆ) "เรื่อง... ที่เรายังทำไม่สำเร็จไงคะ" เธอหยุดเล็กน้อย สบตาธนาอย่างจริงจัง "ธนา... จีน่ารู้ว่าเมื่อก่อนจีน่าทำผิดพลาดที่เลือกความฝันมากกว่าธนา แต่มันทำให้จีน่ารู้ว่าไม่มีใครแทนที่ธนาได้เลย... จีน่าพร้อมแล้วนะ พร้อมที่จะสร้างทุกอย่างที่ธนาเคยต้องการ ครอบครัว ที่สมบูรณ์แบบ..."​ธนาชะงัก นัยน์ตาของเขามีความไหววูบ ภาพอดีตผุดขึ้นมา แต่ภาพของริสาที่ยืนอยู่ข้างล่างเมื่อครู่ก็ซ้อนทับเข้ามา

รถยนต์ของธนาพุ่งทะยานออกไปจากไนท์คลับอย่างรวดเร็วราวกับพายุที่เพิ่งสงบลง ภายในรถเต็มไปด้วยความตึงเครียดและอารมณ์ที่คุกรุ่น ริสา นั่งกอดตัวเองแน่นอยู่เบาะข้างคนขับ ใบหน้าแดงก่ำไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ น้ำตา และความโกรธ​ธนา: (เสียงทุ้มต่ำและเฉียบขาด) “คาดเข็มขัดด้วย”​ริสาไม่ขยับ เธอเมินหน้าหนีและเลือกที่จะร้องไห้เงียบ ๆ อย่างขัดขืน ธนาถอนหายใจอย่างหงุดหงิด เขาปลดเข็มขัดของตัวเองแล้วโน้มตัวข้ามไปหาเธอ แสงไฟจากเสาข้างทางสาดส่องเข้ามาเป็นจังหวะ​ริสา: “ไม่ต้องมายุ่งกับริสา! ปล่อย!”​ธนาไม่ฟัง เขาโน้มตัวเข้าไปจนร่างใหญ่เกือบจะคร่อมเธอ ปลายจมูกของเขาหยุดนิ่งอยู่ข้างแก้มของริสาเมื่อมือเขาคว้าเข็มขัดมาคาดให้เธอ กลิ่นน้ำหอมและกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ติดตัวเขาตีเข้าจมูกเธออย่างจัง​เขาชะงักไปครู่หนึ่ง... สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธเริ่มอ่อนแสงลงเมื่อมองใบหน้าที่บวมช้ำของเธอ ทว่าริสาที่กำลังโกรธจัดและสับสนกับความรู้สึกของตัวเองก็ไม่ปล่อยโอกาสนี้ไป​ริสา: (ใช้มือเล็กดันหน้าอกเขาออกอย่างแรง) “บอกว่าอย่ามายุ่งไง!”​แคว้ก!​เสียงผ้าขาดดังขึ้นพร้อมกับการที่ตัวกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ตธนาที่เกี่ยวเข้ากับสา