ログインAgad kong pinalis ang luha nang maramdaman ko ang pagtayo nya sa harap ko. Tuluyan na akong bumigay nang magtama ulit ang mga mata namin."I'm tired, Riel." My voice cracked. "Tired of being betrayed. Tired of breaking down over and over again for the same damn reason. Pagod na pagod na ako. Bakit sobrang hirap para sa akin na sumaya?"Ang boses ko ay wala na sa normal nitong ayos. Lumunok ako upang maibsan ang pagbara na naman ng lalamunan ko."Bakit pati ikaw?" bumagsak ulit ang luha ko. "Ano ba'ng naging kasalanan ko sayo? May ninakaw ba ako sayo dati? May napatay ba ako sa pamilya mo para makisali ka kina Penny?"My voice broke entirely, anger and devastation bleeding into every word.Umiling-iling ako at pinalis ang mga luha."Did it make you happy? Watching me believe in all your lies? Watching me fall for every goddamn trick?"Sobrang sikip ng dibdib ko. Ang bigat bigat sa pakiramdam. Ang isiping peke lahat ng pinagsamahan namin ay para akong paulit-ulit na pinapatay at muling
Hindi ko sya nilingon. Binawi ko lang ang kamay ko at sa harap tinuon ang tingin."Sinundan mo ba ako?"Malamig at walang ka-emo-emosyon ang pagkakatanong ko, dahilan siguro ng malalim nyang pagbuntong hininga."Y-Yeah..." mahina nyang sagot. "I just made sure the police got Penny before I followed you."Tumango ako. "Bakit hindi ka dumiritso sa ospital?"Hindi agad sya nagsalita. Alam kong naintindihan nya ang tanong ko.Naghintay ako ng ilang segundo ngunit wala pa rin syang sagot kaya nilingon ko na sya.Naabutan ko syang nakatingin na sa akin. Agad din syang nag-iwas nang magtama ang aming mga mata. Nagtagis ang mga bagang ko dahil dun.Nakakainis.Dapat nasa sukdulan na ako ng galit. Kinamumuhian ko na dapat sya ngayon pagkatapos ng mga nalaman ko. After all the lies, all the betrayals, anger should be the only thing left inside me.Pero bakit?Bakit sa saglit na pagtama ng mga mata namin, agad kong nakita ang lungkot at pagsisisi na nakapaloob sa kanya?Ramdam ko lahat sa isang
Lumalim ang paghinga ko at ang magkabila kong balikat ay nanginig na rin. Isang impit na hikbi ang lumabas sa bibig ko. Kasabay din nun ay ang pagsalida muli ng mukha nya sa utak ko.Muli akong pumikit upang iwaksi iyon ngunit mas lalo lang naging klaro ang kabuuan ng mukha nya sa utak ko.Ang sakit. Sobrang sakit. Sobrang bigat sa puso ko na nasa ganitong sitwasyon na naman ako kung saan tatalikuran ko na naman sya.Kung saan lalayo na naman ako sa kanya.Galit ako, oo, pero alam ko sa sarili ko na hindi ako makakabangon pagkatapos nito.Pikit-mata akong lumingon sa pinanggalingan. At sa pagbukas muli ng mata ko, dahan-dahan at may kaakibat na takot, takot para sa sarili, sya ang bumungad sa akin.Pasuray-suray syang naglalakad patungo sa gawi ko. Ang mata nya ay wala sa akin, kun'di nakatuon sa binti nyang natamaan ng bala kanina.Napahawak ako sa bibig nang makita ang kumalat na dugo sa kanyang slacks. Bakas sa mukha nya ang iniindang sakit na dulot ng natamong sugat. Hindi na rin
For a moment, Penny's expression faltered, just a moment. Her lips trembled, as if his words struck something deep inside her.Pero kung anuman iyon, hindi pa rin iyon naging sapat para manahimik sya.Isang malamig na halakhak ang lumabas sa bibig nya. Ganoon na lang ang pagsigaw ko nang iputok nya ang baril sa amin."Riel!" tawag ko nang makita kong natamaan sya sa binti.Saglit syang napaupo sa lupa dahil sa natamo, ngunit..."Oh my God-" tili ko.Akmang hahawakan ko sya sa braso nang bigla syang tumayo at nakipag-agawan ng baril kay Penny.Sa isang mabilis na galaw, matagumpay nyang naagaw ang baril kay Penny, at naitutok ito sa noo ng babae."One wrong move, and you'll drop dead right here," seryoso ngunit mapanganib nyang usal sa gulat na gulat ngayon na si Penny.Sa talim ng tingin sa kanya ni Riel ay alam kong ikakasa talaga ng lalaki sa kanya ang hawak na baril kapag gumalaw sya ng kaunti.Naestatwa akong napatanga sa kanila. Gusto kong igalaw ang aking mga paa upang pigilan s
