๑ หวนคืนกลับมา

นางลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แสงแดดจากอาทิตย์สาดส่องจนต้องกระพริบตาถี่ๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างกายยังคงสั่นสะท้านจากความเจ็บปวดราวถูกฉีกขาดเป็นเสี่ยงๆ

เหตุการณ์ในคราวนั้น…ราวกับเป็นเพียงฝันร้ายตื่นหนึ่ง

จู้ซูเหยียนค่อยๆ ยกมือขึ้น ลูบไล้หน้าท้องอย่างแผ่วเบา หัวใจเต้นระส่ำด้วยความหวาดหวั่น

หวังเพียงว่า... ทารกในครรภ์จะยังคงปลอดภัย

“คุณหนูเจ้าคะ!”

“…” นางพลันสะดุ้งเฮือกใหญ่

“คุณหนูฟื้นแล้วเจ้าค่ะ!”

จู้ซูเหยียนนอนแผราบอยู่บนเตียงก่อนจะปรายสายตาหันไปมองจากนั้นจึงเอ่ยขึ้น นางระบายยิ้มจางๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “ข้ายังไม่ตายงั้นหรือ”

มิใช่ว่าการของนางหนักหนาสาหัส แม้กระทั่งท่านหมอยังต้องส่ายหน้าบอกให้ทำใจมิใช่หรือ…

แล้วเหตุใดถึงมีชีวิตต่ออีกอยู่เล่า

สาวใช้ผู้นั้นได้ยินแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง “คุณหนูจะตายได้อย่างไรกันเจ้าคะ”

คุณหนูงั้นหรือ…?

จู่ๆ ภาพเหตุการณ์สุดท้ายก่อนสิ้นลมหายใจก็พลันพรั่งพรูหลั่งไหลเข้าสู่ห้วงความคิด จู้ซูเหยียนจำได้ชัดเจนว่าอาภรณ์ของนางเปียกชุ่มไปด้วยเลือดสีสดจนกระทั่ง…

นางสมควรตายไปแล้ว เหตุใดยามนี้นางถึงยังนอนอยู่บนเตียงเช่นเดิมอยู่อีก นัยน์ตาเมล็ดซิ่งดูเหม่อลอยไร้อารมณ์ๆ

“ซูเออร์!...เจ้าฟื้นแล้วงั้นหรือ”

พอได้ยินน้ำเสียงนี้จู้ซูเหยียนหันขวับไปมองด้วยความตกใจทันที น้ำเสียงช่างคล้ายราวกับ…ในจังหวะนั้นหัวใจของนางพลันเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง

จู้ฮูหยินรีบพุ่งตัวโผล่เข้ามาโอบกอดบุตรสาวเอาไว้แน่น ร่างของนางสั่นเทิ้มและน้ำเสียงสะอื้นสั่นเครือพึมพำพูดพร่ำขอโทษไม่ขาดปากด้วยความรู้สึกผิด

หากนางไม่ขัดบุตรสาวแต่แรกก็คงไม่เกิดเรื่องเช่นนี้

“หากเจ้าอยากเป็นภรรยาของคุณชายมู่แม้ย่อมไม่ขัดทั้งสิ้น ทว่าได้โปรดอย่าทำเช่นนี้อีกได้หรือไม่” จู้ฮูหยินกล่าว

หมายความว่าอย่างไรกัน…?

จู้ซูเหยียนงุนงงไม่น้อย ภายในใจเต็มไปด้วยความสงสัยและคำถามมากมาย

“หากเจ้าปรารถนาจะเป็นภรรยาคุณชายมู่ แม่ย่อมไม่ขัด ทว่าขอร้องอย่าทำเช่นนี้อีกเลย” ตอนที่มีสาวใช้วิ่งแจ้นไปบอกกล่าวนั้นหัวใจของจู้ฮูหยินพลันกระตุกวูบเกรงว่าจะไม่ได้บุตรสาวกลับคืนมาแล้ว

!!!

เหตุใดเหตุการณ์ยามนี้นางถึงได้คุ้นเคยราวกับว่ามันเคยเกิดขึ้นมาก่อนกัน

จู้ซูเหยียนยังคงนิ่งเฉียบเนื้อตัวเย็นเฉียบ ในห้วงสุดท้ายของลมหายใจนางเคยภาวนาหากย้อนกลับมาได้จะไม่ยุ่งหรือข้องเกี่ยวกับมู่เซี่ยหยางอีกตลอดชีวิต

ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน หลังจากนางผ่านพิธีปักปิ่น จู้ซูเหยียนเผลอมีใจให้บุรุษผู้หนึ่ง กระทั่งร้องขอให้เขาเป็นสามีทว่าบิดามารดากลับมิยินยอมด้วยเห็นว่านางยังเยาว์วัยเกินไปไร้เดียงสากลัวว่าจะถูกล่อลวงเอาได้

และเพราะเหตุนี้นางจึงโกรธเคืองถึงขั้นประชดประชันชีวิตกระโดดลงสระบัวเพื่อเรียกร้องความสนใจ

เหอะ!...ช่างเป็นการกระทำที่โง่เขลานัก

พอนึกถึงเรื่องนั้น มุมปากของจู้ซูเหยียนเหยียดยกขึ้นอย่างเย้ยหยันทันที

นับแต่นั้นมาทั้งชีวิตของนางเอาแต่นึกถึงเพียงมู่เซี่ยหยางเท่านั้นแม้แต่ชีวิตก็ยอมได้

