All Chapters of Becoming my Ex's Stepmother: Chapter 101 - Chapter 110

RafaelThis is unacceptable.Paulit-ulit na pumapasok sa isip ko ang eksenang sabay na kumakain sina Leah at Erik. Masyadong komportable. Masyadong… pamilyar. At kahit pilit kong sinasabi sa sarili ko na hindi ako dapat magselos, hindi ko mapigilan ang pag-init ng dugo ko.Sobrang selos ako. Hindi ‘yong tipong tahimik lang—‘yong nakakainis, nakakabaliw na selos na parang may humahawak sa dibdib ko at unti-unting hinihigpitan ang kapit.Pakiramdam ko, may kalamangan siya sa akin. At ang mas nakakainis? Hindi ko alam kung ano o saan.Agad kong kinuha ang phone ko at tinawagan si Leah. Isang beses. Dalawang beses. Tatlo. Walang sagot. Tumataas ang inis ko kasabay ng kaba. Kung kani-kaninong eksena na ang nabubuo sa utak ko, mga eksenang hindi ko dapat iniisip, pero pilit na sumusulpot.Hanggang sa malaman ko ang totoo.Nakalimutan niya pala ang cellphone niya.Dapat ay gumaan ang pakiramdam ko. Dapat. Pero imbes na relief ang maramdaman ko, mas lalo lang akong nainis—lalo na nang maalala

LeahDahil sa issue ni Tate Lim, kinailangan naming mag-meeting sa mismong office ni Rafael. Kasama namin si Sir Joseph na kakarating lang galing sa TV station, halatang pagod pero pilit pa ring composed. Mula afternoon hanggang halos gabi, sunod-sunod ang diskusyon—PR angle, legal risks, public perception. Ni hindi namin namalayan kung paano lumipas ang oras.Hindi ko rin namalayan na matagal na pala akong hindi kumakain. Siguro dahil sobrang focus ko sa usapan. O baka dahil katabi ko lang si Rafael na seryoso, tahimik, pero ramdam ko ang presensya niya sa bawat galaw ko.“I’ll order dinner na lang,” sabi ni Sir Joseph habang sinisilip ang oras sa relo niya. Tumango si Rafael, diretso lang ang tingin sa laptop. Hindi na rin ako umimik pa, kahit gusto kong sabihin na okay lang ako. Ayokong maging abala.Pagkatapos mag-order, sinimulan na ni Sir Joseph ang pagfi-finalize ng lahat ng napag-usapan namin. Isa-isa niyang binalikan ang m

Mature ContentLeahNagulat ako sa sinabi niya. Parang biglang huminto ang mundo ko, at ilang segundo akong hindi agad nakahuma. Hindi ko inaasahan na bibitawan niya ang mga salitang iyon. Hindi sa tono niyang iyon, hindi sa lalim ng tingin niya.Nagtagpo ang aming mga mata. Walang galit. Walang pagdududa. Tanging damdaming matagal nang nakabitin sa pagitan naming dalawa.Ako na mismo ang naglapit ng aking mukha at hinalikan siya.Sa simula, dampi lang. Isang mabagal, marahang halik na parang pagsubok. Ramdam kong hindi siya kuntento, at alam kong alam niya ring hindi iyon ang buong intensyon ko. Dumampi ang kamay niya sa aking tagiliran, mainit at mapang-angkin, habang ang isa naman ay pumwesto sa aking batok, marahang hinihila ako palapit.“Ang lambot talaga ng mga labi mo, Sweetheart,” bulong niya nang bahagya kaming huminto. Ramdam ko ang hininga niya sa aking pisngi. Napangiti ako, hindi ko mapigilan. Gustong-gusto ko kapag sinasabi niy

LeahMedyo hirap na hirap na ngayon ang PR Department dahil sa walang katapusang issue ni Tate Lim. Kung bakit kasi pinapatulan pa niya ang mga comment sa social media kahit ilang beses na siyang pinayuhang manahimik muna. Imbes na humupa, lalo lang lumalala ang sitwasyon at kami ang sumasalo ng lahat dahil dinadamay ng mga tao ang kumpanya.Kaya heto kami, halos hindi na makaupo nang maayos, aligaga sa pagsagot ng tawag mula sa iba’t ibang sports at entertainment news magazines, pati na rin sa mga TV at radio shows na gustong makakuha ng pahayag.“Solano Group will deal with it accordingly. We will look into every detail before we make our decision,” narinig kong mahinahong sabi ni Kelly sa kausap niya sa telepono, parehong linya na ilang beses na naming inuulit mula pa kahapon.Paulit-ulit na lang ang naging tugon namin sa lahat ng tanong na may kinalaman kay Tate. Nakakapagod. Nakakairita na rin, kung tutuusin. Pero wala kaming magaga

Rafael “Raf?” mahina niyang tawag. Ramdam kong napansin niya ang katahimikan ko. Yung sandaling hindi ako agad nakasagot, yung titig kong parang biglang lumalim. “If you’re not comfortable—” Huminga ako nang malalim bago pa niya matapos ang sasabihin. Pinutol ko ang sarili kong pag-iisip bago pa ito tuluyang magulo. Ayokong maramdaman niyang nagdadalawang-isip ako dahil sa kanya. Ayokong isipin niyang may pag-aalinlangan ako sa pagiging bahagi ng mundo niya, sa pagtanggap ng buong pagkatao niya, kasama ang nakaraan niya. “Okay lang,” sabi ko sa wakas. Maingat, pero tapat. Kahit ramdam ko pa rin ang bahagyang pagkipot ng dibdib ko, yung pakiramdam na parang may humawak saglit sa puso ko bago ito binitawan. “I mean… your mom is your mom. Of course I want to meet her.” Kitang-kita ko ang pag-relax ng balikat niya, parang nabawasan ang bigat na matagal niyang pasan. Pero alam kong hindi pa iyon ang tanong na talagang bumabagabag sa kanya. Hindi pa iyon ang parte na kinatatakutan niya.