Punong puno ng sakit at pighati ang mata kong nakatingin ngayon kay Penny."At alam mo ba kung bakit nya ako sinunod?"Mahina akong napailing. Hindi ko alam kung bakit pero kahit sa mga sandaling ito, may kaunting piraso pa rin ng pag-asa ang nakapaloob sa akin, ang pag-asang nagsisinungaling lang sya.Ngunit agad din itong binasag ng sunod nyang sinabi."Because your boy, Riel, was so freaking in love with me!"My heart stopped.Everything came crashing down.Nagmistulang mabigat na bato ang salita nya na dinurog ako ng paulit-ulit. Sa sobrang pagsikip ng dibdib ko ay para itong tumigil sa pagtibok.The world around me blurred into a haze of betrayal and disbelief over and over again, but this time, the pain was even worse"Anong meron sayo na wala ako?!" she burst out in frustration. "Bakit laging ikaw?!"Hindi ako nakasagot. Hindi ko magawang makasagot kasi sa totoo lang, wala na akong natitirang lakas para ibuka pa ang bibig."Si David..." dahan-dahan siyang napailing. "Binigay ko
Nabalik ang atensyon ko kay Penny nang marahan syang tumawa. Her finger casually brushed the trigger, as if savoring the tension."What's wrong, Riel? Bakit parang natahimik ka d'yan?" tunog nanunuya nitong tanong sa lalaki. "Why don't you tell her the truth? Or should I do it for you?"Riel didn't answer. Naghintay ako ng sagot nya ngunit dumaan ang ilang segundo at wala pa rin.That tiny pause was enough to make my blood turn cold.Buong katawan ko syang nilingon. Doble-doble ang kaba ko nang sinubukan kong maghanap ng sagot mula sa kanyang mukha. Tanging iling lang ang nakuha ko sa kanya, tila pinapahiwatig na huwag akong makinig sa kahit anong sasabihin pa ni Penny.Lalong nanikip ang dibdib ko nang nanatiling tikom ang bibig nya.Umalingawngaw ang tawa ni Penny sa ere. She shifted the gun between us, like she couldn't decide which one of us deserved the bullet more. Tumigil ang mata nya sa akin, ganoon din ang pagtigil ng tutok ng baril sa akin.The mockery on her face faded. Wha
"E-Ethan…a-anong…"Ang pangalan niya ay parang lason sa dila ko, dahilan upang ’di ko matuloy-tuloy ang sasabihin ko. Nagkatinginan kami kaya ang buong maluwag na kuwarto ay tila sumikip sa paningin ko. "Is that how you greet your old friend, Sam?" maamo niyang tanong. Old friend? Anong old fri
Nakatulog kami pagkatapos niyon, magkayakap— balat sa balat, at walang anumang saplot sa ilalim ng makapal na kumot. Sa kabila ng pagod at puyat, iyon na ata ang maituturing kong pinakamahimbing na tulog na naranasan ko sa loob ng mahabang panahon. Marahil ay dahil sa pakiramdam na sa kabila ng mad
Pilit kong inayos ang pinapakalma ang hiyang hiya ko pang sarili habang pababa kami ng hagdan. Mahigpit ang hawak ni Raz sa bewang ko, at gaya ng inaasahan, pagdating namin sa malawak na sala ay sinalubong kami ng mga makahulugang tingin.Si Zamuel ang unang sumira sa katahimikan. "Akala ko bukas p
"Best birthday gift ever, Samantha. And don't worry about the dress... I'll buy you a hundred more, as long as I get to rip them off you every night."Hinampas ko siya nang mahina sa balikat, pero hindi ko magawang itago ang ngiti sa mga labi ko. "Baliw ka! Masamang magsayang ng pera, uy!" pabulong