จู้ฮูหยินเห็นท่าทางของบุตรสาวเป็นเช่นนี้ก็พลันปวดใจเหลือเกิน นางคว้ามืออีกฝ่ายมากอบกุมไว้ก่อนจะกล่าวอีกครั้งด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พรุ่งนี้แม่จะให้บิดาของเจ้าไปเจรจากับคุณชายมู่ ให้เขายินยอมรับเจ้ามาเป็นภรรยา”

จู้ซูเหยียนได้ยินแล้วจึงตอบออกไปทันทีแทบไม่ต้องคิด นัยน์ตาเมล็ดซิ่งฉายแววความแข็งกร้าวโกรธเคืองออกมาทันที “ข้าไม่ต้องการบุรุษผูนั้นแล้ว”

นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว ทว่าอาการของคุณหนูเล็กกับไม่ดีขึ้นเลย แม้ว่าจู้ฮูหยินจะเชิญท่านหมอหลายคนมาตรวจดูร่างกายอย่างละเอียดดีแล้ว แม้พวกเขาล้วนเอาแต่กล่าวว่าร่างกายได้มีบาดแผลหรืออาการบอบช้ำอันใด

แต่ไม่ว่าผู้ใดพบเห็นจู้ซูเหยียนแล้วก็ล้วนแต่กล่าวว่าแปลกไปมากราวกับเปลี่ยนไปคนละคนก็ไม่ปาน

สายตาที่แข็งกร้าวข่มความเก็บปวดเอาไว้ นิสัยที่สงบนิ่งเย็นยะเยือกต่างจากเดิมหรือแม้กระทั่งคำพูดวาจาที่ออกมาจากปากยิ่งบ่งบอกได้ชัดเจนว่าคุณหนูเล็กเปลี่ยนไป…

จู้ซูเหยียนพบว่านางยังไม่ตายและยิ่งกว่านั้นคือมีโอกาสได้หวนกลับมาก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์เหล่านั้น…หรือแท้จริงแล้วที่ผ่านมาเป็นเพียงแค่ฝันร้ายตื่นหนึ่งเท่านั้นกัน

ภายในใจของนางย่อมเกิดความสงสัยอยู่มาก

นัยน์ตาเมล็ดซิ่งเหม่อมองออกไปเบื้องหน้าอย่างเหม่อลอยไร้จุดหมายนานราวหนึ่งก้านธูป

เช่นนั้นแล้วตอนนี้นางยังไม่ได้ร่วมกราบไหว้ฟ้าดินและยังมิได้กลายเป็นภรรยาของบุรุษผู้นั้น หัวคิ้วของจู้ซูเหยียนขมวดคิ้วมุ่นกำลังนึกถึงเรื่องราวต่างๆ ตลอดช่วงที่ผ่านมา

หากนางปฏิเสธการแต่งงานครั้งนี้ไป…

ก็เท่ากับว่าจะไม่เกี่ยวข้องหรือมีชะตาชีวิตที่นางเวทนาเช่นนั้นใช่หรือไม่

“คุณหนูเจ้าคะ…” สาวใช้ผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา สายตาจับจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยความเห็นใจ

คุณหนูเล็กล้วนถูกเลี้ยงดูตามใจมากตั้งแต่เด็กจึงมีนิสัยดื้อรั้นเอาแต่ใจ ไม่ว่าอยากได้อันใดจู้ฮูหยินและนายท่านไม่เคยปริปากเอ่ยขัดแม้แต่สักครึ่งคำเลยด้วยซ้ำ จนกระทั่งเหตุการณ์เมื่อหลายวันก่อนนั้นคงทำให้คุณหนูรู้สึกน้อยใจจนตัดสินใจทำเช่นนี้

“…”

“คุณหนูเล็กเจ้าคะ…”

จู้ซูเหยียนสะดุ้งตกใจเล็กน้อย “ว่าอย่างไร…” นางย่อมรู้สึกไม่คุ้นชิน

จู้ซูเหยียนแต่งงานออกเรือนมาหลายปี ไม่ว่าจะเดินผ่านไปที่ใด ผู้คนก็เอาแต่เรียกขานว่าฮูหยินทั้งสิ้นหรือไม่แล้วก็ภรรยาของคุณชายมู่เพียงเท่านั้น

“จู้ฮูหยินและนายท่านต้องการพบคุณหนูเจ้าคะ”

“อืม” จู้ซูเหยียนขานรับน้ำเสียงแผ่วเบาพยักหน้าเล็กน้อยเท่านั้นก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ”

ทว่าในขณะเดียวกันนั้นจังหวะที่จู้ซูเหยียนลุกขึ้นยืนนั้นนางพลางเซถลาเล็กน้อย เหล่าสาวใช้ที่มองเห็นต่างสะดุ้งเร่งรีบเข้ามาประคองเกรงว่าจะล้มลงพื้นจนร่างกายได้รับบาดเจ็บอีกได้

“คุณหนู!”

จู้ซูเหยียนถอนหายใจออกมา “ข้าหาได้เป็นอันใด” ใบหน้าคนงามระบายยิ้มจางๆ ก่อนจะยกชายกระโปรงเดิน

สาวใช้ผู้หนึ่งกล่าว “ไม่ได้เจ้าค่ะ!...ร่างกายและชีวิตของคุณหนูมีค่ายิ่งกว่าทองคำเสียอีก”

พอนางได้ยินถ้อยคำนี้นั้น จู้ซูเหยียนพลันชะงักฝีเท้าทันที นางเม้มริมฝีปากแน่น ภายในอกบีบรัดแน่นจนรู้สึกปวดหนึบขึ้นมา นัยน์ตาเมล็ดซิ่งพลางสั่นระริก “เหอะ! ข้ามีค่ามากเพียงนี้แต่กลับโง่เขลาและตาบอดจะเหมาะสมกับก้อนกรวดได้อย่างไรกัน”