All Chapters of ประตูรักผิดห้อง: Chapter 41 - Chapter 50

คอนโดของธนา​ริสาถูกธนาพาเข้ามาในห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็ว เธอแกะมือที่โอบเอวออกอย่างรุนแรงทันทีที่พ้นจากสายตาผู้คน ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังคุกรุ่นบวกกับความรู้สึกโกรธและอับอายทำให้เธอตัวสั่นไปหมด​ริสา: (เสียงสั่นเครือแต่แฝงความหยิ่ง) "ปล่อยริสาเดี๋ยวนี้! ริสาไม่ต้องการให้พี่ธนามายุ่งเกี่ยว! ริริสาจะกลับบ้าน!" เธอใช้มือทั้งสองข้างกอดตัวเองไว้แน่นเพื่อปกปิดเสื้อที่ขาดวิ่นด้วยความอับอาย​ธนายืนเท้าสะเอว มองเธอด้วยสายตาที่กร้าวและดุดัน แผงอกเปลือยเปล่าของเขายิ่งขับเน้นความเป็นชายชาตรีที่เต็มไปด้วยอำนาจ ราวกับสิงโตที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ​ธนา: (เสียงต่ำลึก เย็นชา) "กลับ? คิดว่าจะหนีพี่พ้นง่าย ๆ เหรอริสา? กลับในสภาพนี้ให้คนอื่นเข้าใจผิดน่ะเหรอ! หรือจะกลับไปไนท์คลับไปหาใคร! คืนนี้ไม่มีใครไปไหนทั้งนั้น เรามีเรื่องต้องเคลียร์ให้จบ!"​ริสา: (น้ำตาคลอ พุ่งเข้าหาเขาอย่างไม่กลัว) "ไม่มีอะไรต้องคุย! พี่ธนาทำเหมือนริสาไม่สำคัญมาตั้งแต่ต้น! จะไปไนท์คลับจะนัดเจอแฟนเก่าที่รักมากของพี่! ทำไมไม่บอกริสา! รังเกียจที่จะเปิดตัวริสาในฐานะอะไร! ของเล่นที่หิ้วได้ไม่ให้ใครเห็นใช่ไหม!"​ธนาชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเ

"ริ..ริสา~...เรียกชื่อพี่อีกสิ...~"ลิ้นสากของธนากระหน่ำซอยถี่อย่างบ้าคลั่ง สอดนิ้วแกร่งเข้าไปในร่องแคบพลางกระดกเลียเร่งเร้าจุดกระสันอย่างไม่ยั้ง ความเสียวซ่านรุนแรงราวกับผีเสื้อนับพันตัวกำลังโบยบินปั่นป่วนอยู่ในช่องท้องของริสาหน้าท้องแบนราบสั่นระริกตามจังหวะลมหายใจถี่หอบ และร่องแคบที่บีบรัดเกร็งตัวอย่างไม่อาจควบคุมได้ ทำให้ธนาเร่งจังหวะลิ้นให้เร็วและหนักหน่วงขึ้นอีก จนในที่สุด คลื่นแห่งความวาบหวามที่ก่อตัวมานานก็พาเธอขึ้นสู่จุดสูงสุด ร่องรักกระตุกถี่รัวและบีบนิ้วที่ฝังอยู่ในส่วนลึก​ธนาเงยหน้าขึ้นจากร่องน้ำหวาน ดูดเลียหยาดน้ำฉ่ำอย่างตะกละ พร้อมกระซิบในลำคอเสียงแหบพร่า​"ยังไม่จบแค่นี้...นี่แค่เริ่มต้นเองนะ คนดีของพี่~"​เขายันร่างแกร่งขึ้นมาสบตาที่ฉ่ำเยิ้มของเธอ ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่มอดไหม้ เขาก้มลงพรมจูบที่ริมฝีปากบางอย่างอ่อนโยนก่อนจะเร่งเร้าความรุนแรงขึ้น​"ยังจะกล้าดื้อกับพี่อีกไหม...หื้อ? ปากเก่งนักใช่ไหม" เขากดจูบเน้นย้ำลงไปอย่างหนักหน่วง "พี่จะสั่งสอนไม่ให้เธอทำตัวแบบนี้กับพี่อีก... จำไว้ให้ดี"​พูดจบเขาก้มลงดูดยอดอกสีชมพูที่กำลังชูชันอย่างหิวโหย จ๊วบจ๊าบ! เสียงดู

​ช่วงบ่ายคล้อยที่แสงแดดกระทบตึกกับอีกฟากสาดส่องเข้ามาในห้องคอนโดขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างเรียบหรู ริสาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของธนา ร่างบางก้าวเดินสำรวจไปรอบห้องอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกมากมายตีตื้นขึ้นมาในใจ ที่นี่คือที่ที่เธอเคยหนีออกมาอย่างไม่คิดชีวิตเมื่อหลายเดือนก่อน เพราะความผิดพลาดในคืนที่เมามาย... และไม่คิดเลยว่าวันนี้ เธอจะกลับมายืนอยู่ที่เดิม ในฐานะ 'คนรัก' ของเจ้าของห้อง​ริสายิ้มให้กับความคิดตัวเอง เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยในอ้อมแขนของเขา แต่ความสับสนในใจก็ยังคงมีอยู่…​สายตาของเธอเหลือบไปเห็นบางสิ่งที่วาววับอยู่บนโต๊ะข้างเตียง มันคือ กำไลข้อมือ เงินดีไซน์เรียบหรู ที่เธอจำได้ทันทีว่าเป็นของตัวเอง ริสาหยิบมันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พลิกดูด้วยความคุ้นเคย แล้วความทรงจำที่พยายามลืมเลือนในคืนนั้นก็กลับมาอีกครั้ง!​กำไลเส้นนี้หายไปตั้งแต่วันที่เธอไปไนท์คลับ! มันเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่ตอกย้ำว่า คืนนั้นเธอไม่ได้ฝันไป... เธอมาที่นี่จริง และธนาก็พาเธอมาที่นี่... ด้วยจุดประสงค์บางอย่าง​ความรู้สึกสับสนเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ ริสาพยายามปัดเป่ามันออกไป เธอตั้งสติ เพราะสิ่งที่สำคัญกว่าตอนน

ความเหินห่างที่แผ่ซ่านระหว่างทั้งคู่เริ่มกัดกินความรู้สึกของ ธนา อย่างรุนแรง เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองออกไปยังวิวเมืองใหญ่เบื้องหน้า ผ่านผนังกระจกใสของห้องทำงานท่านรองประธาน แต่ภาพสะท้อนกลับมีเพียงความว่างเปล่า​ตลอดเกือบสองเดือนของการฝึกงาน ริสาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตและกระโปรงทรงสอบอย่างมืออาชีพ ท่าทีของเธอเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ จนน่าใจหาย ทุกการกระทำของเธอคือการรักษาระยะห่างอย่างมีสติ "สถานะ" ลูกเลี้ยงที่บ้านว่าต้องเก็บเป็นความลับแล้ว "สถานะ" เด็กฝึกงานกับท่านรองประธานที่นี่ ยิ่งทำให้ช่องว่างระหว่างพวกเขาขยายออกไปอีกทุกวันนี้เขาและเธอแทบจะไม่ได้คุยกันเลยด้วยซ้ำ ถามคำตอบคำ ด้วยงานที่รัดตัวของธนา ทั้งบินไปต่างประเทศบ้าง ปนกับการหลบเลี่ยงของริสา"​...ที่นี่ไม่ได้ทำให้ใกล้กันเลย... กลับยิ่งห่างกันไปกว่าเดิม..."​ธนารู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียเธอไปช้า ๆ ทั้งที่เขาวางแผนให้เธอมาอยู่ใกล้ ๆ เขานี่แหละคือความเข้าใจผิดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต​ในใจเขาตอนนี้... ความคิดถึงที่ต้องเก็บกดไว้มันปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง ธนารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นหาใครบางคน​ธนา เสียงทุ้มแฝงความร้อนรน "ฮัลโหล คุณมิ้นท์... ช่วยเคลีย

​เสียงกริ่งประตูที่ดังถี่ ๆ ด้วยความร้อนรนทำให้ จี๊ด รีบเดินมาเปิด เธอสวมเพียงเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นสบาย ๆ เตรียมจะพักผ่อน แต่ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เธอใจหายวาบ​ริสา ยืนอยู่ตรงนั้น... ในชุดทำงานที่ยับยู่ยี่ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาคู่สวยบวมช้ำ แดงก่ำ ราวกับเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก และริมฝีปากเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง​ทันทีที่เห็นใบหน้าเพื่อนสนิท ริสาก็ทิ้งทุกอย่างในมือลงพื้น และ พุ่งเข้ากอดจี๊ดอย่างแรง ร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน เสียงสะอื้นที่ถูกกลั้นไว้มาตลอดทั้งวันก็ระเบิดออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ มันไม่ใช่แค่เสียงร้องไห้ แต่เป็นเสียงฟูมฟายที่ เหมือนใจจะขาด ราวกับกำลังขับไล่ความเจ็บปวดทั้งหมดออกจากร่างกาย​จี๊ดตัวแข็งไปชั่วขณะ ก่อนจะตระหนักได้ถึงความเจ็บปวดที่เพื่อนกำลังเผชิญ เธอเลือกที่จะไม่ถามคำถามใด ๆ ปล่อยให้ริสาระบายความเจ็บปวดออกมาอย่างเต็มที่​จี๊ดน้ำเสียงอ่อนโยนและนิ่งสงบผิดปกติ กอดตอบแน่น "ฉันเข้าใจความรู้สึกแกนะ ริสา... ถ้าแกอยากร้อง แกก็ร้องออกมาเลย ฉันอยู่ตรงนี้เสมอ"​เธอกอดเพื่อนไว้แน่น พลางค่อย ๆ ลูบหลังริสาอย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม ใบหน้าของริสาซบลงที่ไหล่ของจี๊ด เสียงสะอ